{"id":367,"date":"2017-08-03T19:59:56","date_gmt":"2017-08-03T17:59:56","guid":{"rendered":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/?p=367"},"modified":"2017-08-03T19:59:56","modified_gmt":"2017-08-03T17:59:56","slug":"po-co-panu-bogu-nasze-dziekczynienia","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/po-co-panu-bogu-nasze-dziekczynienia\/","title":{"rendered":"Po co Panu Bogu nasze dzi\u0119kczynienia?"},"content":{"rendered":"

Trudno mi zrozumie\u0107 potrzeb\u0119 modlitwy dzi\u0119kczynnej. Rozumiem obowi\u0105zek wdzi\u0119czno\u015bci wobec rodzic\u00f3w czy wobec innych ludzi, kt\u00f3rzy nam \u015bwiadczyli dobro. Oni si\u0119 dla nas po\u015bwi\u0119cali, kiedy byli\u015bmy zdani na ich opiek\u0119 lub kiedy byli\u015bmy w jakiej\u015b potrzebie. Z kolei my staramy si\u0119 im pom\u00f3c, kiedy oni tego potrzebuj\u0105. Ale wdzi\u0119czno\u015b\u0107 wobec kogo\u015b, kto nie potrzebuje mojej pomocy? Chyba \u017ce ten kto\u015b jest tak ma\u0142ostkowy, \u017ce sobie tego \u017cyczy, bo lubi, \u017ceby mu dzi\u0119kowano. Ale Pana Boga nie mo\u017cna podejrzewa\u0107 o ma\u0142ostkowo\u015b\u0107. O co wi\u0119c chodzi w modlitwie dzi\u0119kczynienia?<\/i>
\nOko\u0142o roku 1960 odwiedzi\u0142 nasz klasztor w Poznaniu jeden z wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w ojca Dominika Pire, laureata Pokojowej Nagrody Nobla, i opowiada\u0142 o prowadzonych przez tego dominikanina wioskach dla uchod\u017ac\u00f3w. Utkwi\u0142o mi w pami\u0119ci, jak skar\u017cy\u0142 si\u0119 na k\u0142opoty z nauczeniem niekt\u00f3rych mieszka\u0144c\u00f3w tych wiosek poszanowania ofiarowanych im mieszka\u0144 i przedmiot\u00f3w. Wchodzi na przyk\u0142ad ten pan do jednego z mieszka\u0144 i widzi, \u017ce jedno z dzieci siedzi na nowiute\u0144kim kocu i dwoje innych ci\u0105gnie je po pod\u0142odze, a dzieje si\u0119 to na oczach rodzic\u00f3w, kt\u00f3rzy tej zabawie jeszcze przyklaskuj\u0105.
\nNa przyk\u0142adzie tej sceny wyra\u017anie wida\u0107, \u017ce mo\u017cna by\u0107 niewdzi\u0119cznym r\u00f3wnie\u017c wobec kogo\u015b, kto prawdopodobnie nigdy nie b\u0119dzie potrzebowa\u0142 mojej pomocy. Bo niewdzi\u0119czno\u015bci\u0105 jest r\u00f3wnie\u017c marnowanie otrzymanych dar\u00f3w, a tak\u017ce u\u017cywanie ich niezgodnie z intencj\u0105 ofiarodawcy.
\nOdnie\u015bmy t\u0119 intuicj\u0119 do dzi\u0119kczynienia nale\u017cnego Bogu. Z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 Pan B\u00f3g nie potrzebuje naszych podzi\u0119kowa\u0144, natomiast prawid\u0142owo ukszta\u0142towana postawa dzi\u0119kczynienia b\u0119dzie nas chroni\u0142a przed marnowaniem oraz nadu\u017cywaniem Bo\u017cych dar\u00f3w. We\u017amy przyk\u0142ad najprostszy z mo\u017cliwych: dzi\u0119kujemy Bogu za spo\u017cyty posi\u0142ek. Ale czy to moje dzi\u0119kczynienie mo\u017ce by\u0107 Bogu mi\u0142e, je\u015bli w gruncie rzeczy nie by\u0142 to posi\u0142ek, tylko ob\u017carstwo? Albo je\u015bli jestem jak ten ewangeliczny bogacz, kt\u00f3ry z \u0141azarzem nie umie podzieli\u0107 si\u0119 nawet okruchami, spadaj\u0105cymi mu ze sto\u0142u? Albo je\u015bli, pokrzepiony tym posi\u0142kiem, zabior\u0119 si\u0119 teraz do czego\u015b z\u0142ego.
\nMo\u017cemy zatem ju\u017c sformu\u0142owa\u0107 dwa pierwsze ustalenia na temat modlitwy dzi\u0119kczynnej. Po pierwsze, nie powinna ona ogranicza\u0107 si\u0119 do s\u0142\u00f3w, bo w takim przypadku b\u0119dzie tylko pseudomodlitw\u0105, o kt\u00f3rej czytamy w Ksi\u0119dze Izajasza: „Lud ten s\u0142awi Mnie tylko wargami, a jego serce jest z dala ode Mnie” (29,13<\/a>). Modlitwa dzi\u0119kczynna jest tym prawdziwsza, im prawdziwiej przyjmujemy dary, za kt\u00f3re Bogu dzi\u0119kujemy.
\nPo wt\u00f3re: Wyra\u017cenie, \u017ce Pan B\u00f3g pragnie naszej modlitwy dzi\u0119kczynnej, tylko w\u00f3wczas jest prawdziwe, je\u015bli chcemy w ten spos\u00f3b podkre\u015bli\u0107, \u017ce On nas kocha i zale\u017cy Mu na naszym dobru. Naszymi pochwa\u0142ami i dzi\u0119kczynieniami nie uczynimy Go przecie\u017c szcz\u0119\u015bliwszym ani nie sprawimy, \u017ce b\u0119dzie lepszy, ni\u017c jest, bo jest On niesko\u0144czenie szcz\u0119\u015bliwy i niesko\u0144czenie dobry. To nam potrzebna jest nasza modlitwa dzi\u0119kczynna, z jej pomoc\u0105 otwieramy si\u0119 pe\u0142niej na bezinteresown\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 Boga do nas i uczymy si\u0119 przyjmowa\u0107 dary Bo\u017ce zgodnie z zamys\u0142em Dawcy.
\nPrzejd\u017amy do spostrze\u017cenia trzeciego. Pismo \u015awi\u0119te na kilka r\u00f3\u017cnych sposob\u00f3w zwraca uwag\u0119 na to, \u017ce \u015bwiadomo\u015b\u0107, jak bardzo B\u00f3g nas obdarza, powinna nas mobilizowa\u0107 do mi\u0142o\u015bci bli\u017aniego. „Darmo\u015bcie wzi\u0119li, darmo dawajcie” (Mt\u00a010,8<\/a>). Ojcowie Ko\u015bcio\u0142a odnosili te s\u0142owa Chrystusa Pana nie tylko do naszej powinno\u015bci dzielenia si\u0119 dobrami duchowymi. Kiedy pami\u0119tam o tym, \u017ce r\u00f3wnie\u017c dobra materialne, nawet te, na kt\u00f3re ci\u0119\u017cko pracowa\u0142em, w ostatecznym wymiarze s\u0105 darem Bo\u017cym, \u0142atwiej mi dzieli\u0107 si\u0119 nimi z bardziej potrzebuj\u0105cymi ode mnie.
\n\u015awiadomo\u015b\u0107, \u017ce wszystko, czym jestem – z wyj\u0105tkiem grzechu oraz innych u\u0142omno\u015bci – zawdzi\u0119czam Panu Bogu, chroni mnie ponadto od wynoszenia si\u0119 nad innych. „Niech nikt w swej pysze nie wynosi si\u0119 nad drugiego” – m\u00f3wi Aposto\u0142 Pawe\u0142, za\u015b argumentuje to nast\u0119puj\u0105co: „C\u00f3\u017c masz, czego by\u015b nie otrzyma\u0142? A je\u015bli\u015b otrzyma\u0142, to czemu si\u0119 che\u0142pisz, tak jakby\u015b nie otrzyma\u0142?” (1\u00a0Kor\u00a04,6n<\/a>)
\nJest pewien dar Bo\u017cy, kt\u00f3rego nie potrzebowaliby\u015bmy, gdyby\u015bmy nie popadli w grzech. Chodzi, rzecz jasna, o dar przebaczenia. Ot\u00f3\u017c je\u015bli b\u0119dziemy pami\u0119ta\u0107 o tym, \u017ce winni\u015bmy nosi\u0107 w sobie nieustanne dzi\u0119kczynienie za ten dar, uchroni to nas od pot\u0119pienia innych, nawet je\u015bli czyje\u015b grzechy w swoim zewn\u0119trznym wymiarze s\u0105 wi\u0119ksze od moich. Zapomnia\u0142 o tym faryzeusz z przypowie\u015bci o faryzeuszu i celniku, tote\u017c jego modlitwa dzi\u0119kczynna obra\u017ca\u0142a Boga, a jego samego utwierdza\u0142a w samozak\u0142amaniu. „Bo\u017ce, dzi\u0119kuj\u0119 Ci – modli\u0142 si\u0119 bezczelnie – \u017ce nie jestem jak inni ludzie: zdziercy, oszu\u015bci, cudzo\u0142o\u017cnicy, albo jak i ten celnik” (\u0141k\u00a018,11<\/a>). Nie myli\u0142 si\u0119 zreszt\u0105 faryzeusz w swoim os\u0105dzie, \u017ce celnik jest cz\u0142owiekiem ci\u0119\u017cko chorym duchowo. Nie wiedzia\u0142 tylko, \u017ce stan jego w\u0142asnej duszy jest znacznie gro\u017aniejszy: nie dostrzegaj\u0105c, jak wiele mi\u0142osierdzia jemu samemu B\u00f3g okazuje, jest on ju\u017c nie tylko chory, ale wr\u0119cz duchowo nieprzytomny.
\n\u017be wdzi\u0119czno\u015b\u0107 za dar przebaczenia zobowi\u0105zuje nas nie tylko do naprawienia z\u0142a oraz do przemiany swojego post\u0119powania, ale w og\u00f3le do wyrozumia\u0142o\u015bci dla innych, dobitnie zwr\u00f3ci\u0142 nam na to uwag\u0119 Pan Jezus w przypowie\u015bci o nielito\u015bciwym d\u0142u\u017cniku. S\u0142ugi, kt\u00f3remu umorzono zawrotn\u0105 sum\u0119 dziesi\u0119ciu tysi\u0119cy talent\u00f3w, nie by\u0142o sta\u0107 na to, \u017ceby darowa\u0107 niewyp\u0142acalnemu d\u0142u\u017cnikowi \u015bmieszne sto denar\u00f3w. Oto jeszcze jeden wariant pouczenia, \u017ce postawa wdzi\u0119czno\u015bci wobec Boga domaga si\u0119 od nas \u015bwiadczenia dobra naszym bli\u017anim.
\nS\u0105dz\u0119, \u017ce mo\u017cemy ju\u017c pokusi\u0107 si\u0119 o bardziej generalne spojrzenie na sens modlitwy dzi\u0119kczynnej. Mianowicie modlitwa dzi\u0119kczynna pomaga nam rozpozna\u0107 i pokocha\u0107 Boga jako Tego, kt\u00f3ry jest mi\u0142o\u015bci\u0105. Przypomnijmy sobie ewangeliczne uzdrowienie dziesi\u0119ciu tr\u0119dowatych. Ten, kt\u00f3ry wr\u00f3ci\u0142 do Jezusa i upad\u0142 przed Nim na twarz, aby podzi\u0119kowa\u0107 za dar odzyskanego zdrowia, us\u0142ysza\u0142 s\u0142owa: „Wsta\u0144, id\u017a, twoja wiara ci\u0119 uzdrowi\u0142a” (\u0141k\u00a017,19<\/a>). Co znacz\u0105 te s\u0142owa, skoro przecie\u017c Jezus oczy\u015bci\u0142 z tr\u0105du r\u00f3wnie\u017c tamtych dziewi\u0119ciu niewdzi\u0119cznik\u00f3w? Owszem, ale tylko wdzi\u0119czny Samarytanin rozpozna\u0142 poprzez uzyskany dar uzdrowienia kochaj\u0105cego Dawc\u0119, dlatego tylko on spo\u015br\u00f3d wszystkich dziesi\u0119ciu dozna\u0142 ponadto uzdrowienia duszy. W przypadku tamtych dziewi\u0119ciu dar Bo\u017cy zamkn\u0105\u0142 si\u0119 na samym tylko uzdrowieniu cia\u0142a.
\nJe\u015bli Pan B\u00f3g chce naszego dzi\u0119kczynienia, to tylko dlatego, \u017ce nas kocha. Bo dopiero w postawie dzi\u0119kczynienia potrafimy rozpozna\u0107 sens naszego \u017cycia, zrozumie\u0107 \u015bwiat, w kt\u00f3rym B\u00f3g nas umie\u015bci\u0142, oraz otworzy\u0107 si\u0119 na nasze przeznaczenie ostateczne. Je\u015bli nie nauczymy si\u0119 dzi\u0119kowa\u0107 Bogu za te dary, kt\u00f3re umiemy zauwa\u017cy\u0107 ju\u017c teraz, to jak\u017ce\u017c zrozumiemy kiedykolwiek, \u017ce tak naprawd\u0119 to cali bez reszty jeste\u015bmy zanurzeni w darach Bo\u017cych? Przecie\u017c darem Bo\u017cym jest wszystko, czym jeste\u015bmy, co nas otacza i czego u\u017cywamy. Darem Bo\u017cym jest samo nasze istnienie oraz nasze przymioty fizyczne i psychiczne, intelektualne i duchowe. Darem Bo\u017cym s\u0105 osoby najbli\u017csze nam i najdalsze, kt\u00f3re tworz\u0105 nasze ludzkie \u015brodowisko. Codziennie otrzymujemy od Boga mn\u00f3stwo dar\u00f3w, bardziej lub mniej niezb\u0119dnych do \u017cycia. A wszystkie te dary s\u0105 nam dawane dlatego, \u017ce ostatecznie B\u00f3g chce da\u0107 nam w darze samego siebie oraz pragnie, aby\u015bmy z kolei my oddali si\u0119 Jemu w darze mi\u0142o\u015bci.
\nOd czasu do czasu s\u0142ycha\u0107 w Nowym Testamencie wezwanie do modlitwy dzi\u0119kczynnej, od kt\u00f3rego w cz\u0142owieku ma\u0142ej wiary a\u017c sk\u00f3ra cierpnie: „W ka\u017cdym po\u0142o\u017ceniu dzi\u0119kujcie, taka jest bowiem wola Bo\u017ca w Jezusie Chrystusie wzgl\u0119dem was” (1\u00a0Tes\u00a05,18<\/a>; por. Ef\u00a05,20<\/a>). Czy\u017cby nale\u017ca\u0142o dzi\u0119kowa\u0107 Panu Bogu r\u00f3wnie\u017c w\u00f3wczas, kiedy przychodzi niepowodzenie czy choroba? Czy r\u00f3wnie\u017c wtedy, gdy spotyka nas nieszcz\u0119\u015bcie albo krzywda? Ot\u00f3\u017c to si\u0119 rozumie samo przez si\u0119, \u017ce wolno nam w\u00f3wczas, a nawet powinni\u015bmy b\u0142aga\u0107 Boga o odsuni\u0119cie tego z\u0142a. Jednak zarazem starajmy si\u0119 nie zagubi\u0107 w\u00f3wczas postawy dzi\u0119kczynnej. Bo kiedy B\u00f3g dopuszcza na nas co\u015b z\u0142ego, to jednocze\u015bnie udziela daru, aby to z\u0142o nas nie zniszczy\u0142o, lecz przeciwnie: \u017ceby przyczyni\u0142o si\u0119 do naszego dobra. Je\u015bli Bogu nie zaufamy, \u017ce On nieustannie nas obdarza i nieustannie winni\u015bmy Mu wdzi\u0119czno\u015b\u0107, \u0142atwo w chwili z\u0142ej daru Bo\u017cego nie zauwa\u017cy\u0107 albo nim wzgardzi\u0107, a w\u00f3wczas z\u0142o, jakie na nas spad\u0142o, mo\u017ce nas rzeczywi\u015bcie zniszczy\u0107.
\nTote\u017c Ko\u015bci\u00f3\u0142 praktycznie podczas ka\u017cdej mszy \u015bwi\u0119tej stara si\u0119 odnowi\u0107 w nas \u015bwiadomo\u015b\u0107, \u017ce „zaprawd\u0119 godne to i sprawiedliwe, s\u0142uszne i zbawienne, aby\u015bmy zawsze i wsz\u0119dzie Tobie sk\u0142adali dzi\u0119kczynienie, Panie, Ojcze mi\u0142osierny, wszechmog\u0105cy wieczny Bo\u017ce”. Szczeg\u00f3lnie zauwa\u017cmy te dwa wyrazy: „zawsze i wsz\u0119dzie”.
\nBy\u0107 mo\u017ce komu\u015b si\u0119 wydaje, \u017ce ukszta\u0142towanie w sobie postawy dzi\u0119kczynienia to sprawa odpowiedniej formacji duchowej i \u015bwiadomej pracy nad sob\u0105. Kto tak s\u0105dzi, niewiele wie o tym, jak ci\u0119\u017cko zostali\u015bmy zranieni grzechem. Jeden tylko Chrystus m\u00f3g\u0142 przej\u015b\u0107 przez swoje ludzkie \u017cycie w postawie idealnie dzi\u0119kczynnej. Ale te\u017c okaza\u0142o si\u0119 w\u00f3wczas, jak trudno na naszej ziemi, zamieszkanej przez grzesznik\u00f3w, w tej postawie wytrwa\u0107 zawsze i wsz\u0119dzie. Si\u0142y z\u0142a w pewnym momencie tak na Chrystusa Pana natar\u0142y, \u017ce wytrwanie w ca\u0142kowitym oddaniu Ojcu kosztowa\u0142o Go m\u0119k\u0119 w Ogr\u00f3jcu i Drog\u0119 Krzy\u017cow\u0105.
\nJednak im kto wi\u0119cej oddany Przedwiecznemu Ojcu, tym prawdziwiej staje si\u0119 darem dla innych ludzi. Cz\u0142owiek Chrystus odda\u0142 si\u0119 na Kalwarii swojemu Ojcu ca\u0142\u0105 niesko\u0144czono\u015bci\u0105 swojej Boskiej Osoby, tote\u017c sta\u0142 si\u0119 niesko\u0144czonym darem dla wszystkich ludzi. Przez swoj\u0105 \u015bmier\u0107 na krzy\u017cu sta\u0142 si\u0119 \u017ar\u00f3d\u0142em pojednania nas wszystkich z Przedwiecznym Ojcem. I dopiero moc\u0105 Chrystusa zacz\u0119\u0142o si\u0119 istotne naprawianie naszej postawy dzi\u0119kczynnej, tak \u017ce staje si\u0119 ona naszym dojrzewaniem do \u017cycia wiecznego.
\nTo naprawd\u0119 nie przypadek, \u017ce uobecnienie Ofiary Chrystusa Pana nazywa si\u0119 Eucharysti\u0105. Eucharystia po grecku znaczy dzi\u0119kczynienie. My sami z siebie mo\u017cemy tylko powierzchownie prze\u0142amywa\u0107 r\u00f3\u017cne swoje postawy niewdzi\u0119czno\u015bci wobec Boga i Jego dar\u00f3w. Do przemiany radykalnej, do takiej wdzi\u0119czno\u015bci, w kt\u00f3rej prawdziwie przyjmujemy samego Boga daj\u0105cego si\u0119 nam w darze i z kolei sami oddajemy si\u0119 Jemu w darze, mo\u017ce nas uzdolni\u0107 tylko Chrystus. Zatem do ostatecznego, ca\u0142oosobowego dzi\u0119kczynienia zdolni jeste\u015bmy tylko w takim stopniu, w jakim zjednoczymy si\u0119 z Chrystusem. I w\u0142a\u015bnie dlatego najwa\u017cniejszy sakrament wiary chrze\u015bcija\u0144skiej – ten sakrament, w kt\u00f3rym najpe\u0142niej jednoczymy si\u0119 z Chrystusem – nazywa si\u0119 Eucharysti\u0105, czyli Dzi\u0119kczynieniem.
\nO. Jacek Salij \u2013 \u201ePoszukiwania w wierze\u201d<\/i>
\n