{"id":501,"date":"2017-08-06T09:32:56","date_gmt":"2017-08-06T07:32:56","guid":{"rendered":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/?p=501"},"modified":"2017-08-06T09:32:56","modified_gmt":"2017-08-06T07:32:56","slug":"zyjemy-czasach-ostatecznych","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/zyjemy-czasach-ostatecznych\/","title":{"rendered":"\u017byjemy w czasach ostatecznych!"},"content":{"rendered":"

Gdy otworzymy dwudziesty czwarty rozdzia\u0142 Ewangelii Mateusza, jest tam mowa o znakach ko\u0144ca: wojnach, g\u0142odach i trz\u0119sieniach ziemi. Wydaje mi si\u0119, \u017ce Chrystus przyjdzie ju\u017c teraz, by po\u0142o\u017cy\u0107 kres temu, w co si\u0119 uwik\u0142ali\u015bmy i z czego nie ma wyj\u015bcia. W wojnach \u015bwiatowych „kr\u00f3lestwa stan\u0119\u0142y przeciw kr\u00f3lestwom” i od tej pory nie ma dnia, \u017ceby kilkana\u015bcie pa\u0144stw nie by\u0142o uwik\u0142anych w wojn\u0119. A cech\u0105 dzisiejszych wojen jest zabijanie masowe, na wielk\u0105 skal\u0119. Wed\u0142ug mnie gorzej ju\u017c by\u0107 nie mo\u017ce. Wystarczy, \u017ce do\u0142\u0105czy si\u0119 jeszcze kilka pa\u0144stw, wkrocz\u0105 mocarstwa – i zag\u0142ada gotowa. Mo\u017cna powo\u0142a\u0107 si\u0119 na post\u0119puj\u0105ce rozbrojenie, ale czy\u017c nie napisano: „Kiedy b\u0119d\u0105 m\u00f3wi\u0107: Pok\u00f3j i bezpiecze\u0144stwo – wtedy nast\u0105pi koniec”? Je\u015bli chodzi o problem g\u0142odu, chyba nigdy nie obserwowali\u015bmy takich dysproporcji mi\u0119dzy krajami bogatymi i biednymi.<\/i>
\nW czasach ostatecznych ludzie „bardziej b\u0119d\u0105 si\u0119 lubowa\u0107 w rozrywkach ni\u017c w Bogu” (2\u00a0Tm\u00a03,5<\/a>). Czy B\u00f3g b\u0119dzie spokojnie czeka\u0142, a\u017c fala niemoralno\u015bci, kt\u00f3ra ogarn\u0119\u0142a Zach\u00f3d, opanuje ca\u0142y \u015bwiat? Czy r\u00f3wnie\u017c u nas ma doj\u015b\u0107 do tego, \u017ce niemoralno\u015b\u0107 stanie si\u0119 rzecz\u0105 legaln\u0105 i powszechnie akceptowan\u0105 jako rzecz ludzka, normalna?<\/i>
\nNajgorsze wydaje mi si\u0119 to, \u017ce Ko\u015bci\u00f3\u0142 ma\u0142o nas przygotowuje na powr\u00f3t Pana. Co tydzie\u0144 powtarzamy s\u0142owa: „oczekujemy Twego przyj\u015bcia w chwale”, ale one nie spe\u0142niaj\u0105 swego zadania. Ca\u0142a moja katolicka rodzina na my\u015bl o ko\u0144cu \u015bwiata m\u00f3wi: „Bro\u0144, Panie Bo\u017ce!” (Mam nadziej\u0119, \u017ce pomog\u0119 jej zmieni\u0107 zdanie na ten temat). Zreszt\u0105 dla wi\u0119kszo\u015bci (nawet wierz\u0105cych) ludzi przyj\u015bcie Chrystusa w\u0142a\u015bnie teraz by\u0142oby bardzo nie na r\u0119k\u0119. Wielu ludzi chce wyjecha\u0107 na Zach\u00f3d, wielu w\u0142a\u015bnie sobie pozak\u0142ada\u0142o konta dolarowe, a inni w\u0142a\u015bnie planuj\u0105 si\u0119 dorobi\u0107.<\/i>
\nChrystus por\u00f3wnuje koniec \u015bwiata do potopu: „Tak jak za dni Noego: jedli, pili, \u017cenili si\u0119 i nie zauwa\u017cyli, kiedy przysz\u0142a na nich zag\u0142ada”. Czy Ko\u015bci\u00f3\u0142 patrzy na znaki ko\u0144ca? S\u0142ysza\u0142am kiedy\u015b wypowied\u017a pewnego zakonnika, kt\u00f3ry m\u00f3wi\u0142, \u017ce wojny by\u0142y zawsze, zarazy te\u017c, a znaki czasu dokonuj\u0105 si\u0119 w sercu cz\u0142owieka. Chrystus jednak powiedzia\u0142: „Gdy ujrzycie to wszystko, wiedzcie, \u017ce to, co ma si\u0119 sta\u0107, bliskie jest. (…) Nim przeminie to pokolenie, to wszystko si\u0119 stanie. (…) Gdy si\u0119 te rzeczy zaczn\u0105 dzia\u0107, podnie\u015bcie g\u0142owy: Zbli\u017ca si\u0119 wasze wybawienie!”<\/i>
\nCzy Ko\u015bci\u00f3\u0142 kiedy\u015b powie: Nie znamy dnia ani godziny, ale Pan przyjdzie za czas\u00f3w naszego ju\u017c pokolenia, zbli\u017ca si\u0119 nasze wybawienie!?<\/i>
\nNajpierw zauwa\u017cmy r\u00f3\u017cnic\u0119 mi\u0119dzy chrze\u015bcija\u0144skim oczekiwaniem ko\u0144ca \u015bwiata a katastrofizmem, kt\u00f3ry – poza tym, \u017ce lubi si\u0119 powo\u0142ywa\u0107 na eschatologiczne wypowiedzi Nowego Testamentu – niewiele ma wsp\u00f3lnego z wiar\u0105 chrze\u015bcija\u0144sk\u0105. Katastrofizm jest to pesymistyczny pogl\u0105d, \u017ce ludzkie dzieje zmierzaj\u0105 do coraz g\u0142\u0119bszego upadku i do nieuniknionej katastrofy ostatecznej. Wed\u0142ug katastrofist\u00f3w z\u0142o coraz wy\u017cej podnosi g\u0142ow\u0119, dobro jest coraz s\u0142absze i zosta\u0142oby zupe\u0142nie zwyci\u0119\u017cone, ale na szcz\u0119\u015bcie Chrystus wkroczy w ko\u0144cu w t\u0119 przygn\u0119biaj\u0105c\u0105 sytuacj\u0119 i po\u0142o\u017cy kres powszechnemu panoszeniu si\u0119 z\u0142a. Koniec \u015bwiata b\u0119dzie, w tej interpretacji, prawie wy\u0142\u0105cznie dniem gniewu i kary Bo\u017cej, ocalona zostanie jedynie garstka sprawiedliwych. Dzisiaj motywy takie szczeg\u00f3lnie cz\u0119sto pojawiaj\u0105 si\u0119 w nauczaniu \u015bwiadk\u00f3w Jehowy.
\nCo\u015b zupe\u0142nie innego na temat ko\u0144ca \u015bwiata m\u00f3wi s\u0142owo Bo\u017ce. Ju\u017c sam termin synteleia tou aionos (Mt\u00a073,39n.49<\/a>; 24,3<\/a>; 28,20<\/a>), kt\u00f3ry po polsku oddajemy jako „koniec \u015bwiata”, zawiera w sobie sugesti\u0119, \u017ce nie chodzi tu o kres, ale o koniec pozytywny, w sensie uwie\u0144czenia, wype\u0142nienia si\u0119. Pozytywne uwie\u0144czenie dziej\u00f3w \u015bwiata jest bowiem czym\u015b ju\u017c przes\u0105dzonym. Momentem rozstrzygaj\u0105cym by\u0142o zst\u0105pienie Jednorodzonego Syna Bo\u017cego z wy\u017cyn swojej boskiej transcendencji, aby – przez przyj\u0119cie cz\u0142owiecze\u0144stwa – sta\u0107 si\u0119 uczestnikiem ludzkich dziej\u00f3w. Jako cz\u0142owiek, Syn Bo\u017cy odni\u00f3s\u0142 druzgocz\u0105ce – cho\u0107 pokorne i bolesne – zwyci\u0119stwo nad z\u0142em. Jest ono nieprzemijaj\u0105ce: mimo swojego historycznego odej\u015bcia z naszej ziemi, Chrystus jest przecie\u017c z nami „przez wszystkie dni a\u017c do sko\u0144czenia \u015bwiata” (Mt\u00a028,20<\/a>) i czyni uczestnikami swojego zwyci\u0119stwa wszystkich, kt\u00f3rzy do Niego nale\u017c\u0105. Z\u0142o nie ma ju\u017c \u017cadnych szans na to, \u017ceby zniweczy\u0107 sens ludzkich dziej\u00f3w.
\nI w tym przede wszystkim sensie Nowy Testament m\u00f3wi o tym, i\u017c \u017cyjemy ju\u017c w czasach ostatecznych (Hbr\u00a01,1n<\/a>). Sens ludzkich dziej\u00f3w jest ju\u017c – dzi\u0119ki Chrystusowi Panu – rozstrzygni\u0119ty ostatecznie. Nie rozstrzygni\u0119ta jest jedynie ostateczna sytuacja ka\u017cdego z nas, ona si\u0119 dopiero rozstrzyga: ka\u017cdy z nas powinien w\u0142\u0105czy\u0107 si\u0119 w to dojrzewanie ludzkich dziej\u00f3w ku swemu wiekuistemu spe\u0142nieniu, cho\u0107 mo\u017ce si\u0119 r\u00f3wnie\u017c z niego wy\u0142\u0105czy\u0107. Zatem czasy ostateczne, w kt\u00f3rych Bogu niech b\u0119d\u0105 za to dzi\u0119ki! – \u017cyjemy s\u0105 to czasy powszechnego i bardzo realnego wezwania do udzia\u0142u w zwyci\u0119stwie Chrystusa i do \u017cycia wiecznego. „Oto teraz czas upragniony, oto teraz dzie\u0144 zbawienia!” (2\u00a0Kor\u00a06,2<\/a>)
\nTo zwyci\u0119\u017canie Chrystusa w nas i w ludzkich dziejach dokonuje si\u0119 zazwyczaj pokornie, bez znamion oczywisto\u015bci, na podobie\u0144stwo Jego krzy\u017ca. Ale nadejdzie Dzie\u0144, w kt\u00f3rym zwyci\u0119stwo to zostanie doprowadzone do ko\u0144ca i ujawni si\u0119 w ca\u0142ej oczywisto\u015bci. Sp\u00f3jrzmy na trzy g\u0142\u00f3wne terminy, za pomoc\u0105 kt\u00f3rych Nowy Testament opisuje chwalebne przyj\u015bcie Chrystusa w dniu ostatecznym. Terminem parousia<\/i> (1\u00a0Kor\u00a015,23<\/a>; 2\u00a0P\u00a01,16<\/a>; 3,12<\/a>) staro\u017cytni okre\u015blali triumfalne wej\u015bcie wodza podczas uroczystego \u015bwi\u0119towania odniesionego zwyci\u0119stwa. Z kolei epiphaneia<\/i>(2\u00a0Tm\u00a06,14<\/a>; 2\u00a0Tes\u00a02,8<\/a>) wskazuje na objawienie si\u0119 Chrystusa w majestacie swojej bosko\u015bci, natomiast apokalypsis<\/i> (2\u00a0Tes\u00a01,7<\/a>; 1\u00a0P\u00a04,13<\/a>) m\u00f3wi o ods\u0142oni\u0119ciu tego, co dotychczas by\u0142o ukryte. We wszystkich trzech terminach zawiera si\u0119 radosna aprobata dla tego wszystkiego, co sta\u0142o si\u0119 w ludzkich dziejach dzi\u0119ki Chrystusowi.
\nOwszem, w opisach ko\u0144ca \u015bwiata sporo jest wzmianek budz\u0105cych groz\u0119, ale dotycz\u0105 one – po pierwsze – z\u0142a, kt\u00f3re ujawni w\u00f3wczas ca\u0142y sw\u00f3j bezsens i utraci wszelkie mo\u017cliwo\u015bci zadawania szkody; po wt\u00f3re, wzmianki te dotycz\u0105 wszystkiego, co niedoskona\u0142e, bo ust\u0105pi ono temu, co b\u0119dzie ju\u017c doskona\u0142e bez reszty. Tote\u017c \u015bwiadomo\u015b\u0107 owych rzeczy budz\u0105cych groz\u0119 nie przeszkadza chrze\u015bcijanom oczekiwa\u0107 tego Dnia z niecierpliwo\u015bci\u0105, wzmacnia tylko nasz\u0105 czujno\u015b\u0107, aby to oczekiwanie nasycone by\u0142o \u015bwi\u0119tym post\u0119powaniem i zawierzeniem siebie Bogu.
\nWczytajmy si\u0119 w s\u0142ynn\u0105 wypowied\u017a Aposto\u0142a Piotra: „Skoro to wszystko ulegnie zag\u0142adzie, to jakimi winni\u015bcie by\u0107 wy w \u015bwi\u0119tym post\u0119powaniu i pobo\u017cno\u015bci, gdy oczekujecie i staracie si\u0119 przy\u015bpieszy\u0107 przyj\u015bcie dnia Bo\u017cego, kt\u00f3ry sprawi, \u017ce niebo zapalone p\u00f3jdzie na zag\u0142ad\u0119, a gwiazdy w ogniu si\u0119 rozsypi\u0105. Oczekujemy jednak, wed\u0142ug obietnicy, nowego nieba i nowej ziemi, w kt\u00f3rych b\u0119dzie mieszka\u0142a sprawiedliwo\u015b\u0107” (2\u00a0P\u00a03,11-13<\/a>). Zatem zag\u0142ada \u015bwiata jest tu przedstawiona jako przeciwie\u0144stwo katastrofy, jako droga do „nowego nieba i nowej ziemi”. Jest z tym troch\u0119 podobnie jak z urodzeniem si\u0119: dla dziecka nie jest ono katastrof\u0105, tylko wej\u015bciem w zupe\u0142nie nowe \u017cycie. Dopiero w tej perspektywie staje si\u0119 zrozumia\u0142e, dlaczego chrze\u015bcijanie z ufno\u015bci\u0105 czekaj\u0105 na ten Dzie\u0144, a nawet staraj\u0105 si\u0119 go przy\u015bpieszy\u0107.
\nCzasy ostateczne zosta\u0142y og\u0142oszone w dniu zes\u0142ania Ducha \u015awi\u0119tego (Dz\u00a02,17<\/a>). Aposto\u0142owie bardzo realnie liczyli si\u0119 z tym, \u017ce by\u0107 mo\u017ce Chrystus Pan zechce powr\u00f3ci\u0107 ju\u017c za ich \u017cycia. Ta postawa winna cechowa\u0107 ka\u017cde kolejne pokolenie chrze\u015bcijan. Ka\u017cde bowiem pokolenie powinno trwa\u0107 w gotowo\u015bci na przyj\u015bcie Pana. Zarazem jednak nigdy do\u015b\u0107 przypominania, \u017ce Dzie\u0144 ten zostanie wyznaczony suwerenn\u0105 decyzj\u0105 Boga: „Nie nasza to rzecz zna\u0107 czasy i chwile, kt\u00f3re Ojciec ustali\u0142 swoj\u0105 w\u0142adz\u0105” (Dz\u00a01,7<\/a>; por. Mt\u00a024,36<\/a>). Nam wystarczy wiedzie\u0107, \u017ce Chrystus przyjdzie ju\u017c nied\u0142ugo: „Ju\u017c za kr\u00f3tk\u0105, za bardzo kr\u00f3tk\u0105 chwil\u0119 przyjdzie Ten, kt\u00f3ry ma nadej\u015b\u0107 i nie sp\u00f3\u017ani si\u0119” (Hbr\u00a010,37<\/a>; por. Flp\u00a04,5<\/a>).
\nJednak\u017ce owo „nied\u0142ugo” nale\u017cy liczy\u0107 Bo\u017c\u0105 miar\u0105, nie ludzk\u0105: „jeden dzie\u0144 u Pana jest jak tysi\u0105c lat, a tysi\u0105c lat jak jeden dzie\u0144” (2\u00a0P\u00a03,8<\/a>). Czy Chrystus Pan przyjdzie ju\u017c za naszych dni? Bardzo to mo\u017cliwe i bardzo po\u017c\u0105dane! Ale nie wolno nam nadstawia\u0107 ucha ani na s\u0142owa tych, kt\u00f3rzy „wiedz\u0105”, i\u017c za naszych dni to jeszcze nie nast\u0105pi (2\u00a0P\u00a03,3n<\/a>), ani na „pewno\u015b\u0107” tych, kt\u00f3rzy twierdz\u0105, \u017ce niew\u0105tpliwie stanie si\u0119 to ju\u017c w naszym pokoleniu (2\u00a0Tes\u00a02,ln<\/a>). Najwa\u017cniejsze, aby\u015bmy w owym „nied\u0142ugo” us\u0142yszeli wezwanie, \u017ce czas, jaki nam pozosta\u0142, jest kr\u00f3tki i trzeba go po\u015bwi\u0119ci\u0107 na rzeteln\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 Bo\u017c\u0105: „Dop\u00f3ki mamy czas, czy\u0144my dobrze wszystkim, a zw\u0142aszcza naszym braciom w wierze” (Ga\u00a06,10<\/a>). \u017beby pobudzi\u0107 nas do takiej postawy, Pan Jezus nie waha si\u0119 nawet por\u00f3wna\u0107 siebie do z\u0142odzieja, kt\u00f3ry przychodzi zazwyczaj w\u0142a\u015bnie wtedy, kiedy nikt si\u0119 go nie spodziewa (Mt\u00a024,43n<\/a>; 1\u00a0Tes\u00a05,2-4<\/a>).
\n\u017beby jeszcze bardziej pobudzi\u0107 nas do czujno\u015bci oraz do odnawiania w sobie postawy gorliwej wiary, Pan Jezus zostawi\u0142 nam pouczenie o znakach, kt\u00f3re zapowiadaj\u0105 Jego przyj\u015bcie. Wielka szkoda, \u017ce wci\u0105\u017c niedost\u0119pny jest w j\u0119zyku polskim obszerny, o obj\u0119to\u015bci niewielkiej ksi\u0105\u017ceczki,List 799<\/i> \u015bw. Augustyna, po\u015bwi\u0119cony w ca\u0142o\u015bci tematowi znak\u00f3w ko\u0144ca \u015bwiata. Augustyn zwraca tam uwag\u0119 na to, \u017ce im dalej od czas\u00f3w apostolskich, tym wi\u0119ksze prawdopodobie\u0144stwo, \u017ce Chrystus Pan przyjdzie w\u0142a\u015bnie w naszym pokoleniu. Ale zarazem nawet ostatnie pokolenie ludzko\u015bci nie b\u0119dzie wiedzia\u0142o, czy przypadkiem na Dzie\u0144 ten nie trzeba b\u0119dzie czeka\u0107 jeszcze tysi\u0105ce lat.
\nJu\u017c w pokoleniu apostolskim – powiada Biskup Hippony – „by\u0142y dni ostateczne. O ile\u017c bardziej teraz s\u0105 dni ostateczne, cho\u0107by nawet do ko\u0144ca pozostawa\u0142o tyle dni, ile up\u0142yn\u0119\u0142o od Pa\u0144skiego wniebowst\u0105pienia a\u017c do dzisiaj. Zosta\u0142o ich mniej czy wi\u0119cej? Tego zupe\u0142nie nie wiemy, gdy\u017c \u00abnie nasza to rzecz zna\u0107 czasy i chwile, kt\u00f3re Ojciec ustali\u0142 swoj\u0105 w\u0142adz\u0105\u00bb (Dz\u00a01,7<\/a>). Wiemy natomiast, \u017ce – podobnie jak aposto\u0142owie – dzia\u0142amy w czasach ostatecznych, w dniach ostatecznych, w ostatniej godzinie” (List 199<\/i> 24).
\nKluczowym pytaniem, za pomoc\u0105 kt\u00f3rego \u015bw. Augustyn chce pom\u00f3c czytelnikowi w zobaczeniu, jaki sens religijny zawiera si\u0119 w nauce Pana Jezusa o znakach ko\u0144ca \u015bwiata, jest inspirowane tekstem 2\u00a0Tm\u00a04,8<\/a> – pytanie: Co to znaczy mi\u0142owa\u0107 przyj\u015bcie Pa\u0144skie i kto je naprawd\u0119 mi\u0142uje? Ot\u00f3\u017c przyj\u015bcie Pa\u0144skie „mo\u017cna kocha\u0107 i serdecznie za nim t\u0119skni\u0107, niezale\u017cnie od tego, czy przyjdzie On wcze\u015bniej czy p\u00f3\u017aniej, ni\u017c jest spodziewany. S\u0142uga, kt\u00f3ry sobie powiada: \u00abM\u00f3j pan oci\u0105ga si\u0119 z powrotem\u00bb; i kt\u00f3ry bije swoich wsp\u00f3\u0142towarzyszy, je i pije razem z pijakami (\u0141k\u00a012,45<\/a>), nie mi\u0142uje przyj\u015bcia Pa\u0144skiego. (…) Natomiast t\u0119skni gor\u0105co za swoim Panem ten, kt\u00f3ry m\u00f3wi: \u00abDusza moja pragnie Boga \u017cywego: kiedy\u017c wi\u0119c przyjd\u0119 i ujrz\u0119 oblicze Bo\u017ce?\u00bb (Ps\u00a042,3<\/a>) M\u00f3wi\u0105c: \u00abkiedy\u017c przyjd\u0119?\u00bb, daje wyraz temu, jak ci\u0119\u017cko znosi zw\u0142ok\u0119. To, co wyt\u0119sknione, nawet je\u015bli nadchodzi szybko, wydaje si\u0119 przychodzi\u0107 zbyt powoli. (…) Przyj\u015bcie Pana mi\u0142owali aposto\u0142owie. I rozdzielali na czas po\u017cywienie swoim wsp\u00f3\u0142s\u0142ugom, nie krzywdzili ich swoj\u0105 \u017c\u0105dz\u0105 w\u0142adzy ani – pod pozorem, \u017ce „m\u00f3j pan oci\u0105ga si\u0119 z powrotem” – nie zabawiali si\u0119 niegodnie z mi\u0142o\u015bnikami \u015bwiata” (List 199<\/i> 1).
\nKr\u00f3tko m\u00f3wi\u0105c, „nie ten mi\u0142uje przyj\u015bcie Pa\u0144skie, kt\u00f3ry twierdzi, \u017ce ono ju\u017c si\u0119 zbli\u017ca, ani ten, kt\u00f3ry twierdzi, \u017ce ono jeszcze daleko. Mi\u0142uje je raczej ten, kto – niezale\u017cnie od tego, czy ono jest blisko, czy daleko – oczekuje go szczer\u0105 wiar\u0105, niez\u0142omn\u0105 nadziej\u0105 i gor\u0105c\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105” (List 199<\/i>15).
\nPrzypomnia\u0142a Pani s\u0142owa Chrystusa, kt\u00f3ry por\u00f3wna\u0142 czasy ostateczne do czas\u00f3w przed potopem. Rzecz jasna, nic z\u0142ego nie by\u0142o w tym, \u017ce ludzie „w czasie przed potopem jedli i pili, \u017cenili si\u0119 i za m\u0105\u017c wydawali” (Mt\u00a024,38<\/a>). Z\u0142em by\u0142 brak Boga w ich \u017cyciu, z\u0142e by\u0142o ich \u017cycie. Synowie \u015bwiat\u0142o\u015bci – powiada \u015bw. Augustyn – staraj\u0105 si\u0119 zgodnie z prawem Bo\u017cym je\u015b\u0107 i pi\u0107, \u017ceni\u0107 si\u0119 i wydawa\u0107 za m\u0105\u017c. „Wprawdzie ju\u017c przed wielu laty, w czasach apostolskich, powiedziano: \u00abCzas jest kr\u00f3tki\u00bb (1\u00a0Kor\u00a07,29<\/a>). Oni jednak ws\u0142uchuj\u0105 si\u0119 pilnie w te s\u0142owa. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 z nich uprawia ziemi\u0119, buduje domy, prowadzi handel, posiada rzeczy na w\u0142asno\u015b\u0107, piastuje godno\u015bci, po\u015blubia \u017cony. M\u00f3wi\u0119 o tych, kt\u00f3rzy, cho\u0107 oczekuj\u0105 Pana, nie powstrzymuj\u0105 si\u0119 od cielesnego ma\u0142\u017ce\u0144stwa. Jednak\u017ce z mi\u0142o\u015bci\u0105 okazuj\u0105 pos\u0142usze\u0144stwo pouczeniom Aposto\u0142a, jak powinni \u017cy\u0107 m\u0119\u017cowie z \u017conami, \u017cony z m\u0119\u017cami, dzieci z rodzicami, rodzice z dzie\u0107mi, podw\u0142adni z prze\u0142o\u017conymi, prze\u0142o\u017ceni z podw\u0142adnymi” (List 199<\/i> 38).
\nHezychiusz, kt\u00f3ry by\u0142 adresatem tego listu, s\u0105dzi\u0142 – a by\u0142 to rok 419 – \u017ce wszystkie zapowiedziane w Pi\u015bmie \u015awi\u0119tym znaki ko\u0144ca \u015bwiata w\u0142a\u015bnie osi\u0105gaj\u0105 swoj\u0105 pe\u0142ni\u0119. Wydawa\u0142o mu si\u0119 na przyk\u0142ad, \u017ce zapowiedziana w 2\u00a0Tm\u00a03,1-5<\/a> niemal powszechna bezbo\u017cno\u015b\u0107 i niemoralno\u015b\u0107 dochodzi swoich szczyt\u00f3w. \u015aw. Augustyn odpowiada mu na to, \u017ce to prawda, bardzo wielu jest dzisiaj ludzi zepsutych. „Nie wiadomo jednak, czy po nas nie b\u0119dzie ich jeszcze wi\u0119cej, za\u015b wprost bez miary b\u0119dzie ich tu\u017c przed ko\u0144cem. Kiedy on jednak nast\u0105pi, nie wiemy” (List 199<\/i> 23). Wiemy za to, \u017ce powinni\u015bmy unika\u0107 zara\u017cenia si\u0119 tymi z\u0142ymi postawami, grzesznikom za\u015b winni\u015bmy pomaga\u0107 do opami\u0119tania si\u0119 i nawr\u00f3cenia.
\nPodobna postawa jest nasz\u0105 powinno\u015bci\u0105 w obliczu takich wydarze\u0144, jak wojny, g\u0142\u00f3d, zaraza i r\u00f3\u017cne kataklizmy, w kt\u00f3rych Pan Jezus ka\u017ce si\u0119 dopatrywa\u0107 znak\u00f3w zbli\u017caj\u0105cego si\u0119 Jego przyj\u015bcia. Przecie\u017c On wyra\u017anie powiedzia\u0142, \u017ce w\u00f3wczas, „kto b\u0119dzie na dachu, niech nie schodzi, by zabra\u0107 rzeczy z domu, a kto b\u0119dzie na polu, niech nie wraca, \u017ceby wzi\u0105\u0107 sw\u00f3j p\u0142aszcz” (Mt\u00a024,17n<\/a>). Czy\u017c nie chcia\u0142 On nas w ten spos\u00f3b pouczy\u0107, \u017ce nawet w najci\u0119\u017cszej pr\u00f3bie nale\u017cy pilnowa\u0107 tego, co najwa\u017cniejsze? \u015aw. Augustyn w s\u0142owach tych s\u0142yszy pouczenie nast\u0119puj\u0105ce: Nawet w sytuacjach, kiedy potrzeby cia\u0142a staj\u0105 si\u0119 szczeg\u00f3lnie dotkliwe, nie wolno z ich powodu opuszcza\u0107 wy\u017cyn ducha ani porzuca\u0107 pola, na kt\u00f3re zostali\u015bmy pos\u0142ani przez Boga (List 199<\/i> 32).
\nNie po to s\u0142owo Bo\u017ce ka\u017ce nam si\u0119 wpatrywa\u0107 w znaki przyj\u015bcia Pa\u0144skiego, \u017ceby\u015bmy pr\u00f3bowali przyw\u0142aszczy\u0107 sobie t\u0119 wiedz\u0119, jakiej Boski Mistrz nie przekaza\u0142 nawet aposto\u0142om. Znaki te maj\u0105 nas mobilizowa\u0107 do lepszej s\u0142u\u017cby Bo\u017cej. Tote\u017c nawet je\u015bli zdarzy si\u0119 czasem, \u017ce znak\u00f3w tych b\u0119dzie jakby mniej, nie powinno to os\u0142abi\u0107 naszego oczekiwania, ale warto przypomnie\u0107 sobie w\u00f3wczas s\u0142owa: „Dzie\u0144 Pa\u0144ski przyjdzie jak z\u0142odziej w nocy. Kiedy bowiem b\u0119d\u0105 m\u00f3wi\u0107: Pok\u00f3j i bezpiecze\u0144stwo – tak niespodzianie przyjdzie na nich zag\u0142ada, jak b\u00f3le na brzemienn\u0105, i nie ujd\u0105” (1\u00a0Tes\u00a05,2n<\/a>).
\nT\u0119 biblijn\u0105 i katolick\u0105 nauk\u0119 o znakach ko\u0144ca \u015bwiata \u015bw. Tomasz z Akwinu potrafi\u0142 wyrazi\u0107 z w\u0142a\u015bciwym sobie charyzmatem do uchwycenia samej istoty rzeczy: „Znaki te maj\u0105 wskazywa\u0107 na to, \u017ce w pewnym momencie \u015bwiat si\u0119 sko\u0144czy, a nie na okre\u015blony moment, w kt\u00f3rym si\u0119 to stanie. S\u0105 bowiem w\u015br\u00f3d nich takie znaki, kt\u00f3re zdarzaj\u0105 si\u0119 poniek\u0105d od pocz\u0105tku ludzkich dziej\u00f3w. (…) Wprawdzie kiedy b\u0119dzie nadchodzi\u0142 koniec \u015bwiata, b\u0119dzie si\u0119 to zdarza\u0142o cz\u0119\u015bciej. Nie mo\u017cemy jednak wiedzie\u0107, jaka przed ko\u0144cem \u015bwiata b\u0119dzie miara tych znak\u00f3w. (…) Dlatego ten, kto m\u00f3wi, \u017ce nie wie, kiedy Pan przyjdzie – czy ju\u017c wkr\u00f3tce czy dopiero po d\u0142ugim czasie – wyra\u017ca nauk\u0119 Ewangelii. Natomiast spo\u015br\u00f3d dw\u00f3ch, kt\u00f3rzy m\u00f3wi\u0105, \u017ce to wiedz\u0105, bardziej niebezpiecznie b\u0142\u0105dzi ten, kto powiada, \u017ce ju\u017c wkr\u00f3tce przyjdzie Chrystus i nast\u0105pi koniec \u015bwiata. Je\u015bli bowiem nie stanie si\u0119 tak, jak to zosta\u0142o zapowiedziane, kto\u015b mo\u017ce z tej okazji ca\u0142kowicie zw\u0105tpi\u0107 w Jego przyj\u015bcie” (De potentia Dei<\/i> q.5 a.6).
\nZatem nie wiemy, kiedy Pan nasz przyjdzie. Tylko tyle wiemy, \u017ce nied\u0142ugo i \u017ce powinni\u015bmy by\u0107 nieustannie na Jego przyj\u015bcie gotowi. I to jeszcze wiemy, \u017ce t\u0119sknota za Jego przyj\u015bciem jest czym\u015b chwalebnym. Byleby tylko by\u0142a to t\u0119sknota rzetelna, wyra\u017caj\u0105ca si\u0119 ca\u0142\u0105 nasz\u0105 duchow\u0105 postaw\u0105.
\nO. Jacek Salij \u2013 \u201ePoszukiwania w wierze\u201d<\/i>
\n