{"id":488,"date":"2017-08-06T09:03:42","date_gmt":"2017-08-06T07:03:42","guid":{"rendered":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/?p=488"},"modified":"2017-08-06T09:03:42","modified_gmt":"2017-08-06T07:03:42","slug":"prawda-o-aniolach-integralna-czesc-wiary-chrzescijanskiej","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/prawda-o-aniolach-integralna-czesc-wiary-chrzescijanskiej\/","title":{"rendered":"Prawda o anio\u0142ach – integralna cz\u0119\u015b\u0107 wiary chrze\u015bcija\u0144skiej"},"content":{"rendered":"

W kt\u00f3r\u0105kolwiek stron\u0119 rzeczywisto\u015bci by spojrze\u0107, jej granice s\u0105 dla nas nieosi\u0105galne. Patrz\u0105c w dal, mamy wszystkie powody do przypuszcze\u0144, \u017ce chocia\u017c najnowocze\u015bniejsze teleskopy si\u0119gaj\u0105 odleg\u0142o\u015bci, od kt\u00f3rych a\u017c w g\u0142owie si\u0119 kr\u0119ci, to przecie\u017c poza ich zasi\u0119giem istniej\u0105 dalsze przestrzenie kosmiczne, w og\u00f3le niedost\u0119pne w tej chwili ludzkiej obserwacji. Patrz\u0105c w g\u0142\u0105b, w najmniejsz\u0105 odrobin\u0119 materii, coraz wi\u0119cej zdajemy sobie spraw\u0119 z tego, \u017ce moment, w kt\u00f3rym b\u0119dziemy mogli sobie powiedzie\u0107, i\u017c na temat struktury materii wiemy ju\u017c wszystko, odsuwa si\u0119 nam praktycznie w niesko\u0144czono\u015b\u0107. W ten spos\u00f3b nawet \u015bwiat materialny \u015bwiadczy o swoim pochodzeniu od niesko\u0144czonego Boga.
\nTo za\u015b, \u017ce cz\u0142owiek jest jedyn\u0105 na tej ziemi istot\u0105, zdoln\u0105 rozpozna\u0107 t\u0119 bezgraniczno\u015b\u0107 materialnego kosmosu, te\u017c zapewne co\u015b znaczy. Czy\u017c nie wolno nam dopatrywa\u0107 si\u0119 w tym znaku, \u017ce stworzeni zostali\u015bmy dla niesko\u0144czonego Boga? \u017be – jak powiada ostatni sob\u00f3r – cz\u0142owiek jest jedynym na tej ziemi stworzeniem, kt\u00f3rego B\u00f3g chcia\u0142 dla niego samego?
\nAle zapatrzyli\u015bmy si\u0119 ostatnio w bezkres materii i zmniejszy\u0142y si\u0119 nasze zainteresowania bezkresem \u015bwiata duchowego. Owszem, jeste\u015bmy \u015bwiadomi naszej niemo\u017cno\u015bci ca\u0142o\u015bciowego ogarni\u0119cia ludzkich dziej\u00f3w, ludzkiej my\u015bli, a nawet ludzkiej psychiki. Czy\u017cby jednak \u015bwiat ducha ogranicza\u0142 si\u0119 do cz\u0142owieka? Warto zda\u0107 sobie spraw\u0119 z tego, \u017ce chocia\u017c o anio\u0142ach wiemy z Bo\u017cego objawienia, przecie\u017c istnienia ich domy\u015blali si\u0119 najwybitniejsi filozofowie staro\u017cytno\u015bci. Do jakiego stopnia problem byt\u00f3w po\u015brednich – wy\u017cszych od cz\u0142owieka, a przecie\u017c stworzonych i zale\u017cnych od Boga – zaprz\u0105ta\u0142 umys\u0142y Platona, Arystotelesa i innych ojc\u00f3w filozofii, osobi\u015bcie zorientowa\u0142em si\u0119 dopiero w trakcie pracy nad przek\u0142adem dzie\u0142ka \u015bw. Tomasza pt. O substancjach czystych.
\nIstot\u0105 prawdy o anio\u0142ach jest oczywi\u015bcie jej wymiar religijny. Wyk\u0142ad tej prawdy zacznijmy od miejsca dla wiary chrze\u015bcija\u0144skiej absolutnie centralnego, tzn. od starannie zaznaczonego w Ewangeliach udzia\u0142u anio\u0142\u00f3w w tajemnicy Wcielenia i Odkupienia. To naprawd\u0119 nie przypadek ani szczeg\u00f3\u0142 bez znaczenia, \u017ce w\u0142a\u015bnie anio\u0142 zwiastowa\u0142 nam najwspanialsz\u0105 nowin\u0119, jak\u0105 kiedykolwiek na ziemi s\u0142yszano: \u017ce Syn Bo\u017cy stanie si\u0119 cz\u0142owiekiem. Anio\u0142\u00f3w, \u015bpiewaj\u0105cych chwa\u0142\u0119 Bogu i pok\u00f3j ludziom, s\u0142yszymy w noc Bo\u017cego Narodzenia. Pojawiaj\u0105 si\u0119 oni na pocz\u0105tku publicznej dzia\u0142alno\u015bci Chrystusa i w Ogrodzie Oliwnym, i w grobie Zmartwychwsta\u0142ego, i w dniu Wniebowst\u0105pienia.
\nSpr\u00f3bujmy odnale\u017a\u0107 sens, jaki zawiera w sobie ta nieprzypadkowa przecie\u017c obecno\u015b\u0107 anio\u0142\u00f3w przy Synu Bo\u017cym, dokonuj\u0105cym zbawienia rodu ludzkiego. Czy\u017c nie \u015bwiadczy ona o tym, \u017ce Odkupienie nie jest partykularn\u0105 spraw\u0105 mi\u0119dzy Bogiem a mieszka\u0144cami ziemi, ale w jaki\u015b tajemniczy spos\u00f3b dotyczy ono ca\u0142ego wszechstworzenia? Ju\u017c Stary Testament r\u00f3\u017cnorodnie m\u00f3wi o dwukierunkowej naszej \u0142\u0105czno\u015bci ze \u015bwiatem anio\u0142\u00f3w, stworze\u0144 duchowych niewyobra\u017calnie od nas doskonalszych. Z Ewangelii za\u015b jednoznacznie wynika, \u017ce centrum i przestrzeni\u0105 tej naszej wsp\u00f3lnoty z anio\u0142ami jest Chrystus.
\nPrzypatrzmy si\u0119 owym dw\u00f3m kierunkom solidarno\u015bci anio\u0142\u00f3w z zagubionym rodem ludzkim. Najzwi\u0119\u017alej symbolizuje je drabina, kt\u00f3r\u0105 zobaczy\u0142 we \u015bnie Jakub: „We \u015bnie ujrza\u0142 drabin\u0119 opart\u0105 na ziemi, si\u0119gaj\u0105c\u0105 swym wierzcho\u0142kiem nieba, oraz anio\u0142\u00f3w Bo\u017cych, kt\u00f3rzy wchodzili w g\u00f3r\u0119 i schodzili na d\u00f3\u0142, a oto Pan sta\u0142 na jej szczycie” (Rdz\u00a028,12n<\/a>). Anio\u0142owie, id\u0105cy od nas ku g\u00f3rze, obrazuj\u0105, rzecz jasna, pot\u0119\u017cn\u0105, poci\u0105gaj\u0105c\u0105 nas ku Bogu \u017cyczliwo\u015b\u0107, jaka p\u0142ynie z tego niepoj\u0119tego dla nas \u015bwiata. \u017byczliwo\u015b\u0107 t\u0119 Pismo \u015awi\u0119te raz przedstawi w obrazie anio\u0142\u00f3w, kt\u00f3rzy zanosz\u0105 do Boga nasze modlitwy i ofiary (Tb\u00a012,12<\/a>; Ap\u00a05,8<\/a>; 8,3n<\/a>), raz w obrazie naszego przy\u0142\u0105czania si\u0119 do wiekuistej liturgii, odprawianej przez anio\u0142\u00f3w.
\n„B\u0119d\u0119 Ci \u015bpiewa\u0142 wobec anio\u0142\u00f3w!” – wo\u0142a Psalmista (Ps\u00a0138,1<\/a>). I ujrza\u0142em i us\u0142ysza\u0142em g\u0142os wielu anio\u0142\u00f3w (…), a liczba ich by\u0142a miriady miriad i tysi\u0105ce tysi\u0119cy, m\u00f3wi\u0105cych g\u0142osem donios\u0142ym: Baranek zabity jest godzien wzi\u0105\u0107 pot\u0119g\u0119 i bogactwo, i m\u0105dro\u015b\u0107, i moc, i cze\u015b\u0107 i chwa\u0142\u0119, i b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo” – czytamy w Apokalipsie (5,11n<\/a>; por. 7,11nn<\/a>). W\u0142a\u015bnie dlatego arty\u015bci cz\u0119sto wyobra\u017cali sobie anio\u0142\u00f3w w szatach liturgicznych.
\nW obrazie drabiny Jakubowej widzimy r\u00f3wnie\u017c anio\u0142\u00f3w, kt\u00f3rzy zst\u0119puj\u0105 do nas od Boga, aby by\u0107 towarzyszami, przewodnikami i obro\u0144cami naszej trudnej i pe\u0142nej niebezpiecze\u0144stw drogi. Ta pos\u0142uga anio\u0142\u00f3w najbardziej obrazowo przedstawiona zosta\u0142a w Ksi\u0119dze Tobiasza. W Dziejach Apostolskich dwukrotnie czytamy o aniele, kt\u00f3ry przyjaci\u00f3\u0142 Bo\u017cych cudownie wyprowadza z wi\u0119zienia (Dz\u00a05,19n<\/a>; 12,7-11<\/a>). Z opowie\u015bci o nawr\u00f3ceniu dworzanina kr\u00f3lowej Etiopczyk\u00f3w dowiadujemy si\u0119, \u017ce anio\u0142 Bo\u017cy mo\u017ce wskazywa\u0107 drog\u0119 g\u0142osicielom Ewangelii (Dz\u00a08,26<\/a>). Najbardziej generalnie o tym towarzyszeniu anio\u0142\u00f3w ludzkim losom m\u00f3wi\u0142 Pan Jezus: Nawet najmniejsi spo\u015br\u00f3d nas s\u0105 Bogu tak drodzy, \u017ce maj\u0105 swoich anio\u0142\u00f3w, kt\u00f3rzy „wpatruj\u0105 si\u0119 zawsze w oblicze Ojca mojego, kt\u00f3ry jest w niebie” (Mt\u00a018,10<\/a>). „Czy\u017c nie s\u0105 oni wszyscy – czytamy w Li\u015bcie do Hebrajczyk\u00f3w – duchami przeznaczonymi do us\u0142ug, pos\u0142anymi na pomoc tym, kt\u00f3rzy maj\u0105 posi\u0105\u015b\u0107 zbawienie?” (1,14<\/a>)
\nDla wielu chrze\u015bcijan wsp\u00f3\u0142czesnych prawda o anio\u0142ach tr\u0105ci mitologi\u0105. Ot\u00f3\u017c warto sobie u\u015bwiadomi\u0107, \u017ce nie jest to pomys\u0142 nowy. Podobnego zdania byli ju\u017c saduceusze, kt\u00f3rzy g\u0142osili, „\u017ce nie ma zmartwychwstania ani anio\u0142a, ani ducha” (Dz\u00a023,8<\/a>). Osobi\u015bcie s\u0105dz\u0119, \u017ce mamy w sobie co\u015b z saduceuszy nawet w\u00f3wczas, kiedy nie odrzucamy mo\u017ce wprost prawdy o anio\u0142ach, ale ich istnieniem praktycznie si\u0119 nie przejmujemy. W wierszu Nie umiem z anio\u0142ami Kazimiera I\u0142\u0142akowicz\u00f3wna znakomicie sformu\u0142owa\u0142a przeci\u0119tne problemy, jakie prawda ta stwarza dzisiejszym chrze\u015bcijanom. Co zatem robi\u0107? Jak prawd\u0119 o anio\u0142ach uczyni\u0107 \u017cyw\u0105?
\nOdpowied\u017a jest bardzo prosta. Wystarczy chcie\u0107 jeszcze wi\u0119cej zbli\u017cy\u0107 si\u0119 do Chrystusa, kt\u00f3ry jest – powt\u00f3rzmy to jeszcze raz – centrum i przestrzeni\u0105 naszej wsp\u00f3lnoty z anio\u0142ami. Zbli\u017caj\u0105c si\u0119 do Chrystusa, zbli\u017camy si\u0119 zarazem do Jego przyjaci\u00f3\u0142, wchodzimy w wi\u0119kszym stopniu „do Jeruzalem niebieskiego, do niezliczonej liczby anio\u0142\u00f3w, na uroczyste zebranie do Ko\u015bcio\u0142a pierworodnych, kt\u00f3rzy s\u0105 zapisani w niebiosach” (Hbr\u00a012,22n<\/a>). Pie\u015b\u0144 28 „Nieba” w Boskiej Komedii przedstawia Boga jako Ogie\u0144 otoczony dziewi\u0119ciu \u015bwietlistymi kr\u0119gami, czyli dziewi\u0119ciu ch\u00f3rami anio\u0142\u00f3w. Anio\u0142owie w\u0142a\u015bnie dlatego s\u0105 tak niewyobra\u017calnie wspaniali i zas\u0142uguj\u0105 na nasz\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107, i w\u0142a\u015bnie dlatego mog\u0105 by\u0107 naszymi pot\u0119\u017cnymi pomocnikami, \u017ce s\u0105 nierozerwalnie z\u0142\u0105czeni z Bogiem i z Chrystusem. Ju\u017c Ojcowie Ko\u015bcio\u0142a por\u00f3wnywali anio\u0142\u00f3w do promieni Boskiego S\u0142o\u0144ca.
\nBy\u0142oby obraz\u0105 anio\u0142\u00f3w, gdyby\u015bmy pr\u00f3bowali ich czci\u0107 w taki spos\u00f3b, \u017ce kult ten rozprasza\u0142by nasz\u0105 uwag\u0119 religijn\u0105 i utrudnia\u0142by ca\u0142oosobowe zwr\u00f3cenie ku Bogu. „Niechaj was nikt nie ods\u0105dza od nagrody, zami\u0142owany w uni\u017caniu siebie i czci anio\u0142\u00f3w” (Kol\u00a02,18<\/a>). Kiedy obaj Tobiasze upadli na twarz przed anio\u0142em, ten ca\u0142\u0105 ich uwag\u0119 stara si\u0119 zwr\u00f3ci\u0107 ku Bogu, kt\u00f3ry jeden godzien jest uwielbienia (Tb\u00a012,16nn<\/a>). W analogicznej sytuacji anio\u0142 zakazuje autorowi Apokalipsy oddawa\u0107 sobie pok\u0142on: „Bacz, by\u015b tego nie czyni\u0142, bo jestem wsp\u00f3\u0142s\u0142ug\u0105 twoim i braci twoich, prorok\u00f3w, i tych, kt\u00f3rzy strzeg\u0105 s\u0142\u00f3w tej Ksi\u0119gi. Bogu samemu z\u0142\u00f3\u017c pok\u0142on” (Ap\u00a022,9<\/a>). T\u0119 anielsk\u0105 pokor\u0119 znakomicie oddaje wiersz Konopnickiej pt. Angelus<\/i>, w kt\u00f3rym anio\u0142, zwiastuj\u0105cy Wcielenie, stanowi dla uczonego materialisty ostatni\u0105 nitk\u0119 do utraconego wymiaru, gdzie mo\u017cna znale\u017a\u0107 Boga.
\nPrawdziwa cze\u015b\u0107 anio\u0142\u00f3w zbli\u017ca do Boga, a zarazem jest znakiem Jego blisko\u015bci. Niezwykle przejmuj\u0105ce pod tym wzgl\u0119dem jest \u015bwiadectwo dzieci fatimskich o spotkaniu z anio\u0142em, kt\u00f3re poprzedza\u0142o objawienia Matki Bo\u017cej: „Otacza\u0142a nas tak intensywna atmosfera nadprzyrodzona, nieledwie nie zdawali\u015bmy sobie spraw\u0119 z w\u0142asnego istnienia. Trwa\u0142o to do\u015b\u0107 d\u0142ugo. Trwali\u015bmy w postawie, w kt\u00f3rej anio\u0142 nas opu\u015bci\u0142, powtarzaj\u0105c bez przerwy jego modlitw\u0119. Obecno\u015b\u0107 Boga czuli\u015bmy tak pot\u0119\u017cnie i tak g\u0142\u0119boko, \u017ce nawet mi\u0119dzy sob\u0105 nie odwa\u017cyli\u015bmy si\u0119 m\u00f3wi\u0107 o zjawisku. Jeszcze nazajutrz umys\u0142y nasze pogr\u0105\u017cone by\u0142y w tej atmosferze”.
\nRezultaty tego spotkania przedstawia\u0142y si\u0119 nast\u0119puj\u0105co: „Od czasu, gdy tajemnicze \u015bwiat\u0142o o\u015bwieci\u0142o ich dusze, patrz\u0105 na ziemi\u0119 innymi oczami. Po zjawiskach anielskich jako\u015b inaczej wygl\u0105daj\u0105 g\u00f3ry i lasy, doliny, s\u0142o\u0144ce, ludzie i owce. Dzieci odczuwaj\u0105 to, co wracaj\u0105cy z daleka podr\u00f3\u017cnik, kt\u00f3remu ka\u017cda rzecz wydaje si\u0119 zmieniona. Anio\u0142 wprowadzi\u0142 je w krain\u0119, o kt\u00f3rej mia\u0142y tylko mgliste poj\u0119cie. Teraz ich wyobra\u017cenie o Bogu by\u0142o bez por\u00f3wnania wy\u017csze, wi\u0119kszym te\u017c by\u0142o obrzydzenie do grzechu”.
\nW tym w\u0142a\u015bnie le\u017cy sens szukania przyjacielskiej za\u017cy\u0142o\u015bci z anio\u0142ami: anio\u0142owie pomagaj\u0105 nam zbli\u017cy\u0107 si\u0119 do Chrystusa i oddali\u0107 si\u0119 od z\u0142a. Ich nieobecno\u015b\u0107 w naszym \u017cyciu religijnym mo\u017ce (cho\u0107 zapewne nie musi) by\u0107 znakiem naszego oddalenia od Boga. „Jak dym odgania pszczo\u0142y, a smr\u00f3d go\u0142\u0119bie – powiedzia\u0142 kiedy\u015b \u015bw. Bazyli – tak czyn brzydki i haniebny oddala od nas naszego anio\u0142a str\u00f3\u017ca”.
\nDawne wieki pozostawi\u0142y nam wiele \u015bwiadectw tej intuicji. Tu nie mog\u0119 si\u0119 powstrzyma\u0107 przed przytoczeniem rozbraj\u0105j\u0105co naiwnej opowiastki, przekazywanej w legendach dominika\u0144skich: „W jednym z klasztor\u00f3w Lombardii by\u0142o dw\u00f3ch pobo\u017cnych braci, kt\u00f3rzy przechadzali si\u0119 rozmawiaj\u0105c o Bogu. W\u00f3wczas pewien starzec zakonnik zobaczy\u0142 przez okno, \u017ce nad g\u0142owami owych braci unosz\u0105 si\u0119 anio\u0142owie i wzni\u00f3s\u0142szy r\u0119ce w niebo, b\u0142ogos\u0142awi\u0105 Boga. Kiedy jednak rozmowa tych braci zwr\u00f3ci\u0142a si\u0119 ku rzeczom niepotrzebnym i bezmy\u015blnym, anio\u0142owie przedziwnie si\u0119 zagniewali i porzucili ich, zatykaj\u0105c sobie nosy. Natychmiast nad g\u0142owy owych braci nadci\u0105gn\u0119\u0142o stado czarnych wieprzy, kt\u00f3re smrodzi\u0142y na nich i straszliwie rycza\u0142y. Wreszcie bracia zn\u00f3w zacz\u0119li rozmawia\u0107 o Bogu i zaraz wieprze znikn\u0119\u0142y, przyst\u0105pili za\u015b anio\u0142owie, chwal\u0105c Boga i obmywaj\u0105c braci z nieczysto\u015bci”.
\nOpowie\u015b\u0107 ta jest rzeczywi\u015bcie bardzo naiwna. Ale mo\u017ce warto si\u0119 zastanowi\u0107 nad zawart\u0105 w niej intuicj\u0105? Mo\u017ce prawdy o anio\u0142ach nale\u017cy szuka\u0107 nie tyle poprzez zwi\u0119kszenie zainteresowa\u0144 t\u0105 problematyk\u0105, ale w\u0142a\u015bnie poprzez odnow\u0119 \u017cycia? Adam Asnyk chyba mia\u0142 racj\u0119, kiedy pisa\u0142, \u017ce \u015bpiewy anielskie s\u0142ysz\u0105 „tylko ci, kt\u00f3rzy ton\u0105 w wielkiej mi\u0142o\u015bci pragnieniu”. Za\u015b wed\u0142ug legend franciszka\u0144skich, „pycha brata Eliasza niegodna by\u0142a rozmawia\u0107 z anio\u0142em”.
\nJeszcze jedno do\u015b\u0107 wa\u017cne pytanie: Co s\u0105dzi\u0107 o pojawiaj\u0105cym si\u0119 w naszej mowie codziennej, a cz\u0119stym zw\u0142aszcza w poezji motywie podobie\u0144stwa i upodabniania si\u0119 ludzi do anio\u0142\u00f3w?
\nCzy nie jest to dowolno\u015b\u0107, wprowadzaj\u0105ca zam\u0119t w religijn\u0105 prawd\u0119 o anio\u0142ach? Zw\u0142aszcza trzy przymioty o\u015bmielaj\u0105 do por\u00f3wnania cz\u0142owieka z anio\u0142em. Po pierwsze, dobro\u0107 i wsp\u00f3\u0142czuj\u0105ce pochylenie si\u0119 nad cierpi\u0105cym i bezradnym. Po wt\u00f3re, ta posta\u0107 czysto\u015bci, dzi\u0119ki kt\u00f3rej cz\u0142owiek osi\u0105ga jak\u0105\u015b transcendencj\u0119 wobec cia\u0142a i r\u00f3\u017cnych potrzeb, i ambicji tylko doczesnych (por. marzenie S\u0142owackiego, \u017ceby zjadacze chleba przetworzyli si\u0119 w anio\u0142\u00f3w). Po trzecie, do anio\u0142a por\u00f3wnuje si\u0119 r\u00f3wnie\u017c zwiastuna Dobrej Nowiny.
\nCzy wolno nam stosowa\u0107 takie por\u00f3wnania i symboliczne identyfikacje? Ale\u017c tak! Obiecano nam przecie\u017c r\u00f3wno\u015b\u0107 z anio\u0142ami, a stanie si\u0119 to w\u00f3wczas, kiedy ju\u017c ostatecznie i w ca\u0142ej pe\u0142ni otrzymamy nie\u015bmiertelno\u015b\u0107 i synostwo Bo\u017ce. W \u017cyciu przysz\u0142ym „ju\u017c bowiem umrze\u0107 nie mog\u0105, gdy\u017c s\u0105 r\u00f3wni anio\u0142om i s\u0105 dzie\u0107mi Bo\u017cymi, b\u0119d\u0105c uczestnikami zmartwychwstania” (\u0141k\u00a020,36<\/a>). Ziarna za\u015b nie\u015bmiertelno\u015bci i synostwa Bo\u017cego nosimy w sobie ju\u017c teraz. W paralelnych tekstach Mateusza i Marka (Mt\u00a022,30<\/a>; Mk\u00a012,25<\/a>) nauczyciele Ko\u015bcio\u0142a jednozgodnie odczytywali sugesti\u0119, \u017ce szczeg\u00f3lne podobie\u0144stwo do anio\u0142\u00f3w osi\u0105ga si\u0119 przez celibat, pojmowany jako zdobywanie transcendencji wobec swojej seksualno\u015bci.
\nTote\u017c nie tylko w poezji, lecz r\u00f3wnie\u017c w najbardziej oficjalnym nauczaniu wiary m\u00f3wi si\u0119 o mo\u017cliwo\u015bci upodobnienia do anio\u0142\u00f3w. „Na wznios\u0142e imi\u0119 anio\u0142a – m\u00f3wi \u015bwi\u0119ty papie\u017c Grzegorz Wielki w Homilii<\/i> 6,6 – r\u00f3wnie\u017c wy, je\u015bli chcecie, mo\u017cecie zas\u0142u\u017cy\u0107. Ka\u017cdy z was – o ile otrzyma\u0142 do tego natchnienia z nieba – prawdziwie jest anio\u0142em, je\u015bli zdo\u0142a odwie\u015b\u0107 bli\u017aniego od z\u0142a, je\u017celi stara si\u0119 zach\u0119ci\u0107 go do dobrego, je\u015bli b\u0142\u0105dz\u0105cemu m\u00f3wi o wiecznym kr\u00f3lestwie i o karze, i nie szcz\u0119dzi mu \u015bwi\u0119tych s\u0142\u00f3w upomnienia”.
\nPrzede wszystkim jednak anio\u0142 kojarzy nam si\u0119 z gestem pochylenia nad cz\u0142owiekiem s\u0142abym i bezradnym lub cierpi\u0105cym. Skojarzenie to utrwali\u0142o si\u0119 w j\u0119zyku, w postaci takich zwrot\u00f3w jak: „anielska cierpliwo\u015b\u0107”, „anio\u0142 dobroci”, „to anio\u0142, nie cz\u0142owiek” itp. Zauwa\u017cmy jednak, \u017ce anielska pomoc istotnie r\u00f3\u017cni si\u0119 od ludzkiej. Jest pot\u0119\u017cna. We\u017amy dla przyk\u0142adu s\u0142ynn\u0105 scen\u0119 z Ksi\u0119gi Daniela: „Anio\u0142 Pa\u0144ski zst\u0105pi\u0142 z Azariaszem i jego towarzyszami do pieca i wyrzuci\u0142 p\u0142omie\u0144 ognisty z pieca. Sprawi\u0142, \u017ce w \u015brodku pieca przewiewa\u0142 jakby wietrzyk rosisty, a ogie\u0144 nie dotkn\u0105\u0142 si\u0119 ich wcale i nie zada\u0142 im \u017cadnego b\u00f3lu ani szkody” (3,49<\/a>). Przecie\u017c to od razu rzuca si\u0119 w oczy, \u017ce ten anio\u0142 r\u00f3\u017cni si\u0119 bardzo od mi\u0142osiernego Samarytanina. Nie dotycz\u0105 go ograniczenia naszej ludzkiej kondycji.
\nPot\u0119ga anio\u0142\u00f3w nie tylko wspiera przyjaci\u00f3\u0142 Bo\u017cych. Jest gro\u017ana dla z\u0142a. W Biblii m\u00f3wi si\u0119 o tym tak cz\u0119sto, \u017ce a\u017c trudno zrozumie\u0107, dlaczego prawda o anio\u0142ach jako o pot\u0119\u017cnych wrogach z\u0142a jest w naszej \u015bwiadomo\u015bci prawie nieobecna. Przypomnijmy g\u0142\u00f3wne epizody tworz\u0105ce t\u0119 tradycj\u0119. Otwieraj\u0105 j\u0105 Cheruby z ognistym mieczem, postawieni u bram Edenu (Rdz\u00a03,24<\/a>). W czasach Wyj\u015bcia Anio\u0142 Niszczyciel pozabija\u0142 pierworodnych Egiptu (Wj\u00a012,23<\/a>), w okresie zagro\u017cenia asyryjskiego anio\u0142 Pa\u0144ski sprawi\u0142 spustoszenie w naje\u017ad\u017aczej armii Sennacheryba (2\u00a0Krl\u00a019,35<\/a>), anio\u0142 te\u017c dope\u0142ni\u0142 sprawiedliwo\u015bci na bezbo\u017cnych prze\u015bladowcach Zuzanny (Dn\u00a013,55<\/a> i 59<\/a>). O karz\u0105cym aniele m\u00f3wi si\u0119 w modlitwie przeciwko niegodziwcom:
\nNiech b\u0119d\u0105 jak plewa na wietrze,
\ngdy b\u0119dzie ich gna\u0107 anio\u0142 Pana.
\nNiech droga ich b\u0119dzie ciemna i \u015bliska,
\ngdy anio\u0142 Pana b\u0119dzie ich \u015bciga\u0142. <\/cite>(Ps\u00a035,5n<\/a>)
\nA nade wszystko w Apokalipsie anio\u0142owie wielokrotnie przedstawieni s\u0105 jako pos\u0142a\u0144cy gniewu Bo\u017cego, skierowanego przeciwko z\u0142u. W tej podw\u00f3jnej roli – obro\u0144c\u00f3w dobra i m\u015bcicieli z\u0142a – wyst\u0105pi\u0105 anio\u0142owie na s\u0105dzie Bo\u017cym (Mt\u00a024,31<\/a>; 13,41<\/a>).
\nTradycj\u0119 t\u0119 cudownie interpretuje m.in. Odyniec w swoim Aniele \u015bmierci<\/i>. Spr\u00f3bujmy i my te gro\u017ane w\u0105tki prawdy o anio\u0142ach w sobie o\u017cywi\u0107. Czy nie mogliby\u015bmy na przyk\u0142ad modli\u0107 si\u0119 do Boga, aby raczy\u0142 uprzedza\u0107 sw\u00f3j s\u0105d nad nami? Aby wys\u0142a\u0142 do mnie i do ciebie swoich anio\u0142\u00f3w, kt\u00f3rzy b\u0119d\u0105 niemi\u0142osierni dla mojego i twojego grzechu (cho\u0107by nie wiem jak mia\u0142oby to nas bole\u0107), b\u0119d\u0105 za\u015b uwalniali w nas to wszystko, co dobre i t\u0119skni\u0105ce za prawdziw\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105!
\nWydaje si\u0119, \u017ce tymi przede wszystkim tre\u015bciami nale\u017ca\u0142oby nape\u0142nia\u0107 nasz\u0105 modlitw\u0119 do Anio\u0142a Str\u00f3\u017ca. Te motywy mo\u017cna te\u017c do\u0142\u0105cza\u0107, ilekro\u0107 wspominamy anio\u0142\u00f3w w prefacji Modlitwy Eucharystycznej. Nie l\u0119kajmy si\u0119 prosi\u0107 Boga r\u00f3wnie\u017c o to, \u017ceby przysy\u0142a\u0142 przeciwko nam – przeciwko temu wszystkiemu, co zas\u0142uguje w nas na zniszczenie – swoich anio\u0142\u00f3w m\u015bcicieli. B\u0119dzie to przecie\u017c dla naszego dobra.
\nO. Jacek Salij \u2013 \u201ePoszukiwania w wierze\u201d<\/i>
\n 
\n