Czy\u015bciec jest oczyszczeniem naszej mi\u0142o\u015bci, kt\u00f3ra ma by\u0107 podobna do mi\u0142o\u015bci Jezusa Chrystusa, ja\u015bniej\u0105cej najpe\u0142niej w tajemnicy Jego Krzy\u017ca i Zmartwychwstania. Podobnie jak z\u0142oto oczyszcza si\u0119 w ogniu ze wszelkich obcych domieszek, tak mi\u0142o\u015b\u0107 nasza oczyszcza si\u0119 w ogniu cierpienia, pr\u00f3b i do\u015bwiadcze\u0144 dawanych nam z mi\u0142uj\u0105cej r\u0119ki Boga.<\/p>\n
Mi\u0142o\u015b\u0107, jak\u0105 odznaczali si\u0119 \u015awi\u0119ci by\u0142a na wz\u00f3r mi\u0142o\u015bci Jezusowej, gdy\u017c oni pragn\u0119li i pozwolili, aby On ju\u017c tu na ziemi oczy\u015bci\u0142 ich mi\u0142o\u015b\u0107. Do\u015bwiadczenia wewn\u0119trzne opisywane przez nich por\u00f3wnywane s\u0105 cz\u0119sto do cierpie\u0144 czy\u015b\u0107cowych.<\/p>\n
\u015awi\u0119ci opisuj\u0105c cierpienia dusz w czy\u015b\u0107cu m\u00f3wi\u0105, \u017ce ich intensywno\u015b\u0107 nie ust\u0119puje cierpieniom piek\u0142a, ale cierpienia te prze\u017cywane s\u0105 zupe\u0142nie inaczej. Dusza cierpi bardzo, ale cierpienie to nie jest cierpieniem beznadziejnym. Jest ono prze\u017cywane w ogromnej rado\u015bci i t\u0119sknocie z powodu czekaj\u0105cego spotkania twarz\u0105 w twarz z mi\u0142uj\u0105cym Bogiem. Rado\u015b\u0107 dusz czy\u015b\u0107cowych wynika tak\u017ce z ich pewno\u015bci zbawienia i jest skutkiem ufnego powierzenia siebie Bogu. Dusza pragnie cierpie\u0107, gdy\u017c pragnie jak najszybciej by\u0107 u Boga.<\/p>\n
\u015aw. Katarzyna z Genui<\/strong>, kt\u00f3rej B\u00f3g pozwoli\u0142 ju\u017c na ziemi do\u015bwiadczy\u0107 cierpie\u0144 czy\u015b\u0107ca, pisze: „Z wyj\u0105tkiem \u015bwi\u0119tych w niebie, nie przypuszczam, aby u kogokolwiek mo\u017cna spotka\u0107 zadowolenie r\u00f3wne temu, jakie odczuwa dusza w czy\u015b\u0107cu. Wzrasta ono z ka\u017cdym dniem pod wp\u0142ywem dzia\u0142ania Bo\u017cego na dusz\u0119, a to dzia\u0142anie wzmaga si\u0119 w miar\u0119 ust\u0119powania jego przeszkody. T\u0105 przeszkod\u0105 jest rdza grzechu. P\u0142omie\u0144 j\u0105\u00a0po\u017cera, a r\u00f3wnocze\u015bnie dusza coraz wi\u0119cej wystawia si\u0119 na dzia\u0142anie Bo\u017ce”.<\/p>\n Jako przyk\u0142ad obrazuj\u0105cy t\u0119 prawd\u0119 podaje ona zas\u0142oni\u0119te lustro, kt\u00f3re nie mo\u017ce odbija\u0107 promieni s\u0142onecznych. Nie dzieje si\u0119 to z winy s\u0142o\u0144ca, kt\u00f3re \u015bwieci nieustannie, lecz z powodu zas\u0142ony, w kt\u00f3r\u0105 spowite jest lustro. W miar\u0119 jednak jak zas\u0142ona znika lustro coraz intensywniej odbija promienie s\u0142oneczne. \u015aw. Katarzyna pisze, \u017ce: „W podobny spos\u00f3b dusza jest pokryta rdz\u0105 grzechu, kt\u00f3r\u0105 stale spalaj\u0105 p\u0142omienie czy\u015b\u0107cowe. Im bardziej rdza ginie, tym doskonalej dusza odbija blask prawdziwego s\u0142o\u0144ca, jakim jest B\u00f3g”. Promienie s\u0142o\u0144ca s\u0105 wi\u0119c obrazem promieni Bo\u017cej mi\u0142o\u015bci w duszy cz\u0142owieka, a tak\u017ce rado\u015bci jaka udziela si\u0119 duszy, kt\u00f3ra coraz bardziej zbli\u017ca si\u0119 do Boga. Gdy oczekuje na pe\u0142ne szcz\u0119\u015bcie, \u017cadne cierpienie nie jest dla niej za du\u017ce, ani zbyt ci\u0119\u017ckie. Ona sama pragnie tego bolesnego oczyszczenia, bo wie, \u017ce jest to dla niej dar Bo\u017cego mi\u0142osierdzia – ostatnia szansa na niebo.<\/p>\n B\u00f3g jest przede wszystkim Mi\u0142o\u015bci\u0105. Mi\u0142o\u015b\u0107 jest Jego najwa\u017cniejszym i najbardziej w\u0142a\u015bciwym imieniem. Stworzy\u0142 nas z mi\u0142o\u015bci i przeznaczy\u0142 do mi\u0142o\u015bci. W serce ka\u017cdego cz\u0142owieka wszczepi\u0142 poczucie mi\u0142o\u015bci i sprawiedliwo\u015bci. One to sprawiaj\u0105, \u017ce cz\u0142owiek sam sobie wymierza sprawiedliwo\u015b\u0107 zgodnie ze s\u0142owami \u015bw. Jana od Krzy\u017ca – „pod wiecz\u00f3r \u017cycia b\u0119dziemy s\u0105dzeni z mi\u0142o\u015bci”. B\u00f3g, kt\u00f3ry jako pierwszy inicjuje dialog mi\u0142o\u015bci z ka\u017cdym cz\u0142owiekiem, czyni to nie tylko w czasie naszego ziemskiego pielgrzymowania, ale r\u00f3wnie\u017c w stanie oczyszczenia po \u015bmierci. W tym trudnym i bolesnym stanie oczyszczania si\u0119 cz\u0142owieka wychodzi On na spotkanie w swojej mi\u0142osiernej mi\u0142o\u015bci. Mi\u0142o\u015b\u0107 ta ja\u015bnieje w Krzy\u017cu Jezusa i jawi si\u0119 jako mi\u0142o\u015b\u0107 wieczna, niesko\u0144czona, niewyczerpana, a zarazem bardzo czu\u0142a, wra\u017cliwa i pe\u0142na tkliwo\u015bci.<\/p>\n Taka w\u0142a\u015bnie mi\u0142o\u015b\u0107 o\u015bwietla \u017cycie cz\u0142owieka, kt\u00f3ry przechodzi do wieczno\u015bci, daj\u0105c mu pozna\u0107 jego braki, niedomagania, wszelkie plamy i ca\u0142\u0105 rdz\u0119 grzechu pokrywaj\u0105c\u0105 \u017cycie. To w\u0142a\u015bnie dzi\u0119ki prze\u017cyciu Bo\u017cej blisko\u015bci cz\u0142owiek mo\u017ce pozna\u0107 stopie\u0144 w\u0142asnej n\u0119dzy i niedostatku, kt\u00f3ry ka\u017ce mu jednocze\u015bnie wo\u0142a\u0107 z g\u0142\u0119bi skruszonego serca: „Odejd\u017a ode mnie Panie, bo jestem cz\u0142owiek grzeszny” (\u0141k 5,8).<\/p>\n W tym prze\u017cyciu w\u0142asnej niedoskona\u0142o\u015bci i r\u00f3wnocze\u015bnie ogromnym pragnieniu zbli\u017cenia si\u0119 do Boga cz\u0142owiek otwiera si\u0119 coraz bardziej na przyj\u0119cie szcz\u0119\u015bcia Bo\u017cej mi\u0142o\u015bci. Rodzi si\u0119 w nim pragnienie odpowiedzi na t\u0119 mi\u0142o\u015b\u0107, kt\u00f3ra zapocz\u0105tkowuje proces oczyszczenia. Wszystko to jest dzie\u0142em Bo\u017cej mi\u0142o\u015bci i ogromnej Jego \u0142aski, kt\u00f3ra przenikaj\u0105c serce cz\u0142owieka niejako od „wewn\u0105trz” otwiera go na tak\u0105 decyzj\u0119. Ta mi\u0142osierna mi\u0142o\u015b\u0107 Boga przenikaj\u0105c cz\u0142owieka, dosi\u0119ga jego najg\u0142\u0119bszych pok\u0142ad\u00f3w, daj\u0105c mu nie tylko pragnienie, ale i moc uwolnienia si\u0119 od w\u0142asnego egoizmu, zafa\u0142szowania i chwiejno\u015bci. Rodzi si\u0119 w\u00f3wczas ogromne pragnienie oddania si\u0119 ca\u0142kowitego Bogu, aby m\u00f3c by\u0107 przenikni\u0119tym ca\u0142kowicie t\u0105 Jego uszcz\u0119\u015bliwiaj\u0105c\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105. Czy\u015bciec wi\u0119c nie jest czym\u015b biernym i statycznym. Dusza prze\u017cywaj\u0105c go „p\u0142onie” pragnieniem ogl\u0105dania Bo\u017cego oblicza i przebywania w Jego obecno\u015bci.<\/p>\n \u015aw. Katarzyna z Genui, kt\u00f3rej B\u00f3g w prze\u017cyciu mistycznym da\u0142 pozna\u0107 czym jest ten proces oczyszczenia, tak pisze: „…ze strony Boga, jak widz\u0119, niebo nie ma zamkni\u0119tych bram, lecz kto chce tam wej\u015b\u0107, wchodzi. B\u00f3g bowiem jest pe\u0142en mi\u0142osierdzia, otwiera ku nam swe ramiona, aby przyj\u0105\u0107 nas do swojej chwa\u0142y. Istota Bo\u017ca jest zarazem zupe\u0142nie czysta, niesko\u0144czenie bardziej, ni\u017c rozum to poj\u0105\u0107 mo\u017ce; dusza wi\u0119c, znajduj\u0105c cho\u0107by najmniejsz\u0105 odrobin\u0119 niedoskona\u0142o\u015bci, wola\u0142aby raczej rzuci\u0107 si\u0119 do tysi\u0105ca piekie\u0142, ni\u017c stan\u0105\u0107 przed majestatem Boga z jak\u0105\u015b zmaz\u0105 na sercu.\u00a0Widz\u0105c zatem, \u017ce czy\u015bciec jest przeznaczony na to, by zetrze\u0107 plamy duszy, dobrowolnie si\u0119 do niego rzuca i znajduje tam wielkie mi\u0142osierdzie, uwalniaj\u0105ce j\u0105 od owej przeszkody”.<\/p>\n Z tych s\u0142\u00f3w mo\u017cemy wywnioskowa\u0107, \u017ce z jednej strony grzech i nieczysto\u015b\u0107 duszy sprawia, \u017ce cz\u0142owiek czuje si\u0119 „oddalony” od Boga, z drugiej za\u015b strony pragnie podda\u0107 si\u0119 oczyszczaj\u0105cemu procesowi, aby „przybli\u017cy\u0107 si\u0119” do Niego. Dusza pragnie oczyszczenia, gdy\u017c pragnie ze wszystkich si\u0142 pe\u0142nej wsp\u00f3lnoty mi\u0142o\u015bci z Bogiem. \u015aw. Katarzyna tak o tym m\u00f3wi: „Je\u015bliby dusza maj\u0105ca na sobie cho\u0107by male\u0144k\u0105 zmaz\u0119, mia\u0142a zbli\u017cy\u0107 si\u0119 do Boga w widzeniu uszcz\u0119\u015bliwiaj\u0105cym odczu\u0142aby to jako krzywd\u0119 dla siebie i m\u0119k\u0119 wielokro\u0107 straszniejsz\u0105 od cierpie\u0144 czy\u015b\u0107cowych. (…) Dusza nie czu\u0142aby si\u0119 na swoim miejscu, widz\u0105c, \u017ce jeszcze nie da\u0142a Bogu pe\u0142nego zado\u015b\u0107uczynienia. Niechby nawet brakowa\u0142 jej moment tylko do odpokutowania, ju\u017c odczu\u0142aby niezno\u015bn\u0105 udr\u0119k\u0119, i dla oczyszczenia jej z tej drobnej zmazy wola\u0142aby raczej i\u015b\u0107 na dno piek\u0142a – gdyby to od jej woli zale\u017ca\u0142o – ni\u017c stan\u0105\u0107 przed obliczem Bo\u017cym, nie b\u0119d\u0105c jeszcze zupe\u0142nie czysta”.<\/p>\n W s\u0142owach tych widzimy zwi\u0105zek cierpienia czy\u015b\u0107cowego z grzechem, kt\u00f3rego dopu\u015bci\u0142 si\u0119 cz\u0142owiek w ci\u0105gu swojego ziemskiego \u017cycia. Grzech oddali\u0142 go od wsp\u00f3lnoty z Bogiem. Odtr\u0105caj\u0105c Bo\u017c\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107, postanawiaj\u0105c \u017cy\u0107 na w\u0142asn\u0105 r\u0119k\u0119 i ustanawiaj\u0105c – prawa wed\u0142ug w\u0142asnego „widzimisi\u0119” cz\u0142owiek zada\u0142 ran\u0119 sobie, ale zrani\u0142 tak\u017ce Ojcowskie Serce Boga, kt\u00f3ry jak czu\u0142a matka nie mo\u017ce zapomnie\u0107 „o swym niemowl\u0119ciu” (I\u017c 49,15). W momencie poznania prawdy o w\u0142asnym grzechu cz\u0142owiek r\u00f3wnocze\u015bnie dostrzega jak grzech zrujnowa\u0142 jego wewn\u0119trzne \u017cycie, kt\u00f3re domaga si\u0119 odbudowy. Czy\u015bciec jest wi\u0119c stanem oczyszczenia si\u0119 z tego wszystkiego, co nadal jeszcze plami dusz\u0119 cz\u0142owieka i nie odbija w niej pe\u0142ni Bo\u017cego \u015bwiat\u0142a.<\/p>\n \u015aw. Katarzyna opisuj\u0105c stan zachwytu duszy pi\u0119knem i mi\u0142o\u015bci\u0105 Boga jednocze\u015bnie ukazuje prze\u017cycie cierpienia duszy z powodu w\u0142asnej niedoskona\u0142o\u015bci. „Dusza w nadprzyrodzonym \u015bwietle widzi, jak B\u00f3g ze swej wielkiej mi\u0142o\u015bci i w nieustannej opatrzno\u015bci nigdy nie przestaje jej i prowadzi\u0107 ku ca\u0142kowitej doskona\u0142o\u015bci, a czyni to ze szczerej mi\u0142o\u015bci. Jednak nieodpokutowany grzech nie pozwala i\u015b\u0107 za przyci\u0105gaj\u0105c\u0105 si\u0142\u0105 Boga, czyli za tym pojednawczym spojrzeniem, jak\u0105 B\u00f3g j\u0105 darzy, by j\u0105 przyci\u0105gn\u0105\u0107 ku sobie. Nadto dusza poznaje, co to za nieszcz\u0119\u015bcie by\u0107 pozbawionym bezpo\u015bredniego ogl\u0105dania \u015bwiat\u0142a Bo\u017cego. W\u0142a\u015bnie \u015bwiadomo\u015b\u0107 takiego po\u0142o\u017cenia stwarza m\u0119ki, jakie dusze cierpi\u0105 w czy\u015b\u0107cu. Nie znaczy to, by dusze wielk\u0105 wag\u0119 przywi\u0105zywa\u0142y do cierpie\u0144, cho\u0107by i jeszcze raz tak straszne by\u0142y. Natomiast uwaga ich g\u0142\u00f3wnie jest zwr\u00f3cona na pewn\u0105 sprzeczno\u015b\u0107, jaka zachodzi mi\u0119dzy nimi, a wol\u0105 Boga; widz\u0105 bowiem wyra\u017anie, jak On goreje dla nich czyst\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105, kt\u00f3rej przecie\u017c nie s\u0105 godne. Dusza, gdy to rozwa\u017ca gotowa by znale\u017a\u0107 czy\u015bciec jeszcze dotkliwszy i porwana si\u0142\u0105 mi\u0142o\u015bci ku Bogu, gotowa rzuci\u0107 si\u0119 we\u0144, aby tym wcze\u015bniej uwolni\u0107 si\u0119 od wi\u0119z\u00f3w, oddzielaj\u0105cych j\u0105 od dobra najwy\u017cszego”.<\/p>\n Kara za grzech jawi si\u0119 tutaj nie jako co\u015b bolesnego przychodz\u0105cego z zewn\u0105trz, ale jako mo\u017cliwo\u015b\u0107 jakiej udziela mi\u0142osierny B\u00f3g cz\u0142owiekowi dla jego pe\u0142nego „uleczenia” i oczyszczenia z bolesnych skutk\u00f3w wywo\u0142anych grzechem. Czy\u015bciec jest wi\u0119c ostateczn\u0105 mo\u017cliwo\u015bci\u0105 zbawienia przez zado\u015b\u0107cierpienie. Kara czy\u015b\u0107cowa jest leczniczym \u015brodkiem, kt\u00f3ry s\u0142u\u017cy cz\u0142owiekowi, pozwalaj\u0105c mu wej\u015b\u0107 w doskona\u0142\u0105 wsp\u00f3lnot\u0119 z Bogiem i radowa\u0107 si\u0119 przyja\u017ani\u0105 z bli\u017animi. Wszelki zatem rodzaj kar czy\u015b\u0107cowych jest najwi\u0119kszym darem Boga, kt\u00f3ry nigdy nie rezygnuje z cz\u0142owieka. \u015aw. Katarzyna tak o tym pisze: „Dusze w zupe\u0142no\u015bci zgadzaj\u0105 si\u0119\u00a0\u00a0z wyrokami Boga, tak \u017ce wszystko ch\u0119tnie przyjmuj\u0105, co podoba si\u0119 Bogu, kt\u00f3ry dzia\u0142a przecie\u017c z roztropnego upodobania swego, st\u0105d nawet w\u015br\u00f3d wielkich swych cierpie\u0144 niezdolne s\u0105 my\u015ble\u0107 o sobie. One nie widz\u0105 nic innego, jak tylko dzia\u0142anie dobroci Boga, kt\u00f3ry w swoim niesko\u0144czonym mi\u0142osierdziu wiedzie cz\u0142owieka do siebie; one nie my\u015bl\u0105 ani o osobistych cierpieniach, ani o dobru, jakie by im przypa\u015b\u0107 mog\u0142o; gdyby im by\u0142o dane nad tym rozmy\u015bla\u0107, nie mia\u0142yby mi\u0142o\u015bci doskona\u0142ej”.<\/p>\n Mimo, i\u017c udzielanie si\u0119 Boga duszy w czy\u015b\u0107cu jest \u0142askawe i pe\u0142ne dobroci, to jednak posiada ono charakter bolesnego do\u015bwiadczenia. Im bowiem bardziej cz\u0142owiek przybli\u017ca si\u0119 do Boga, tym bardziej wzmaga si\u0119 w nim poczucie niegodno\u015bci i wstydu, a zarazem szczerej t\u0119sknoty za posiadaniem Go jeszcze bardziej i pe\u0142niej. Dojrzewanie duszy do prze\u017cycia Bo\u017cej mi\u0142o\u015bci jest przede wszystkim b\u00f3lem duchowym, kt\u00f3rego \u017ar\u00f3d\u0142em jest oddalenie od Boga i jednoczesna ch\u0119\u0107 powrotu do przebywania w Jego blisko\u015bci. Czy\u015bciec g\u0142adzi wi\u0119c kary, jakie pozosta\u0142y cz\u0142owiekowi po darowanych mu grzechach, kt\u00f3rych dopu\u015bci\u0142 si\u0119 w trakcie swojego ziemskiego \u017cycia. Czy\u015bciec g\u0142adzi te\u017c grzechy lekkie. Dopiero wi\u0119c w momencie zupe\u0142nego oczyszczenie si\u0119 ze wszystkiego, co przeszkadza duszy ogl\u0105da\u0107 Bo\u017ce oblicze, co utrudnia jej odpowied\u017a mi\u0142o\u015bci\u0105 na Bo\u017c\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107, zapocz\u0105tkowana zostaje wieczna rado\u015b\u0107.<\/p>\n <\/p>\n \u015aw. Jan od Krzy\u017ca,<\/strong>\u00a0opisuj\u0105c etapy oczyszczenia cz\u0142owieka por\u00f3wnuje je do „wewn\u0119trznych nocy”. Ostatni etap oczyszczenia na ziemi nazywa „noc\u0105 ducha” i por\u00f3wnuje go wprost do czy\u015b\u0107ca: „Cierpienie to jest podobne do m\u0105k czy\u015b\u0107cowych; bo jak tam oczyszczaj\u0105 si\u0119 dusze, aby mog\u0142y ujrze\u0107 Boga w jasnym widzeniu \u017cycia przysz\u0142ego, tak i tu na sw\u00f3j spos\u00f3b oczyszczaj\u0105 si\u0119, aby si\u0119 mog\u0142y przeobrazi\u0107 w Niego przez mi\u0142o\u015b\u0107”. Oczyszczenie to, jak pisze \u015awi\u0119ty, prze\u017cywa niewiele os\u00f3b, a jedynie te, kt\u00f3re B\u00f3g chce ju\u017c tu na ziemi podnie\u015b\u0107 do najwy\u017cszego stopnia zjednoczenia ze sob\u0105.<\/p>\n Pisz\u0105c o tym ogromnie bolesnym do\u015bwiadczeniu \u017cyciowym ma trudno\u015b\u0107, aby wyrazi\u0107 je s\u0142owami. Dlatego por\u00f3wnywanie do czy\u015b\u0107ca przychodzi mu z pomoc\u0105. W ksi\u0119dze\u00a0\u017bywy p\u0142omie\u0144 mi\u0142o\u015bci\u00a0<\/em>pisze: „niemo\u017cliwe jest, \u017ceby odda\u0107 nale\u017cycie to, co dusza cierpi w tym czasie. Jest to niewiele mniej ni\u017c czy\u015bciec”. Podobnie bowiem jak po przej\u015bciu do wieczno\u015bci B\u00f3g przenika dusz\u0119 \u015bwiat\u0142em i \u017carem swej mi\u0142o\u015bci, tak i teraz dzi\u0119ki \u015bwiat\u0142u i p\u0142omieniowi Ducha \u015awi\u0119tego, daje jej pozna\u0107 i odczu\u0107 wszystkie s\u0142abo\u015bci i n\u0119dze, kt\u00f3rych do tej pory ona nie widzia\u0142a ani nie odczuwa\u0142a. Dusza w tym stanie zderza si\u0119 bole\u015bnie ze sw\u0105 naturaln\u0105 n\u0119dz\u0105. \u015awiat\u0142o Bo\u017ce, kt\u00f3re j\u0105 przenika jest dla jej nieczystego i s\u0142abego wzroku zupe\u0142n\u0105 ciemno\u015bci\u0105. Za\u015b dla jej woli naturalnie twardej i osch\u0142ej w stosunku do Boga ten p\u0142omie\u0144 mi\u0142o\u015bci i czu\u0142o\u015bci Bo\u017cej zadaje ogromne cierpienia i udr\u0119k\u0119. W tym stanie dusza jednak poznaje jasno i wyra\u017anie sw\u0105 naturaln\u0105 n\u0119dz\u0119, ub\u00f3stwo i z\u0142o oraz wszelkie niedoskona\u0142o\u015bci. Tego p\u0142omienia Bo\u017cej mi\u0142o\u015bci obfituj\u0105cego w niezmierne bogactwa, dobra i rozkosze duchowe, b\u0119dzie ona mog\u0142a do\u015bwiadcza\u0107 i odczu\u0107 dopiero wtedy, gdy B\u00f3g j\u0105 ca\u0142kowicie oczy\u015bci i przemieni w siebie.<\/p>\n <\/p>\n \u015aw. Ojciec Pio<\/strong>, znany stygmatyk dwudziestego wieku, na drodze swego zjednoczenia z Bogiem do\u015bwiadczy\u0142 i pozostawi\u0142 na pi\u015bmie wiele wypowiedzi, m\u00f3wi\u0105cych o tym, jak B\u00f3g oczyszcza dusze, kt\u00f3re pragn\u0105 Go posi\u0105\u015b\u0107 w tym \u017cyciu. Prze\u017cywaj\u0105c proces bolesnego oczyszczenia tak pisa\u0142 do swego kierownika duchowego: „Stan m\u00f3j jest ogromnie przykry, okropny wprost przera\u017caj\u0105cy. Wszystko zar\u00f3wno wok\u00f3\u0142 mnie, jak i we mnie jest ciemno\u015bci\u0105: nieprzenikniony mrok w umy\u015ble, utrapienia woli, udr\u0119czenia w sumieniu. W swoim wn\u0119trzu odczuwam cierpienia i r\u00f3wnocze\u015bnie utrapienie i niespokojne pragnienie mi\u0142o\u015bci Bo\u017cej”.<\/p>\n Wyznaje jednocze\u015bnie, \u017ce „aby dusza mog\u0142a wznie\u015b\u0107 si\u0119 do kontemplacji Boga, musi najpierw by\u0107 oczyszczona ze wszystkich niedoskona\u0142o\u015bci. Dotyczy to nie tylko pozbycia si\u0119 aktualnych niedoskona\u0142o\u015bci – co dokonuje si\u0119 przez zmys\u0142owe oczyszczenie – ale tak\u017ce wyzwolenia si\u0119 ze zwyczajnych niedoskona\u0142o\u015bci, kt\u00f3rymi s\u0105 pewne uczucia (przywi\u0105zania), zwyk\u0142e niedoskona\u0142o\u015bci. To oczyszczenie zmys\u0142\u00f3w nie zmierza ku temu, by je wykorzeni\u0107, gdy\u017c one pozostaj\u0105 w duszy niczym korze\u0144 w ziemi. To oczyszczenie dotyczy ducha i dokonuje si\u0119 w ten spos\u00f3b, \u017ce B\u00f3g swoj\u0105 najwy\u017csz\u0105 \u015bwiat\u0142o\u015bci\u0105 przenika dusz\u0119 w ca\u0142o\u015bci, przeszywa j\u0105 niejako dog\u0142\u0119bnie i w ca\u0142ej pe\u0142ni odnawia.<\/p>\n To najwy\u017csze \u015bwiat\u0142o, kt\u00f3rym B\u00f3g nape\u0142nia wspomniane dusze, zst\u0119puje w nie w ten spos\u00f3b, \u017ce w\u00f3wczas one odczuwaj\u0105 b\u00f3l. Dusze prze\u017cywaj\u0105 wtedy uczucie opuszczenia, co z kolei powoduje wyj\u0105tkowe, kra\u0144cowe utrapienie a\u017c po do\u015bwiadczenie wewn\u0119trznej agonii. Obecnie te dusze nie mog\u0105 w \u017caden spos\u00f3b poj\u0105\u0107 Boskiego oddzia\u0142ywania tego najwy\u017cszego \u015bwiat\u0142a. Dzieje si\u0119 tak z dw\u00f3ch powod\u00f3w: pierwszy z nich to samo \u015bwiat\u0142o, kt\u00f3re z jednej strony jest tak wspania\u0142e i pe\u0142ne subtelno\u015bci, \u017ce przekracza faktyczne mo\u017cliwo\u015bci duszy. I dlatego raczej staje si\u0119 powodem powstania ciemno\u015bci i udr\u0119ki ni\u017c samego \u015bwiat\u0142a. Drugi pow\u00f3d, dla kt\u00f3rego dusza nie mo\u017ce poj\u0105\u0107 tego Boskiego dzia\u0142ania, to miernota i brak jej niewinno\u015bci. I dlatego to najwy\u017csze \u015bwiat\u0142o nie tylko, \u017ce nape\u0142nia j\u0105 ciemno\u015bci\u0105, ale przynosi b\u00f3l i udr\u0119k\u0119. I oto w miejsce pociechy dusza nape\u0142nia si\u0119 cierpieniem przez nowe ciosy, kt\u00f3re s\u0105 odczuwalne we w\u0142adzach zmys\u0142owych i duchowych. S\u0105 to straszliwe i wprost przera\u017caj\u0105ce cierpienia.<\/p>\n To wszystko dzieje si\u0119 ju\u017c na samym pocz\u0105tku, bo \u015bwiat\u0142o Bo\u017ce zastaje dusze nieprzygotowane do zjednoczenia si\u0119 z Panem. Z tego wzgl\u0119du owe \u015bwiat\u0142o dokonuje dzie\u0142a oczyszczenia. Kiedy to dzia\u0142anie si\u0119 ko\u0144czy i dusze zostaj\u0105 oczyszczone, w\u00f3wczas \u015bwiat\u0142o je opromienia i nape\u0142nia blaskiem kieruj\u0105c ku doskona\u0142emu zjednoczeniu z Bogiem”.<\/p>\n <\/p>\n \u015awi\u0119ta Faustyna<\/strong>\u00a0r\u00f3wnie\u017c bardzo plastycznie opisuje oczyszczenie duszy cz\u0142owieka, kt\u00f3r\u0105 B\u00f3g wybiera i przygotowuje do doskona\u0142ego zjednoczenia ze sob\u0105. Pisze ona, i\u017c cz\u0142owiek odczuwa w\u00f3wczas bardzo g\u0142\u0119boko, \u017ce nie mi\u0142uje Boga jak On tego \u017c\u0105da. W miejsce dawnej obecno\u015bci Boga przychodzi osch\u0142o\u015b\u0107, duchowa posucha; pot\u0119guje si\u0119 t\u0119sknota za Bogiem, a jednak jakby g\u00f3r\u0119 bior\u0105 wszystkie b\u0142\u0119dy, kt\u00f3re u\u015bwiadamiaj\u0105 cz\u0142owiekowi w\u0142asn\u0105 n\u0119dz\u0119. W ca\u0142ej duszy zapada ciemno\u015b\u0107 i udr\u0119ka.<\/p>\n Do\u015bwiadczenie to przypomina czy\u015bciec. B\u00f3g przeprowadza cz\u0142owieka przez takie wewn\u0119trzne oczyszczenie ca\u0142ej jego zmys\u0142owej i duchowej natury, \u017ceby go doprowadzi\u0107 do zjednoczenia ze sob\u0105. I nie staje tu cz\u0142owiek tylko wobec s\u0105du, ale staje raczej wobec pot\u0119gi samej mi\u0142o\u015bci, kt\u00f3r\u0105 jest B\u00f3g. Ogarni\u0119ty t\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105 mo\u017ce wo\u0142a\u0107:<\/p>\n O p\u0142omieniu Ducha \u015awi\u0119tego,<\/em><\/p>\n kt\u00f3ry mnie o\u015bwiecasz, abym mog\u0142a zobaczy\u0107 ciemno\u015b\u0107 moj\u0105<\/em><\/p>\n kt\u00f3ry mnie dotykasz, abym mog\u0142a odczu\u0107 twardo\u015b\u0107 moj\u0105<\/em><\/p>\n kt\u00f3ry mnie przenikasz, abym mog\u0142a do\u015bwiadczy\u0107 ca\u0142ej n\u0119dzy mojej<\/em><\/p>\n oczy\u015b\u0107 mnie i wypal, abym mog\u0142a zjednoczy\u0107 si\u0119 z Jezusem – JEDYN\u0104 MI\u0141O\u015aCI\u0104 moj\u0105.<\/em><\/p>\n Amen.<\/em><\/p>\n s. Anna Czajkowska, s. Irena Z\u0142otkowska.\u00a0<\/strong><\/em><\/p>\n <\/p>\n