{"id":482,"date":"2017-08-06T08:48:56","date_gmt":"2017-08-06T06:48:56","guid":{"rendered":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/?p=482"},"modified":"2017-08-06T08:48:56","modified_gmt":"2017-08-06T06:48:56","slug":"pokuta-zadawana-spowiedzi","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/pokuta-zadawana-spowiedzi\/","title":{"rendered":"Pokuta zadawana na spowiedzi"},"content":{"rendered":"

 
\nNa spowiedzi ksi\u0119\u017ca ka\u017c\u0105 przewa\u017cnie odm\u00f3wi\u0107 jak\u0105\u015b litani\u0119 albo cz\u0105stk\u0119 r\u00f3\u017ca\u0144ca lub przyj\u015b\u0107 w dniu powszednim na msz\u0119 \u015bwi\u0119t\u0105 i m\u00f3wi\u0105, \u017ce to „za pokut\u0119”. Przywyk\u0142am do tego od dzieci\u0144stwa i nie budzi\u0142o to mojego zdziwienia, dop\u00f3ki nie pojawi\u0142o si\u0119 we mnie pytanie: Czy modlitwa mo\u017ce by\u0107 pokut\u0105 za grzechy i czy w og\u00f3le mo\u017cna kogo\u015b kara\u0107 modlitw\u0105? A zreszt\u0105, czy taka raczej czysto symboliczna „pokuta” mo\u017ce r\u00f3wnowa\u017cy\u0107 grzechy, kt\u00f3re czasem s\u0105 przecie\u017c naprawd\u0119 ci\u0119\u017ckie?<\/i>
\nSpr\u00f3buj\u0119 list ten potraktowa\u0107 jako odpowied\u017a na pytanie, kt\u00f3rego Pani wprawdzie nie sformu\u0142owa\u0142a, ale kt\u00f3re – jak s\u0105dz\u0119 – pomo\u017ce nam zobaczy\u0107 istot\u0119 Pani problem\u00f3w: Dlaczego potrzebna nam jest jeszcze jaka\u015b pokuta za grzechy, kt\u00f3re B\u00f3g nam odpu\u015bci\u0142 ca\u0142kowicie darmowo i bezinteresownie?
\nPrzypatrywanie si\u0119 temu pytaniu zacznijmy od spostrze\u017cenia, \u017ce chyba ka\u017cdemu dobru na tej ziemi towarzysz\u0105 jakie\u015b z\u0142e mo\u017cliwo\u015bci, kt\u00f3rych w og\u00f3le by nie by\u0142o, gdyby nie by\u0142o tego dobra. Je\u015bli na przyk\u0142ad idziemy na wspinaczk\u0119, musimy liczy\u0107 si\u0119 z mo\u017cliwo\u015bci\u0105 upadku ze ska\u0142y. Je\u015bli jestem chirurgiem, operacj\u0119 mog\u0119 spartaczy\u0107. Je\u015bli jeste\u015bmy ma\u0142\u017conkami, krzywdy, kt\u00f3re sobie wzajemnie zadajemy, odczuwamy znacznie bole\u015bniej, ni\u017c gdyby\u015bmy byli dla siebie lud\u017ami obcymi. Je\u015bli mamy dzieci, mo\u017ce si\u0119 tak zdarzy\u0107, \u017ce je \u017ale wychowamy. Wprawdzie nie wolno mi dopu\u015bci\u0107 do tego, \u017ceby to si\u0119 zdarzy\u0142o, niemniej to wszystko zdarzy\u0107 si\u0119 mo\u017ce naprawd\u0119.
\nOt\u00f3\u017c sakrament pokuty jest dla nas zbyt wielkim dobrem, \u017ceby mog\u0142o by\u0107 z nim inaczej. Mianowicie o mi\u0142osierdzie Bo\u017ce ja, grzesznik, mog\u0119 si\u0119 ubiega\u0107 r\u00f3wnie\u017c w taki spos\u00f3b, \u017ce to mnie jeszcze bardziej od Boga oddali. Zobaczmy to na jakim\u015b przyk\u0142adzie. Oto \u017cona zdradzi\u0142a m\u0119\u017ca i przestraszy\u0142a si\u0119, \u017ce mo\u017ce go w ten spos\u00f3b utraci\u0107 na zawsze. Na szcz\u0119\u015bcie m\u0119\u017cowi bardzo na niej zale\u017cy i bez trudu uzyska\u0142a przebaczenie. Ona jednak, zamiast doceni\u0107 wspania\u0142omy\u015blno\u015b\u0107 m\u0119\u017ca, zauwa\u017cy\u0142a jedynie \u0142atwo\u015b\u0107, z jak\u0105 on jej przebaczy\u0142 – i otrzymane przebaczenie o\u015bmieli\u0142o j\u0105 jeszcze do zdrad nast\u0119pnych. Zwi\u0105zana bowiem z m\u0119\u017cem czysto egocentrycznie i nie rozumiej\u0105c prawdziwej mi\u0142o\u015bci, dosz\u0142a do pochopnego wniosku, \u017ce m\u0105\u017c jest w niej zbyt zakochany, \u017ceby przesta\u0142o mu na niej zale\u017ce\u0107; to za\u015b, \u017ce ona swoim post\u0119powaniem sprawia mu b\u00f3l, w og\u00f3le nie dochodzi do jej \u015bwiadomo\u015bci. W ten spos\u00f3b owa lekkomy\u015blna i niewierna \u017cona odebra\u0142a wszelki sens uzyskanemu od m\u0119\u017ca przebaczeniu, a mo\u017cna nawet powiedzie\u0107, \u017ce przebaczenie to o\u015bmieli\u0142o j\u0105 jeszcze do nast\u0119pnych wyskok\u00f3w.
\nJest to \u015bci\u015ble biblijny obraz naszej bezczelno\u015bci, jakiej dopuszczamy si\u0119 niekiedy wobec przebaczaj\u0105cego Boga. „Pokochaj jeszcze raz kobiet\u0119, kt\u00f3ra innego kocha, \u0142ami\u0105c wiar\u0119 ma\u0142\u017ce\u0144sk\u0105 – m\u00f3wi B\u00f3g do proroka Ozeasza, kt\u00f3rego niewierna \u017cona symbolizuje nasze post\u0119powanie wobec Boga. – Tak mi\u0142uje Pan syn\u00f3w Izraela, cho\u0107 si\u0119 do bog\u00f3w cudzych zwracaj\u0105… Im bardziej ich wzywa\u0142em, tym dalej odchodzili ode Mnie, a sk\u0142adali ofiary Baalom i bo\u017ckom palili kadzid\u0142a” (Oz\u00a03,1<\/a> i 9,2<\/a>).
\nTote\u017c od samych pocz\u0105tk\u00f3w wiary chrze\u015bcija\u0144skiej s\u0142ycha\u0107 przestrogi przed wyci\u0105ganiem fa\u0142szywych wniosk\u00f3w z prawdy, \u017ce niesko\u0144czenie mi\u0142osierny B\u00f3g jest nieustannie got\u00f3w przygarn\u0105\u0107 nas do siebie i przebacza\u0107 nasze niewierno\u015bci. „Nie wolno pozwoli\u0107 sobie na zapl\u0105tanie si\u0119 w te same grzechy, tak \u017ceby musie\u0107 powt\u00f3rnie dokonywa\u0107 skruchy – pisze na prze\u0142omie II i III wieku Klemens z Aleksandrii. – Przecie\u017c taka cz\u0119sta skrucha to raczej \u0107wiczenie si\u0119 w grzechach oraz nabieranie do nich sta\u0142ej dyspozycji z braku dyscypliny wewn\u0119trznej. Cz\u0119ste \u017c\u0105danie przebaczenia za b\u0142\u0119dy, kt\u00f3rych dopuszczamy si\u0119 cz\u0119sto, to raczej poz\u00f3r skruchy ni\u017c prawdziwa skrucha” (Stromateis<\/i> 2,58).
\nT\u0119 sam\u0105 przestrog\u0119 \u015bw. Augustyn formu\u0142uje nast\u0119puj\u0105co: Przecie\u017c nie po to B\u00f3g nam udziela swego przebaczenia, aby\u015bmy mieli \u015bmia\u0142o\u015b\u0107 pope\u0142nia\u0107 grzechy nast\u0119pne, lecz aby nas uwolni\u0107 od grzech\u00f3w ju\u017c pope\u0142nionych (Pa\u0144stwo Bo\u017ce<\/i> 21,27,3n). I w\u0142a\u015bnie od \u015bw. Augustyna dowiadujemy si\u0119, \u017ce ju\u017c w\u00f3wczas – na pocz\u0105tku V wieku – poganie szydzili sobie z chrze\u015bcijan: „Wy sprawiacie – powiadaj\u0105 – \u017ce ludzie grzesz\u0105. Bo obiecujecie im przebaczenie, je\u015bli b\u0119d\u0105 czyni\u0107 pokut\u0119. (…) M\u00f3wi\u0105, \u017ce dajemy pozwolenie na grzech, gdy\u017c obiecujemy pokut\u0119” (Kazanie 352<\/i> 9).
\n\u017beby uchroni\u0107 wiernych przed zak\u0142amanym korzystaniem z Bo\u017cego przebaczenia, Ko\u015bci\u00f3\u0142 staro\u017cytny ustanowi\u0142 niezwykle surowe pokuty, jakie – za grzechy szczeg\u00f3lnie ci\u0119\u017ckie – trzeba by\u0142o odby\u0107 jeszcze przed otrzymaniem rozgrzeszenia i ponownym dopuszczeniem do Komunii. Rygory\u015bci byli w\u00f3wczas oburzeni sam\u0105 zasad\u0105 dopuszczania do rozgrzeszenia nawet cudzo\u0142o\u017cnik\u00f3w, zab\u00f3jc\u00f3w czy apostat\u00f3w. Z drugiej jednak strony, nie brakowa\u0142o g\u0142os\u00f3w domagaj\u0105cych si\u0119 z\u0142agodzenia surowej pokutnej dyscypliny. Szczeg\u00f3lnie wiele na ten temat mo\u017cna si\u0119 dowiedzie\u0107 z list\u00f3w oraz z innych dzie\u0142 \u015bw. Cypriana (\u2020 258).
\n\u017b\u0105danie, aby cudzo\u0142o\u017cnicy czy apostaci odbywali przed dopuszczeniem do Komunii \u015bwi\u0119tej d\u0142ug\u0105 pokut\u0119, Cyprian uzasadnia\u0142 tym, \u017ce przecie\u017c „nawet za najmniejsze winy grzesznicy musz\u0105 przez okre\u015blony czas czyni\u0107 pokut\u0119 i okaza\u0107 j\u0105 przez okre\u015blone akty zewn\u0119trzne, a prawo do przyj\u0119cia Komunii uzyskuj\u0105 dopiero przez na\u0142o\u017cenie r\u0105k biskupa i kleru” (List 16<\/i> 2)<\/a>1<\/sup><\/a> . W odpowiedzi za\u015b na naciski, aby skraca\u0107 czas pokutnego oczekiwania na rozgrzeszenie, Ojcowie Ko\u015bcio\u0142a odpowiadali, \u017ce przecie\u017c serce niedostatecznie skruszone nie jest zdolne do przyj\u0119cia Bo\u017cego przebaczenia, tote\u017c rozgrzeszenie udzielone przedwcze\u015bnie obarczy tylko sumienie kap\u0142ana. „Tacy – m\u00f3wi\u0142 ok. 390 roku \u015bw. Ambro\u017cy – nie tyle pragn\u0105 w\u0142asnego rozgrzeszenia, co chc\u0105 zwi\u0105za\u0107 kap\u0142ana: nie wyrzucaj\u0105 bowiem winy ze swego sumienia, a wk\u0142adaj\u0105 j\u0105 na kap\u0142ana” (O pokucie<\/i>2,87). Gdyby aposto\u0142owie rozwi\u0105zali z opasek rozk\u0142adaj\u0105ce si\u0119 cia\u0142o \u0141azarza, tylko trupi zaduch by si\u0119 zwi\u0119kszy\u0142 – przekonywa\u0142 u ko\u0144ca VI wieku papie\u017c Grzegorz Wielki. R\u00f3wnie bezsensownie i szkodliwie post\u0105pi\u0142by kap\u0142an, kt\u00f3ry udzieli\u0142by absolucji grzesznikowi, gdy ten nie otworzy\u0142 si\u0119 jeszcze dostatecznie na przywracaj\u0105c\u0105 \u017cycie \u0142ask\u0119 skruchy (por. Homilie na Ewangelie<\/i> 26,6).
\nJak zatem dosz\u0142o do tego, \u017ce pokuta, jak\u0105 dzisiaj zadaj\u0105 spowiednicy, zmala\u0142a do wymiar\u00f3w niemal symbolicznych? A je\u015bli ju\u017c to si\u0119 sta\u0142o, czy nie lepiej by znie\u015b\u0107 j\u0105 w og\u00f3le? \u017beby odpowiedzie\u0107 na te pytania, trzeba nam nieco wnikn\u0105\u0107 w sens, jaki Ojcowie Ko\u015bcio\u0142a przypisywali odbywaniu ci\u0119\u017ckiej pokuty przed otrzymaniem rozgrzeszenia. Przede wszystkim nie wchodzi\u0142a tu w gr\u0119 \u017cadna idea „zr\u00f3wnowa\u017cenia” z\u0142a grzechu: przebaczenie grzech\u00f3w jest przecie\u017c absolutnie darmowym darem Boga. Pokuta – kt\u00f3rej istot\u0119 stanowi\u0142 b\u00f3l odsuni\u0119cia od Komunii, wstyd oddzielenia od wsp\u00f3lnoty oraz liczne posty i modlitwy – mia\u0142a grzesznikowi pom\u00f3c do osi\u0105gni\u0119cia autentycznego \u017calu za grzechy oraz mia\u0142a leczy\u0107 rany, jakie ka\u017cdy grzech pozostawia po sobie w duszy cz\u0142owieka.
\nSens pokuty za grzechy znakomicie wyja\u015bni\u0142 \u015bw. Tomasz z Akwinu. Wychodzi on od analizy, na czym polega z\u0142o grzechu. Mianowicie istotnym z\u0142em grzechu jest to, \u017ce cz\u0142owiek porzuca Boga, a przecie\u017c tylko B\u00f3g mo\u017ce nasze \u017cycie nape\u0142nia\u0107 sensem i uzdolni\u0107 nas do prawdziwej mi\u0142o\u015bci. Konsekwencj\u0105 porzucenia Boga jest niem\u0105dre i samoniszcz\u0105ce zwr\u00f3cenie si\u0119 ku takim lub innym dobrom stworzonym. Z powy\u017cszego wynika, \u017ce pokuta za grzechy ma dwa cele. Po pierwsze, pomaga mi zrozumie\u0107 z\u0142o mojego grzechu. My cz\u0119sto nie dostrzegamy niczego nagannego w naszych grzechach i dopiero dzi\u0119ki pokucie mo\u017cemy oprzytomnie\u0107 i ca\u0142ym sercem uzna\u0107 pot\u0119pienie, jakie dla mojego grzechu ma sam B\u00f3g. Drugim celem pokuty jest zniszczenie w sobie r\u00f3\u017cnych z\u0142ych nawyk\u00f3w, jakie si\u0119 we mnie ukszta\u0142towa\u0142y w wyniku grzesznego \u017cycia. Inaczej m\u00f3wi\u0105c, drugim celem pokuty jest leczenie ran, kt\u00f3re pozostawi\u0142 w nas nasz grzech.
\nZatem pokuta ma mnie uchroni\u0107 od nieautentycznego ubiegania si\u0119 o Bo\u017ce przebaczenie, kt\u00f3re Boga tylko obra\u017ca. Ale niczego wi\u0119cej pokut\u0105 nie osi\u0105gn\u0119. Nawet najci\u0119\u017csza pokuta nie zr\u00f3wnowa\u017cy z\u0142a grzechu ani nie wys\u0142u\u017cy Bo\u017cego przebaczenia. Bo\u017ce przebaczenie jest ca\u0142kowicie transcendentne wobec moich czyn\u00f3w (a nawet wyczyn\u00f3w) pokutnych. Nigdy bym nie m\u00f3g\u0142 pojedna\u0107 si\u0119 z Bogiem, gdyby On nie zechcia\u0142 mnie suwerennym aktem swojego mi\u0142osierdzia do siebie przygarn\u0105\u0107.
\nW\u0142a\u015bnie te przes\u0142anki zadecydowa\u0142y o tym, \u017ce w Ko\u015bciele odst\u0105piono od pierwotnego rygoryzmu dyscypliny pokutnej. Jej z\u0142agodzenie \u015bw. Tomasz uzasadnia\u0142 nast\u0119puj\u0105co: „Wydaje si\u0119 czym\u015b raczej s\u0142usznym, a\u017ceby kap\u0142an nie obci\u0105\u017ca\u0142 penitenta przyt\u0142aczaj\u0105cym ci\u0119\u017carem zado\u015b\u0107uczynienia. S\u0142aby ogie\u0144 \u0142atwo zga\u015bnie, je\u015bli na\u0144 po\u0142o\u017cy\u0107 zbyt wiele drewna. Podobnie mo\u017ce si\u0119 zdarzy\u0107, \u017ce dopiero co wzniecony w cz\u0142owieku pokutuj\u0105cym p\u0142omie\u0144 \u017calu za grzechy zostanie zgaszony przez zbyt wielki ci\u0119\u017car zado\u015b\u0107uczynienia, a grzesznik ca\u0142kowicie pogr\u0105\u017cy si\u0119 w rozpaczy. Tote\u017c lepiej jest, je\u015bli kap\u0142an powie penitentowi, jaka pokuta nale\u017ca\u0142aby mu si\u0119 za grzechy, i na\u0142o\u017cy mu pokut\u0119 na tyle zno\u015bn\u0105, a\u017ceby jej wype\u0142nienie zach\u0119ci\u0142o penitenta do czego\u015b wi\u0119cej” (Quodlibet 3<\/i> q.13 a.l).
\nJedno i drugie rozwi\u0105zanie ma swoje strony dobre i z\u0142e. Kiedy obowi\u0105zywa\u0142y bardzo surowe przepisy pokutne, wiernym \u0142atwiej by\u0142o rozumie\u0107, \u017ce mi\u0142osierdzie Bo\u017ce – cho\u0107 niesko\u0144czone – nie dzia\u0142a automatycznie: \u017ce do mi\u0142osiernego Boga nale\u017cy przyst\u0119powa\u0107 w postawie, kt\u00f3ra Go nie obra\u017ca, za\u015b z\u0142e nawyki, jakie pozosta\u0142y we mnie po moich grzechach, nale\u017cy w sobie karczowa\u0107. S\u0142ab\u0105 stron\u0105 tamtej dyscypliny pokutnej by\u0142o to, \u017ce pokutuj\u0105cy musieli czeka\u0107 na dopuszczenie do Komunii \u015bwi\u0119tej nieraz ca\u0142e lata. Ponadto perspektywa bardzo ci\u0119\u017ckiej pokuty jednych w og\u00f3le odstrasza\u0142a od pojednania z Bogiem, innych za\u015b mog\u0142a prowadzi\u0107 do fa\u0142szywego prze\u015bwiadczenia, jakoby wielk\u0105 pokut\u0105 mo\u017cna by\u0142o zr\u00f3wnowa\u017cy\u0107 grzech.
\nTote\u017c \u015bwiadomo\u015b\u0107 Ko\u015bcio\u0142a coraz bardziej ewoluowa\u0142a w tym kierunku, \u017ce obowi\u0105zk\u00f3w mi\u0142o\u015bci nie da si\u0119 uj\u0105\u0107 w paragrafy prawne. W rezultacie pokuta zadawana w zwi\u0105zku z sakramentem pojednania zosta\u0142a zredukowana do wymiar\u00f3w prawie symbolicznych, ale jednak pozosta\u0142a: aby przypomina\u0107 penitentom obie wymienione wy\u017cej prawdy, z kt\u00f3rych tak dobrze zdawali sobie spraw\u0119 chrze\u015bcijanie staro\u017cytni, i aby zach\u0119ca\u0107 w ten spos\u00f3b do indywidualnego podejmowania wi\u0119kszych, ju\u017c nie symbolicznych, postanowie\u0144 pokutnych. Dodajmy tylko, \u017ce Sob\u00f3r Trydencki, kt\u00f3ry ostatecznie usankcjonowa\u0142 t\u0119 now\u0105 dyscyplin\u0119, przestrzega spowiednik\u00f3w, i\u017c zbyt daleko posuni\u0119t\u0105 \u0142agodno\u015bci\u0105 w zadawaniu pokuty mog\u0105 skrzywdzi\u0107 penitent\u00f3w: „Kap\u0142ani Pana powinni nak\u0142ada\u0107 zbawienne i stosowne zado\u015b\u0107uczynienia, zale\u017cnie od tego, jak to im Duch Bo\u017cy i roztropno\u015b\u0107 podsun\u0105 pod\u0142ug natury grzech\u00f3w i mo\u017cliwo\u015bci penitent\u00f3w. Gdyby bowiem zamykali oczy na grzechy i okazywali penitentom za du\u017co pob\u0142a\u017cania, nak\u0142adaj\u0105c bardzo lekkie kary za bardzo ci\u0119\u017ckie grzechy, w\u00f3wczas uczestniczyliby w cudzych grzechach” (Dekret o pokucie<\/i>, rozdz. 8).
\nS\u0142abe strony tej nowej dyscypliny pokutnej znamy a\u017c nadto dobrze. Z chwil\u0105, kiedy niemal znikn\u0105\u0142 prawny obowi\u0105zek pokuty, prawie wszyscy poczuli\u015bmy si\u0119 w og\u00f3le zwolnieni od obowi\u0105zku pokutowania za nasze grzechy. To tylko nas ratuje – jeszcze raz zacytujmy Dekret o pokucie Soboru Trydenckiego – „\u017ce tak wielka jest hojno\u015b\u0107 Boskiej szczodrobliwo\u015bci, i\u017c mo\u017cemy zado\u015b\u0107uczyni\u0107 przez Jezusa Chrystusa u Boga Ojca nie tylko karami podj\u0119tymi dobrowolnie przez siebie dla oswobodzenia si\u0119 od grzechu albo na\u0142o\u017conymi przez kap\u0142ana wed\u0142ug miary winy, lecz tak\u017ce – co jest najwi\u0119kszym dowodem mi\u0142o\u015bci – pr\u00f3bami doczesnymi zes\u0142anymi przez Boga, a przez nas cierpliwie znoszonymi”.
\nCo robi\u0107, a\u017ceby zachowa\u0107 wszystkie pozytywne strony obecnej – tak \u0142agodnej – dyscypliny pokutnej, a zarazem unikn\u0105\u0107 nadu\u017cywania sakramentu pokuty i naigrawania si\u0119 z Bo\u017cego mi\u0142osierdzia? Pytanie to bardzo dramatycznie stawia\u0142, p\u00f3\u0142 wieku temu, Karol Ludwik Koni\u0144ski: „Jak zreformowa\u0107 spowied\u017a, a\u017ceby sta\u0142a si\u0119 pot\u0119\u017cnym \u015brodkiem wychowawczym, jak u \u015bwi\u0119tych ascet\u00f3w, zamiast demoralizowa\u0107? Spowied\u017a dot\u0105d jest zbyt \u0142atwa, spowiednicy zbyt pob\u0142a\u017cliwi, pokuta zbyt lekka, l\u0119k przed bezwstydem spowiedzi zbyt ma\u0142y, uczucie oczyszczenia zbyt tanio uzyskane, skrucha zbyt w\u0105t\u0142a, poprawa zbyt powierzchowna, nadzieje nowego oczyszczenia si\u0119 zbyt pewne. Spowied\u017a zbyt cz\u0119sto raczej stabilizuje wady, ni\u017c je t\u0119pi i niszczy”.
\nOsobi\u015bcie przyznaj\u0119 racj\u0119 Koni\u0144skiemu, \u017ce my niestety cz\u0119sto nadu\u017cywamy spowiedzi. Nie wydaje mi si\u0119 jednak, \u017ceby lekarstwa na to nale\u017ca\u0142o szuka\u0107 w jakim\u015b powrocie do pierwotnego rygoryzmu. S\u0105dz\u0119, \u017ce na nowo odnajdziemy sakrament pokuty, je\u015bli w naszym przyst\u0119powaniu do tego sakramentu b\u0119dzie jak najwi\u0119cej prawdy. Niewierna \u017cona, o kt\u00f3rej m\u00f3wili\u015bmy na pocz\u0105tku, nieprawdziwie prosi\u0142a swojego m\u0119\u017ca o przebaczenie. Ona w og\u00f3le nie zauwa\u017cy\u0142a tego, \u017ce zada\u0142a mu ci\u0119\u017cki b\u00f3l, i ma\u0142o obchodzi\u0142o j\u0105 to, \u017ce takie post\u0119powanie j\u0105 sam\u0105 duchowo unicestwia. A by\u0142o tak dlatego, \u017ce ona swojego m\u0119\u017ca, nawet je\u015bli by\u0142a do niego jako\u015b tam przywi\u0105zana, w og\u00f3le nie kocha\u0142a. To w\u0142a\u015bnie dlatego \u0142atwo\u015b\u0107, z jak\u0105 m\u0105\u017c jej przebaczy\u0142, o\u015bmieli\u0142a j\u0105 do nast\u0119pnych niewierno\u015bci.
\nW ten spos\u00f3b doszli\u015bmy do momentu, w kt\u00f3rym mo\u017cemy pokusi\u0107 si\u0119 o odpowied\u017a na pytanie, na czym polega pokuta za grzechy i co w niej jest najistotniejsze. Ot\u00f3\u017c pokuta jest to ubieganie si\u0119 o odzyskanie utraconej mi\u0142o\u015bci Bo\u017cej oraz o o\u017cywienie i utrwalenie tej mi\u0142o\u015bci, jak\u0105 B\u00f3g mnie zn\u00f3w – mimo moich niewierno\u015bci – obdarzy\u0142. Poniewa\u017c ja naprawd\u0119 pragn\u0119 kocha\u0107 Boga z ca\u0142ego serca i ze wszystkich si\u0142, got\u00f3w jestem – a w ka\u017cdym razie bardzo chcia\u0142bym by\u0107 do tego gotowym – do podj\u0119cia rzeczy nawet bardzo uci\u0105\u017cliwych i trudnych, je\u015bli to mnie mo\u017ce oczy\u015bci\u0107 i uzdolni\u0107 do mi\u0142o\u015bci bardziej autentycznej. Z drugiej jednak strony, nie jest tak, \u017ce warto\u015b\u0107 pokuty mierzy si\u0119 stopniem pokonywanej uci\u0105\u017cliwo\u015bci. Warto\u015b\u0107 pokuty mierzy si\u0119 stopniem mi\u0142o\u015bci Bo\u017cej, jaka si\u0119 w nas ugruntowa\u0142a.
\nTote\u017c Pani w\u0105tpliwo\u015bci, czy modlitwa jest stosown\u0105 form\u0105 pokuty, s\u0105 chyba nies\u0142uszne. Modlitwa jest wr\u0119cz idealn\u0105 form\u0105 pokuty. Je\u015bli tylko – rzecz jasna – staramy si\u0119 modli\u0107 w taki spos\u00f3b, \u017ceby to nas rzeczywi\u015bcie do Boga zbli\u017cy\u0142o.<\/p>\n\n\n\n
PRZYPISY:<\/b><\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

<\/a><\/p>\n

    \n
  1. [\u00ab<\/a>]\u00a0 Cytowany tekst \u015bw. Cypriana jest wa\u017cnym \u015bwiadectwem, \u017ce sakrament pokuty ju\u017c w\u00f3wczas by\u0142 udzielany zwyczajnym chrze\u015bcijanom, a nie tylko najwi\u0119kszym grzesznikom. Co do obrz\u0119du na\u0142o\u017cenia r\u0105k podczas udzielania rozgrzeszenia, by\u0142 on zachowywany jeszcze przez ca\u0142e \u015bredniowiecze, zanikn\u0105\u0142 za\u015b dopiero wraz z wprowadzeniem konfesjona\u0142\u00f3w. Zauwa\u017cmy przy okazji, \u017ce niekt\u00f3rzy bibli\u015bci w spos\u00f3b przekonuj\u0105cy wykazuj\u0105, \u017ce fragment 1\u00a0Tm\u00a05,20-22<\/a> dotyczy nie tyle przekazywania sukcesji apostolskiej, co w\u0142a\u015bnie odpuszczania grzech\u00f3w.<\/li>\n<\/ol>\n

     
    \nO. Jacek Salij \u2013 \u201ePoszukiwania w wierze\u201d<\/i>
    \n