{"id":379,"date":"2017-08-04T07:49:44","date_gmt":"2017-08-04T05:49:44","guid":{"rendered":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/?p=379"},"modified":"2017-08-04T07:49:44","modified_gmt":"2017-08-04T05:49:44","slug":"czy-pojecie-ofiary-jest-jeszcze-zrozumiale","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/czy-pojecie-ofiary-jest-jeszcze-zrozumiale\/","title":{"rendered":"Czy poj\u0119cie ofiary jest jeszcze zrozumia\u0142e?"},"content":{"rendered":"

W Ko\u015bciele ci\u0105gle s\u0142yszy si\u0119 s\u0142owo „ofiara”: \u017ce przez ofiar\u0119 z\u0142o\u017con\u0105 na krzy\u017cu Chrystus dokona\u0142 naszego odkupienia, \u017ce krew Chrystusa zmy\u0142a nasze grzechy, \u017ce msza \u015bwi\u0119ta uobecnia ofiar\u0119 krzy\u017ca itd. Ale prosz\u0119 zauwa\u017cy\u0107, \u017ce w czasach, kiedy by\u0142 pisany Nowy Testament, ludzie dobrze rozumieli, czym jest ofiara. W religii \u017cydowskiej i we wszystkich chyba \u00f3wczesnych religiach codziennie zabijano na o\u0142tarzach ofiarne zwierz\u0119ta. Kiedy aposto\u0142owie g\u0142osili, \u017ce Chrystus na krzy\u017cu z\u0142o\u017cy\u0142 ofiar\u0119 doskona\u0142\u0105, nie daj\u0105c\u0105 si\u0119 nawet por\u00f3wna\u0107 z ofiarami ze zwierz\u0105t, na ludziach czyni\u0142o to ogromne wra\u017cenie. Nauka ta nawi\u0105zywa\u0142a bowiem do czego\u015b, co by\u0142o bardzo \u017cywe w ich kulturze i zwyczajach. Dzi\u015b natomiast nawet wyraz „ofiara” znik\u0142 z mowy potocznej, pozosta\u0142 tylko w j\u0119zyku ko\u015bcielnym. Kiedy si\u0119 s\u0142yszy z ambony, \u017ce Chrystus z\u0142o\u017cy\u0142 na krzy\u017cu ofiar\u0119 z samego siebie, aby przeb\u0142aga\u0107 obra\u017conego Ojca, cz\u0142owieka wsp\u00f3\u0142czesnego ogarniaj\u0105 w\u0105tpliwo\u015bci, czy tej najwi\u0119kszej tajemnicy naszej wiary nie opisuje si\u0119 w zniekszta\u0142caj\u0105cych j\u0105 kategoriach mitologicznych. Przepraszam, je\u015bli ostatnie zdanie Ksi\u0119dza urazi\u0142o. A pytanie moje jest nast\u0119puj\u0105ce: Czy poj\u0119cie ofiary jest jeszcze dla wsp\u00f3\u0142czesnego cz\u0142owieka zrozumia\u0142e?<\/i>
\nMnie si\u0119 wydaje, \u017ce jest dok\u0142adnie odwrotnie: \u017ce jeste\u015bmy w lepszej sytuacji ni\u017c chrze\u015bcijanie staro\u017cytni i mamy szans\u0119 g\u0142\u0119biej od nich zrozumie\u0107 sens ofiary Chrystusa Pana na krzy\u017cu. W\u0142a\u015bnie dlatego, \u017ce w naszym rozumieniu jeste\u015bmy znacznie mniej ni\u017c oni zale\u017cni od wyobra\u017ce\u0144 zwi\u0105zanych z ofiarami zwierz\u0119cymi. Po prostu od epoki pocz\u0105tk\u00f3w naszej wiary up\u0142yn\u0119\u0142o do\u015b\u0107 czasu, \u017ceby nasza mentalno\u015b\u0107 si\u0119 przynajmniej troch\u0119 schrystianizowa\u0142a.
\nMiar\u0105 schrystianizowania naszej mentalno\u015bci jest w\u0142a\u015bnie mowa potoczna, do kt\u00f3rej si\u0119 Pan odwo\u0142uje. Prosz\u0119 zauwa\u017cy\u0107, jak cz\u0119sto u\u017cywamy w niej takich wyraz\u00f3w, jak ofiarno\u015b\u0107, po\u015bwi\u0119cenie, oddanie, bezinteresowno\u015b\u0107, wielkoduszno\u015b\u0107, wyrzeczenie. Staro\u017cytna greka i \u0142acina nie maj\u0105 odpowiednik\u00f3w dla tych wyraz\u00f3w, je\u015bli oczywi\u015bcie nie liczy\u0107 odpowiednik\u00f3w pozornych, wyra\u017caj\u0105cych tre\u015bci raczej odbiegaj\u0105ce od znaczenia wsp\u00f3\u0142czesnego. Osobi\u015bcie bardzo by\u0142bym ciekaw, w jaki spos\u00f3b j\u0119zyki Dalekiego Wschodu rejestruj\u0105 istnienie postaw, nazywanych tymi s\u0142owami.
\nWydaje si\u0119, \u017ce w Europie na ukszta\u0142towanie poj\u0119\u0107, jakie si\u0119 kryj\u0105 za wspomnianymi wyrazami, wp\u0142yn\u0119\u0142a istotnie wiara chrze\u015bcija\u0144ska, a zw\u0142aszcza wpatrywanie si\u0119 w ten aspekt ofiary Chrystusa, \u017ce odda\u0142 On \u017cycie za nas. Nasz\u0105 refleksj\u0119 nad tajemnic\u0105 ofiary Chrystusa Pana zacznijmy zatem od tego aspektu.
\nPrzypatrzmy si\u0119 nast\u0119puj\u0105cej wypowiedzi Pana Jezusa: Za nich Ja po\u015bwi\u0119cam w ofierze samego siebie, aby i oni byli u\u015bwi\u0119ceni w prawdzie” (J\u00a017,19<\/a>). Jest to dos\u0142ownie rewolucja w pojmowaniu ofiary. Oto okazuje si\u0119, \u017ce ofiara ze zwierz\u0105t czy z p\u0142od\u00f3w rolnych, czy z innych warto\u015bci materialnych jest ofiar\u0105 jedynie w sensie symbolicznym, prawdziw\u0105 bowiem ofiar\u0119 sk\u0142ada si\u0119 z samego siebie.
\n\u017beby jednak moje oddawanie, po\u015bwi\u0119canie samego siebie by\u0142o naprawd\u0119 ofiar\u0105, powinno w trojaki spos\u00f3b upodabnia\u0107 si\u0119 do ofiary Chrystusa Pana. Po pierwsze, moje trudy czy znoszone prze\u015bladowania dopiero w\u00f3wczas zas\u0142uguj\u0105 na nazwanie ich ofiar\u0105, kiedy s\u0142u\u017c\u0105 dobru innych. Dop\u00f3ki s\u0142u\u017c\u0105 one tylko mojemu dobru albo kiedy w gruncie rzeczy nie s\u0142u\u017c\u0105 niczemu, mo\u017cna je nazwa\u0107 rozmaicie, ale na pewno nie jest to ofiara. Chrystus Pan odda\u0142 bowiem swoje \u017cycie – ca\u0142e, bez reszty – za nas, dla naszego dobra, \u017ceby nas pojedna\u0107 z Bogiem.
\nPo wt\u00f3re, tylko w takim stopniu nasze trudy dla innych s\u0105 rzeczywi\u015bcie ofiar\u0105, w jakim stopniu podejmujemy je dobrowolnie. Idealnie dobrowolna by\u0142a jedynie ofiara Chrystusa: „Nikt Mi \u017cycia nie zabiera, lecz Ja od siebie je oddaj\u0119. Mam moc je odda\u0107 i mam moc je zn\u00f3w odzyska\u0107” (J\u00a010,18<\/a>). Nawet na krzy\u017cu Chrystus Pan nie przesta\u0142 by\u0107 w pe\u0142ni suwerennym panem swojego losu. Dobrowolnie zezwoli\u0142 na to, \u017ceby skierowana przeciwko Niemu nienawi\u015b\u0107 zgniot\u0142a Go na \u015bmier\u0107 i w ka\u017cdym momencie swej m\u0119ki by\u0142 w\u0142adny uwolni\u0107 si\u0119 z tryb\u00f3w niszcz\u0105cego Go mechanizmu. My, zwykli ludzie, nie mamy takiej w\u0142adzy nad r\u00f3\u017cnymi mechanizmami, kt\u00f3re mog\u0105 nas w siebie wpl\u0105ta\u0107. Dobrowolno\u015b\u0107 nasza mo\u017ce si\u0119 jednak wyrazi\u0107 co najmniej w dwojaki spos\u00f3b: w dobrowolnym podj\u0119ciu takiej postawy, kt\u00f3ra sprowadzi\u0107 na nas mo\u017ce trudy, a nawet prze\u015bladowania, i – ponadto – w wewn\u0119trznej zgodzie na owe trudy czy prze\u015bladowania, r\u00f3wnie\u017c w\u00f3wczas, kiedy przesta\u0142y ju\u017c one podlega\u0107 naszemu wolnemu wyborowi. Nie chodzi tu, rzecz jasna, o \u017caden kult cierpienia, ale o zgod\u0119 na cierpienie, je\u015bli jest ono konsekwencj\u0105 postawy, kt\u00f3r\u0105 uwa\u017camy za s\u0142uszn\u0105.
\nWreszcie po trzecie: Autentyczna ofiara mo\u017ce cz\u0142owieka kosztowa\u0107 wiele, niekiedy nawet \u017cycie, ale nie mo\u017ce go zniszczy\u0107 duchowo. Wr\u0119cz przeciwnie, postawa ofiary buduje cz\u0142owieka, cho\u0107 nie po to si\u0119 j\u0105 przecie\u017c podejmuje. Chrystus Pan przez krzy\u017c wszed\u0142 do zmartwychwstania i sta\u0142 si\u0119 w ten spos\u00f3b \u017byw\u0105 Obietnic\u0105 dla wszystkich, kt\u00f3rzy nie wahaj\u0105 si\u0119 \u017cy\u0107 wed\u0142ug zasad mi\u0142o\u015bci, r\u00f3wnie\u017c w\u00f3wczas, kiedy to trudne lub niebezpieczne.
\nJ\u0119zyk polski zaciemnia nieco sens przytoczonej wypowiedzi Pana Jezusa: „Za nich Ja po\u015bwi\u0119cam w ofierze samego siebie, aby i oni byli u\u015bwi\u0119ceni w prawdzie”. W greckim oryginale oba razy u\u017cyto tego samego czasownika hagiadzo – nawiasem m\u00f3wi\u0105c, jest to ten sam czasownik, kt\u00f3ry wyst\u0119puje w pierwszej pro\u015bbie Modlitwy Pa\u0144skiej: „\u015awi\u0119\u0107 si\u0119 imi\u0119 Twoje!” Zatem sens pierwszej cz\u0119\u015bci tego zdania jest mniej wi\u0119cej taki: „Sk\u0142adaj\u0105c za nich w ofierze samego siebie, Ja objawiam swoj\u0105 \u015bwi\u0119to\u015b\u0107”. Kiedy za\u015b ja, zwyk\u0142y i grzeszny cz\u0142owiek, staram si\u0119 prowadzi\u0107 \u017cycie ofiary, mo\u017cna powiedzie\u0107: „Ja u\u015bwi\u0119cam si\u0119, ilekro\u0107 sk\u0142adam w ofierze samego siebie dla dobra innych”. W j\u0119zyku polskim s\u0142owa „po\u015bwi\u0119cenie” i „u\u015bwi\u0119cenie” zanadto oddali\u0142y si\u0119 od siebie w znaczeniach. Nie jest w naszym j\u0119zyku czym\u015b oczywistym, \u017ce po\u015bwi\u0119cenie cz\u0142owieka u\u015bwi\u0119ca.
\nG\u0142\u00f3wny kierunek Pa\u0144skiego problemu jest jednak chyba inny. Co to znaczy – pyta Pan – \u017ce Chrystus ofiar\u0105 z samego siebie przeb\u0142aga\u0142 obra\u017conego Ojca? Dlaczego ofiara ta ma tak wielk\u0105 moc, \u017ce skutecznie leczy nas z grzechu? \u017beby m\u00f3c przypatrze\u0107 si\u0119 nieco temu aspektowi ofiary Chrystusa, trzeba przedtem zastanowi\u0107 si\u0119 nad poj\u0119ciem „obrazy Boga”.
\nW moim odczuciu jest to poj\u0119cie myl\u0105ce. Cz\u0142owiek obra\u017ca si\u0119 na drugiego cz\u0142owieka w\u00f3wczas, kiedy ten go poni\u017cy, znies\u0142awi, skrzywdzi. Samo za\u015b obra\u017cenie si\u0119 polega na tym, \u017ce si\u0119 odsuwam od tego, do kogo czuj\u0119 \u017cal z powodu wyrz\u0105dzonej mi krzywdy, i nie chcia\u0142bym mie\u0107 z nim nic wsp\u00f3lnego. Jednak obrazi\u0107 si\u0119 mog\u0119 tylko na kogo\u015b, od kogo czuj\u0119 si\u0119 ju\u017c jako\u015b oddalony. Chyba \u017ce zwi\u0105zany z nim by\u0142em tylko egocentrycznie. Jest rzecz\u0105 nie do pomy\u015blenia, \u017cebym obrazi\u0142 si\u0119 na krzywdziciela, kt\u00f3rego dobro le\u017cy mi na sercu. Krzywda wyrz\u0105dzona mi przez kogo\u015b, kogo naprawd\u0119 kocham, zadaje mi b\u00f3l szczeg\u00f3lny, ale nie b\u0119d\u0119 w\u00f3wczas d\u0105\u017cy\u0142 do tego, \u017ceby cz\u0142owiek, kt\u00f3ry jest mi szczeg\u00f3lnie bliski, przemieni\u0142 si\u0119 dla mnie w cz\u0142owieka obcego. Kiedy obra\u017ca mnie przyjaciel lub rodzony syn, cierpi\u0119 znacznie bole\u015bniej, ni\u017c gdyby to uczyni\u0142 cz\u0142owiek obcy, ale zarazem ja nie jestem w stanie obrazi\u0107 si\u0119 na niego, nie potrafi\u0119 zacz\u0105\u0107 go uwa\u017ca\u0107 za cz\u0142owieka obcego.
\nTym bardziej B\u00f3g nie potrafi obrazi\u0107 si\u0119 na cz\u0142owieka – nawet w\u00f3wczas, kiedy cz\u0142owiek obra\u017ca Go bardzo ci\u0119\u017cko. Obra\u017cam za\u015b Boga, ilekro\u0107 odrzucam Jego mi\u0142o\u015b\u0107, u\u017cywam Jego dar\u00f3w wbrew intencjom Ofiarodawcy, nie chc\u0119 budowa\u0107 siebie ani \u015bwiata zgodnie z Jego zamys\u0142em mi\u0142o\u015bci, ale czyni\u0119 to, przedrze\u017aniaj\u0105c Jego zamys\u0142 wobec mnie i wobec innych ludzi, i rzeczy. Nawet w\u00f3wczas B\u00f3g si\u0119 na nas nie obra\u017ca, ale zadajemy Mu przecie\u017c jak\u0105\u015b ran\u0119 w ten spos\u00f3b. B\u00f3g Wszechmocny, kt\u00f3rego podmiotowo\u015b\u0107 jest absolutna i kt\u00f3ry wobec tego jest ponad wszelkimi doznaniami (bo \u017cadne stworzenie, nawet najpot\u0119\u017cniejsze, nie jest w stanie potraktowa\u0107 Go przedmiotowo), oto staje si\u0119 s\u0142aby i niejako cierpi\u0105cy wskutek tego, \u017ce kocha. By\u0107 mo\u017ce jest jaka\u015b racja w domys\u0142ach, \u017ce m\u0119ka Chrystusa Pana na krzy\u017cu objawi\u0142a mi\u0119dzy innymi wielko\u015b\u0107 b\u00f3lu, jaki zadajemy naszymi grzechami Kochaj\u0105cemu Bogu.
\nPisze o tym b\u00f3lu Boga Jan Pawe\u0142 II w encyklice o Duchu \u015awi\u0119tym, komentuj\u0105c s\u0142owa J\u00a016,8<\/a>, \u017ce Duch \u015awi\u0119ty b\u0119dzie przekonywa\u0142 \u015bwiat o grzechu: „Czy\u017c wi\u0119c „przekonywa\u0107 o grzechu” – nie musi r\u00f3wnocze\u015bnie znaczy\u0107: objawia\u0107 cierpienie? Objawia\u0107 b\u00f3l, niepoj\u0119ty i niewyra\u017calny, jaki z powodu grzechu w jego antropomorficznej wizji Ksi\u0119ga \u015bwi\u0119ta zda si\u0119 dostrzega\u0107 w „g\u0142\u0119boko\u015bciach Bo\u017cych”, w samym niejako sercu nieogarnionej Tr\u00f3jcy? Ko\u015bci\u00f3\u0142, czerpi\u0105c natchnienie z Objawienia, wierzy i wyznaje, \u017ce grzech jest obraz\u0105 Boga. Co odpowiada tej „obrazie” w niezg\u0142\u0119bionym \u017cyciu Ojca, Syna i Ducha \u015awi\u0119tego, temu odrzuceniu Ducha, kt\u00f3ry jest Mi\u0142o\u015bci\u0105 oraz Darem? Poj\u0119cie Boga, jako Bytu absolutnie doskona\u0142ego, wy\u0142\u0105cza z pewno\u015bci\u0105 wszelki b\u00f3l pochodz\u0105cy z braku czy zranienia; jednak\u017ce w „g\u0142\u0119boko\u015bciach Bo\u017cych” jest mi\u0142o\u015b\u0107 ojcowska, kt\u00f3ra w j\u0119zyku biblijnym wobec grzechu cz\u0142owieka posuwa si\u0119 a\u017c do s\u0142\u00f3w „\u017cal mi, \u017cem stworzy\u0142 cz\u0142owieka”. „Kiedy… Pan widzia\u0142, \u017ce wielka jest niegodziwo\u015b\u0107 ludzi na ziemi… \u017ca\u0142owa\u0142, \u017ce stworzy\u0142 ludzi na ziemi, i zasmuci\u0142 si\u0119… Pan rzek\u0142: …\u017cal mi, \u017ce ich stworzy\u0142em”. Najcz\u0119\u015bciej jednak Pismo \u015awi\u0119te m\u00f3wi nam o Ojcu, kt\u00f3ry wsp\u00f3\u0142czuje cz\u0142owiekowi, dziel\u0105c jakby jego b\u00f3l. Ostatecznie \u00f3w niezg\u0142\u0119biony i niewypowiedziany „b\u00f3l” Ojca zrodzi nade wszystko ca\u0142\u0105 przedziwn\u0105 ekonomi\u0119 mi\u0142o\u015bci odkupie\u0144czej w Jezusie Chrystusie, a\u017ceby – poprzez mysterium pietatis – Mi\u0142o\u015b\u0107 mog\u0142a si\u0119 okaza\u0107 pot\u0119\u017cniejsza od grzechu w dziejach cz\u0142owieka. A\u017ceby zwyci\u0119\u017cy\u0142 „Dar”!” (nr 39)
\nJak nieporadna – a przecie\u017c g\u0142\u0119boko prawdziwa – okazuje si\u0119 w \u015bwietle tych intuicji formu\u0142a, \u017ce Chrystus swoj\u0105 ofiar\u0105 na krzy\u017cu przeb\u0142aga\u0142 obra\u017conego Ojca! Zastan\u00f3wmy si\u0119, co robi kochaj\u0105cy syn, kiedy jego rodzony brat sta\u0142 si\u0119 przez swoje post\u0119powanie zgryzot\u0105 rodzic\u00f3w. Robi dwie rzeczy: stara si\u0119 doprowadzi\u0107 brata do opami\u0119tania, rodzic\u00f3w za\u015b stara si\u0119 kocha\u0107 w dw\u00f3jnas\u00f3b, za siebie i za swojego zb\u0142\u0105kanego brata. \u015awiadomo\u015b\u0107 krzywdy, kt\u00f3ra spotyka rodzic\u00f3w ze strony w\u0142asnego syna, pobudza go do pokonywania trud\u00f3w, kt\u00f3re musz\u0105 si\u0119 pojawia\u0107 przy realizacji tak ambitnego programu.
\nSp\u00f3jrzmy teraz na ukrzy\u017cowanego Chrystusa. Przez swoj\u0105 m\u0119k\u0119 uczyni\u0142 On w\u0142a\u015bnie obie te rzeczy, z tym jednak, \u017ce uczyni\u0142 to w spos\u00f3b prawdziwie boski, przekraczaj\u0105cy wszelk\u0105 miar\u0119 ludzk\u0105. Najpierw jednak uczyni\u0142 rzecz trzeci\u0105: b\u0119d\u0105c Jednorodzonym Synem Przedwiecznego Ojca, Bogiem Prawdziwym, oddzielonym od nas t\u0105 przepa\u015bci\u0105 ontyczn\u0105, kt\u00f3ra dzieli Boga od stworzenia, z mi\u0142o\u015bci do nas – istot nie tylko stworzonych, ale w dodatku upad\u0142ych, grzesznych – sta\u0142 si\u0119 jednym z nas, sta\u0142 si\u0119 naszym Bratem. Przyj\u0105\u0142 na siebie wszystko, co ludzkie, z wyj\u0105tkiem grzechu, nie waha\u0142 si\u0119 nawet wej\u015b\u0107 w nasze zatrute grzechem i krzywd\u0105 ludzkie uk\u0142ady. Zap\u0142aci\u0142 za to prze\u015bladowaniem, a w ko\u0144cu niewinn\u0105 i okrutn\u0105 \u015bmierci\u0105. W ten spos\u00f3b za jednym razem wype\u0142ni\u0142 bratersk\u0105 pos\u0142ug\u0119 na rzecz naszego opami\u0119tania i prawdziwie po synowsku za\u0142agodzi\u0142 nie daj\u0105cy si\u0119 wypowiedzie\u0107 b\u00f3l Ojca z powodu naszych grzech\u00f3w. Przypatrzmy si\u0119 kolejno tym dwom skutkom ofiary Chrystusa na krzy\u017cu.
\nJego Ofiara polega\u0142a na tym, \u017ce, nie zwa\u017caj\u0105c na koszty, postanowi\u0142 przej\u015b\u0107 przez nasz\u0105 ziemi\u0119, zamieszkan\u0105 przez grzesznik\u00f3w i uwik\u0142an\u0105 w nie daj\u0105c\u0105 si\u0119 rozpl\u0105ta\u0107 siatk\u0119 nieludzkich struktur, jako prawdziwy Cz\u0142owiek, przepe\u0142niony bez reszty mi\u0142o\u015bci\u0105 do Przedwiecznego Ojca i do ludzi. Jego przyk\u0142ad otworzy\u0142 w naszej wyobra\u017ani zablokowan\u0105 dotychczas mo\u017cliwo\u015b\u0107: oto z ca\u0142ej pot\u0119gi z\u0142a, jaka zapanowa\u0142a nad nasz\u0105 ziemi\u0105, naprawd\u0119 nie wynika \u017cadna konieczno\u015b\u0107, \u017ceby ktokolwiek, kto nie chce wchodzi\u0107 w uk\u0142ady ze z\u0142em, paktowa\u0107 z nim musia\u0142. W krzy\u017cu Chrystusa okaza\u0142a si\u0119 ostateczna s\u0142abo\u015b\u0107 z\u0142a: potrafi ono krzywdzi\u0107, niszczy\u0107, zabija\u0107, ale mo\u017cliwe jest postawienie tamy, \u017ceby nie czyni\u0142o ju\u017c niczego wi\u0119cej. M\u00f3wi\u0105c inaczej: z\u0142u mo\u017cna zabroni\u0107 dost\u0119pu do duszy cz\u0142owieka, czyli mo\u017cna odnie\u015b\u0107 nad nim zwyci\u0119stwo ostateczne.
\nTo prawda, grzeszny cz\u0142owiek nie jest zdolny do takiego zwyci\u0119stwa sam z siebie, albowiem z\u0142o zdoby\u0142o ju\u017c w naszych duszach swoje przycz\u00f3\u0142ki. Jednak\u017ce absolutna wierno\u015b\u0107 dobru, jak\u0105 Chrystus wype\u0142ni\u0142 na krzy\u017cu, ma warto\u015b\u0107 niesko\u0144czon\u0105 – by\u0142a bowiem wierno\u015bci\u0105 Cz\u0142owieka, kt\u00f3ry jest prawdziwym Bogiem. Ka\u017cda wierno\u015b\u0107 dobru, realizowana przez zwyczajnego cz\u0142owieka, chocia\u017c jest u\u0142omna, pomaga innym w zwyci\u0119\u017caniu z\u0142a. Wierno\u015b\u0107 dobru, kt\u00f3ra si\u0119 zrealizowa\u0142a w m\u0119ce Syna Bo\u017cego, ma moc przemieni\u0107 ka\u017cdego grzesznika, kt\u00f3ry nie zamknie si\u0119 na jej uzdrawiaj\u0105ce promieniowanie. Je\u015bli powiadamy wi\u0119c, \u017ce krew Chrystusa zmywa nasze grzechy, \u017ce Chrystus Pan z\u0142o\u017cy\u0142 na krzy\u017cu ofiar\u0119 za nas – to w tym przede wszystkim sensie, \u017ce nie tylko pokaza\u0142 On nam drog\u0119 wyzwolenia ze z\u0142a, ale \u017ce w dzieje zmagania si\u0119 dobra ze z\u0142em wni\u00f3s\u0142 wk\u0142ad niesko\u0144czony. Odt\u0105d ka\u017cdy, kto prawdziwie (a nie tylko w swoich deklaracjach) trzyma si\u0119 Chrystusa, z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 dost\u0105pi zbawienia oraz stanie si\u0119 dzieckiem i przyjacielem Bo\u017cym.
\nJednak \u015bmier\u0107 Chrystusa na krzy\u017cu to r\u00f3wnie\u017c ofiara z\u0142o\u017cona Przedwiecznemu Ojcu. Oto z tej samej ziemi, na kt\u00f3rej zadano tyle b\u00f3lu Kochaj\u0105cemu Ojcu, wzni\u00f3s\u0142 si\u0119 do tego\u017c Ojca czyn mi\u0142o\u015bci niesko\u0144czonej, przewy\u017cszaj\u0105cy ca\u0142y ogrom z\u0142a, jaki przyt\u0142oczy\u0142 nasz\u0105 ziemi\u0119. Rodzice, zranieni postaw\u0105 niegodziwego dziecka, doznaj\u0105 jakiej\u015b pociechy, kiedy drugie ich dziecko stara si\u0119 niejako zdwoi\u0107 swoj\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 do rodzic\u00f3w. Przez krzy\u017c Chrystusa sta\u0142o si\u0119 co\u015b niesko\u0144czenie wi\u0119cej: czyn mi\u0142o\u015bci, jaki wzni\u00f3s\u0142 Ukrzy\u017cowany do swojego Ojca, jest nie tylko wi\u0119kszy ni\u017c suma ca\u0142ej niegodziwo\u015bci wszystkich ludzi, ale ma moc leczy\u0107 nas z naszej niegodziwo\u015bci. M\u0119ka Chrystusa ma moc przywraca\u0107 nas Bogu, zatem \u0142agodzi – a w ostatecznym wymiarze usuwa „b\u00f3l” Boga z powodu naszego zb\u0142\u0105kania.
\nI nie jest oczywi\u015bcie tak, \u017ceby Przedwiecznemu Ojcu by\u0142a potrzebna \u015bmier\u0107 Umi\u0142owanego Syna albo \u017ceby znajdowa\u0142 On upodobanie w Jego m\u0119ce, w tym, \u017ce zosta\u0142a przelana Jego krew. Ojciec Przedwieczny znajduje upodobanie nie w m\u0119ce Umi\u0142owanego Syna, ale w niesko\u0144czonej mi\u0142o\u015bci, jak\u0105 Ten zachowa\u0142 dla Niego nawet na krzy\u017cu. M\u0119ka za\u015b Jego, krew i \u015bmier\u0107 s\u0105 \u015bwiadectwem i znakiem tej mi\u0142o\u015bci.
\nMo\u017cna powiedzie\u0107 tak: Syna Bo\u017cego zabili\u015bmy naszymi grzechami. Tym jednak, co si\u0119 istotnie dokona\u0142o na krzy\u017cu, jest niesko\u0144czona mi\u0142o\u015b\u0107, z jak\u0105 Chrystus przeszed\u0142 przez swoj\u0105 m\u0119k\u0119. To w\u0142a\u015bnie mi\u0142o\u015b\u0107 sprawi\u0142a, \u017ce m\u0119ka Chrystusa sta\u0142a si\u0119 ofiar\u0105, maj\u0105c\u0105 moc przemieni\u0107 nas w przyjaci\u00f3\u0142 Bo\u017cych, i \u017ce zyska\u0142a warto\u015b\u0107 ofiary ponadczasowej, r\u00f3wnowa\u017c\u0105cej ponadobficie b\u00f3l Przedwiecznego Ojca z powodu naszych grzech\u00f3w. Wi\u0119cej: ta Ofiara usuwa b\u00f3l Przedwiecznego Ojca, bo dzi\u0119ki niej my naprawd\u0119 do Niego wracamy.
\nO. Jacek Salij \u2013 \u201ePoszukiwania w wierze\u201d<\/i>
\n