{"id":2295,"date":"2019-11-28T14:32:48","date_gmt":"2019-11-28T13:32:48","guid":{"rendered":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/?p=2295"},"modified":"2019-11-28T14:32:48","modified_gmt":"2019-11-28T13:32:48","slug":"iii-wspolczesne-doswiadczenie-wylania-ducha-swietego-w-ruchu-odnowy-w-duchu-swietym","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/iii-wspolczesne-doswiadczenie-wylania-ducha-swietego-w-ruchu-odnowy-w-duchu-swietym\/","title":{"rendered":"III. WSP\u00d3\u0141CZESNE DO\u015aWIADCZENIE WYLANIA DUCHA \u015aWI\u0118TEGO W RUCHU ODNOWY W DUCHU \u015aWI\u0118TYM"},"content":{"rendered":"
\n\n\n\n
III. WSP\u00d3\u0141CZESNE DO\u015aWIADCZENIE WYLANIA DUCHA \u015aWI\u0118TEGO W RUCHU ODNOWY W DUCHU \u015aWI\u0118TYM<\/span><\/td>\n \"PDF\" <\/a><\/span><\/td>\n \"Drukuj\" <\/a><\/span><\/td>\n \"E-mail\" <\/a><\/span><\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n\n\n\n\n
Napisa\u0142 O. ROBERT WAWRZENIECKI OMI <\/b><\/span><\/span> \u00a0\u00a0 <\/b><\/span><\/span><\/td>\n<\/tr>\n
W rozdziale trzecim uka\u017cemy wsp\u00f3\u0142czesne do\u015bwiadczenie wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, kt\u00f3re wyst\u0119puje zar\u00f3wno w Ko\u015bcio\u0142ach i Wsp\u00f3lnotach wywodz\u0105cych si\u0119 z Reformacji, jak r\u00f3wnie\u017c w Ruchu Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> w Ko\u015bciele katolickim.<\/span>
\nNa\u015bwietlenie tego problemu rozpoczniemy od uwypuklenia, w paragrafie pierwszym, genezy historycznej ruchu charyzmatycznego w protestantyzmie. Po takim historycznym przygotowaniu przyst\u0105pimy do kr\u00f3tkiego om\u00f3wienia pod wzgl\u0119dem historycznym zjawiska Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> w Ko\u015bciele katolickim. Zatrzymamy si\u0119 tak\u017ce nad stosunkiem Ko\u015bcio\u0142a katolickiego do tego nowego przebudzenia charyzmatycznego w jego w\u0142asnym \u0142onie. Aby na\u015bwietli\u0107 ca\u0142o\u015bciowo t\u0119 spraw\u0119, podeprzemy si\u0119 zar\u00f3wno wypowiedziami Papie\u017cy, ca\u0142ych Konferencji Episkopat\u00f3w, jak i pojedynczych hierarch\u00f3w Ko\u015bcio\u0142a oraz teolog\u00f3w.<\/span>
\nW paragrafie drugim zajmiemy si\u0119 przede wszystkim problemami terminologicznymi i teologicznymi zwi\u0105zanymi z Odnow\u0105<\/i> i do\u015bwiadczeniem wylania Ducha<\/i>.<\/span>
\nWreszcie w paragrafie trzecim uka\u017cemy r\u00f3\u017cne sposoby teologicznego interpretowania do\u015bwiadczenia wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>. Bowiem przez samych propagator\u00f3w Odnowy<\/i> zjawisko to nie jest jednoznacznie interpretowane. Na zako\u0144czenie tego paragrafu postaramy si\u0119 odpowiedzie\u0107 na pytanie czy do\u015bwiadczenie wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> jest dost\u0119pne lub zarezerwowanie jedynie Odnowie w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>.<\/span>
\n\u00a7 1. GENEZA HISTORYCZNA WSP\u00d3\u0141CZESNEGO DO\u015aWIADCZENIA WYLANIA DUCHA \u015aWI\u0118TEGO<\/i><\/b><\/span>
\nW tym paragrafie zajmiemy si\u0119 historyczn\u0105 genez\u0105 wsp\u00f3\u0142czesnego przebudzenia charyzmatycznego. Mo\u017cemy bowiem wyr\u00f3\u017cni\u0107 w nim trzy etapy: przebudzenie charyzmatyczne w wielkich Ko\u015bcio\u0142ach i Wsp\u00f3lnotach Protestanckich na pocz\u0105tku naszego wieku; ruch neopentekostalny w latach pi\u0119\u0107dziesi\u0105tych i sze\u015b\u0107dziesi\u0105tych dwudziestego wieku i wreszcie przebudzenie charyzmatyczne w Ko\u015bciele katolickim od 1967 roku[1]<\/sup><\/a>.<\/span>
\n1. Ruch charyzmatyczny w Ko\u015bcio\u0142ach i Wsp\u00f3lnotach Protestanckich<\/b><\/span>
\nW pierwszym z tych etap\u00f3w wielk\u0105 rol\u0119 odegrali kaznodzieje protestanccy: Ch. Parham i W. J. Seymur, kt\u00f3rzy dali pocz\u0105tek klasycznemu ruchowi zielono\u015bwi\u0105tkowemu, kt\u00f3ry powsta\u0142 z powodu prze\u015bladowania zwolennik\u00f3w tego przebudzenia w klasycznych Wsp\u00f3lnotach Protestanckich[2]<\/sup><\/a>. Etap drugi datuje si\u0119 za\u015b na lata pi\u0119\u0107dziesi\u0105te i sze\u015b\u0107dziesi\u0105te, kiedy to ruch charyzmatyczny zacz\u0105\u0142 rozprzestrzenia\u0107 si\u0119 wewn\u0105trz wielkich Ko\u015bcio\u0142\u00f3w i Wsp\u00f3lnot Protestanckich, a przez kontakty katolik\u00f3w z ich przedstawicielami dotar\u0142 do Ko\u015bcio\u0142a katolickiego[3]<\/sup><\/a>.<\/span>
\n1.1. Pocz\u0105tki przebudzenia charyzmatycznego (pentekostalizm klasyczny)<\/i><\/b><\/span>
\nPocz\u0105tek przebudzenia charyzmatycznego dostrzec nale\u017cy w Ko\u015bcio\u0142ach protestanckich[4]<\/sup><\/a>. Niekt\u00f3rzy autorzy dopatruj\u0105 si\u0119 ich ju\u017c w ruchu Invirgown\u00f3w w Anglii w XIX wieku oraz pojedynczych grupach w Armenii, Walii, Indiach i Stanach Zjednoczonych[5]<\/sup><\/a>. Jednak ten klasyczny pentekostalizm \u0142\u0105czy si\u0119 z za\u0142o\u017cycielem szko\u0142y biblijnej w Topeka w Kanzas (Stany Zjednoczone)<\/i> Ch. F. Parchamem. W 1901 roku modli\u0142 si\u0119 on za jedn\u0105 z uczennic szko\u0142y A. Oznam i innymi studentami szko\u0142y biblijnej o chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> z na\u0142o\u017ceniem r\u0105k[6]<\/sup><\/a>. Dodatkowo jako tw\u00f3rc\u0119 tego pierwszego przebudzenia zielono\u015bwi\u0105tkowego wymienia si\u0119 tak\u017ce W. J. Seymura, kt\u00f3ry przyczyni\u0142 si\u0119 do wykrystalizowania si\u0119 zr\u0119b\u00f3w doktryny i duchowo\u015bci[7]<\/sup><\/a>. Wszystkich jednak charakteryzowa\u0142o oczekiwanie na glosolalia (dar j\u0119zyk\u00f3w)<\/i>, chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> oraz oczekiwanie g\u0142\u0119bszych prze\u017cy\u0107 religijnych. Szczeg\u00f3ln\u0105 rol\u0119 przywi\u0105zywano jednak do daru j\u0119zyk\u00f3w, kt\u00f3ry mia\u0142 by\u0107 potwierdzeniem chrztu w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> danej osoby. W wypadku, gdy go nie by\u0142o, uznawano, \u017ce dana osoba nie otrzyma\u0142a Ducha \u015awi\u0119tego[8]<\/sup><\/a>. Prze\u017cycie to mia\u0142o by\u0107 jednocze\u015bnie znakiem ko\u0144ca czas\u00f3w. Ruch zielono\u015bwi\u0105tkowy, szczeg\u00f3lnie w wydaniu Seymura w Los Angeles, charakteryzowa\u0142 si\u0119 pi\u0119tnem gor\u0105cego entuzjazmu[9]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nRuch zielono\u015bwi\u0105tkowy bardzo szybko si\u0119 rozwija\u0142. Konflikty i spory spowodowa\u0142y podzia\u0142 na wiele denominacji. Powodem by\u0142a interpretacja fakt\u00f3w drugorz\u0119dnych przy zachowaniu zasadniczej doktryny \u2013 nauki o chrzcie w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>[10]<\/sup><\/a>. Ta pierwsza fala przebudzenia zielono\u015bwi\u0105tkowego spotka\u0142a si\u0119 jednak ze zdecydowanym sprzeciwem, a nawet czasem wrogo\u015bci\u0105 wielkich Ko\u015bcio\u0142\u00f3w protestanckich i zosta\u0142a przez nie jednoznacznie odrzucona[11]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nKlasyczny ruch zielono\u015bwi\u0105tkowy charakteryzowa\u0142 fundamentalizm biblijny w pos\u0142ugiwaniu si\u0119 Pismem \u015awi\u0119tym i jego zbyt dos\u0142own\u0105 interpretacj\u0105. Zielono\u015bwi\u0105tkowcy skupiaj\u0105c sw\u0105 uwag\u0119 na Biblii, traktowali j\u0105 jako jedyny podr\u0119cznik \u017cycia, w kt\u00f3rym szukali odpowiedzi na wszelkie \u017cyciowe pytania. K\u0142adziono te\u017c nacisk na nawr\u00f3cenie w wieku dojrza\u0142ym jako warunek zbawienia. Z tego te\u017c powodu odrzucany jest chrzest dzieci. Pr\u00f3cz tego ogromn\u0105 wag\u0119 przywi\u0105zuj\u0105 do bezkompromisowego wyznawania fundamentalnych prawd wiary[12]<\/sup><\/a>. Pierwotnych zielono\u015bwi\u0105tkowc\u00f3w charakteryzowa\u0142a postawa antyinstytucjonalna: inne Ko\u015bcio\u0142y, a zw\u0142aszcza Ko\u015bci\u00f3\u0142 rzymskokatolicki, s\u0105 martwe oraz stawianie wy\u017cej wylania Ducha<\/i> od chrztu z wody<\/i> [13]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nDu\u017c\u0105 rol\u0119 odgrywaj\u0105 tak\u017ce zjawiska charyzmatyczne. Jedyn\u0105 i pewn\u0105 oznak\u0105 otrzymania chrztu w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> jest dla nich znak otrzymania charyzmatycznego daru j\u0119zyk\u00f3w, a je\u015bli go nie ma, to nie mo\u017cna w og\u00f3le m\u00f3wi\u0107 o zst\u0105pieniu Ducha. Chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> wraz z darami charyzmatycznymi jest dla nich now\u0105 Pi\u0119\u0107dziesi\u0105tnic\u0105 przeznaczon\u0105 dla wszystkich wiernych jako moc do skutecznego \u015bwiadczenia o Jezusie. Jest to normalne do\u015bwiadczenie Ko\u015bcio\u0142a od czas\u00f3w apostolskich. W kwestii samego daru j\u0119zyk\u00f3w rozr\u00f3\u017cniaj\u0105 tak\u017ce dar jako wst\u0119pn\u0105 oznak\u0119 chrztu w Duchu<\/i> od sta\u0142ego daru, kt\u00f3rego wszyscy nie otrzymuj\u0105[14]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nPod wzgl\u0119dem doktryny ruch zielono\u015bwi\u0105tkowy mo\u017cemy podzieli\u0107 na trzy grupy. Dwie z nich uznaj\u0105 tradycyjn\u0105 nauk\u0119 o Tr\u00f3jcy \u015awi\u0119tej oraz wyznaj\u0105 nauk\u0119 o pe\u0142nym u\u015bwi\u0119ceniu w chrzcie. Zjednoczeni w Bogu<\/i> i niekt\u00f3re grupy zielono\u015bwi\u0105tkowc\u00f3w w chrzcie w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> widz\u0105 drugie b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo<\/i> w odr\u00f3\u017cnieniu od chrztu. Skrajne pogl\u0105dy reprezentuje grupa Tylko Jezus<\/i>, kt\u00f3ra uznaje tylko jedn\u0105 osob\u0119 bosk\u0105 \u2013 Jezusa Chrystusa[15]<\/sup><\/a>. Mimo b\u0142\u0119d\u00f3w doktrynalnych zas\u0142ug\u0105 zielono\u015bwi\u0105tkowc\u00f3w jest to, \u017ce przypomnieli chrze\u015bcijanom o \u017cywej dzia\u0142alno\u015bci Ducha \u015awi\u0119tego. Znany zielono\u015bwi\u0105tkowy kaznodzieja D. du Plessis by\u0142 obserwatorem, zaproszonym przed kard. A. Bea, na Soborze Watyka\u0144skim II[16]<\/sup><\/a>.<\/span>
\n1.2. Ruch zielono\u015bwi\u0105tkowy lat 50-tych i 60-tych (neopentekostalizm)<\/i><\/b><\/span>
\nW latach 50-tych i 60-tych do\u015bwiadczenie zielono\u015bwi\u0105tkowe zacz\u0119\u0142o pojawia\u0107 si\u0119 w tradycyjnych Ko\u015bcio\u0142ach protestanckich. Ci, kt\u00f3rzy do\u015bwiadczali chrztu w Duchu<\/i> pozostawali w swoich macierzystych Ko\u015bcio\u0142ach i starali si\u0119 o o\u017cywienie w nich wiary[17]<\/sup><\/a>. To nowe przebudzenie jest cz\u0119sto nazywane neopentekostalizmem lub ruchem neozielono\u015bwi\u0105tkowym[18]<\/sup><\/a>. W prze\u017cytym przez siebie doznaniu charyzmatycznym widzieli do\u015bwiadczenie przeznaczone dla wszystkich wiernych. Popularno\u015b\u0107 ruchu neozielono\u015bwi\u0105tkowego wi\u0105za\u0142a si\u0119 z reakcj\u0105 na przeintelektualizowanie wiary oraz ch\u0119\u0107 do\u015bwiadczenia \u017cywej wsp\u00f3lnoty oraz do\u015bwiadczenia realnego dzia\u0142ania Boga. Jednak te d\u0105\u017cenia charakteryzowa\u0142y si\u0119 cz\u0119sto biblijnym fundamentalizmem[19]<\/sup><\/a>. W tym w\u0142a\u015bnie nurcie neopentekostalnym powsta\u0142a w 1953 roku Mi\u0119dzynarodowa Spo\u0142eczno\u015b\u0107 Biznesmen\u00f3w Pe\u0142nej Ewangelii<\/i> Demosa Shakariana[20]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nOd 1958 roku ruch neopentekostalny spotka\u0142 si\u0119 z \u017cywym przyj\u0119ciem w \u0142onie tradycyjnych Ko\u015bcio\u0142\u00f3w protestanckich w Stanach Zjednoczonych: lutera\u0144skiego, episkopalnego i prezbiteria\u0144skiego[21]<\/sup><\/a>. Jako pierwszy, w 1962 roku, wypowiedzia\u0142 si\u0119 oficjalnie na ten temat Ko\u015bci\u00f3\u0142 lutera\u0144ski. Uzna\u0142 on glosolali\u0119 jako jeden z dar\u00f3w Ducha \u015awi\u0119tego, podkre\u015blaj\u0105c jednocze\u015bnie problemy i niebezpiecze\u0144stwa wynikaj\u0105ce z jego praktykowania[22]<\/sup><\/a>. W rok p\u00f3\u017aniej przeciw darowi j\u0119zyk\u00f3w, nak\u0142adaniu r\u0105k i nieoficjalnym egzorcyzmom wypowiedzia\u0142 si\u0119 Ko\u015bci\u00f3\u0142 episkopalny[23]<\/sup><\/a>. Najp\u00f3\u017aniej stanowisko wobec tych kwestii zaj\u0105\u0142 Ko\u015bci\u00f3\u0142 prezbiteria\u0144ski. W 1970 roku wskaza\u0142 na swoj\u0105 pe\u0142n\u0105 otwarto\u015b\u0107 na aspekt odnowy i nawr\u00f3cenia obecny w ruchu neozielono\u015bwi\u0105tkowym, a w rok p\u00f3\u017aniej wypowiedzia\u0142 si\u0119 oficjalnie o praktyce chrztu w Duchu<\/i>. Jednak do roku 1975 brak by\u0142o ostatecznie sformu\u0142owanego stanowiska[24]<\/sup><\/a>. Najbardziej radykalne stanowisko zaj\u0119li za\u015b bapty\u015bci, kt\u00f3rzy jeszcze w roku 1973 odrzucali w ca\u0142o\u015bci to zielono\u015bwi\u0105tkowe do\u015bwiadczenie[25]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nW wypadku omawianych wy\u017cej wielkich Ko\u015bcio\u0142\u00f3w protestanckich, ich cz\u0142onkowie uczestnicz\u0105 w mi\u0119dzywyznaniowych spotkaniach i grupach modlitewnych. Otrzymali lub chc\u0105 otrzyma\u0107 chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> oraz towarzysz\u0105cy temu do\u015bwiadczeniu dar j\u0119zyk\u00f3w. Jednocze\u015bnie uczestnicz\u0105 w niedzielnych nabo\u017ce\u0144stwach swojej denominacji oraz spotykaj\u0105 si\u0119 w tygodniu na charyzmatycznej modlitwie[26]<\/sup><\/a>. Liderem tych grup modlitewnych jest b\u0105d\u017a pastor, je\u015bli nale\u017cy do grupy, b\u0105d\u017a te\u017c osoba \u015bwiecka o uznanym charyzmacie rz\u0105dzenia[27]<\/sup><\/a>.<\/span>
\n1.3. Katolicka Odnowa w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i><\/b><\/span>
\nKatolicka Odnowa w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> jest najwi\u0119ksz\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 ruchu charyzmatycznego. Nawi\u0105zuje ona do religijno\u015bci zielono\u015bwi\u0105tkowej, praktykuje wylanie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, modlitw\u0119 j\u0119zykami, proroctwa i pos\u0142ugiwanie charyzmatem uzdrowienia[28]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nAutorzy zaanga\u017cowani w ruch korzeni jej doszukuj\u0105 si\u0119 w modlitwie papie\u017ca Leona XIII o Ducha \u015awi\u0119tego, na pocz\u0105tku naszego wieku, oraz Jana XXIII i Paw\u0142a VI[29]<\/sup><\/a>. Jednak w\u0142a\u015bciwe pocz\u0105tki przebudzenia zielono\u015bwi\u0105tkowego w Ko\u015bciele katolickim datuje si\u0119 na czas po Soborze Watyka\u0144skim II, na rok 1967, kiedy to na Katolickim Uniwersytecie w Duquesne w Pensylwanii (Stany Zjednoczone)<\/i>, katolicy zacz\u0119li do\u015bwiadcza\u0107 nowego przebudzenia[30]<\/sup><\/a>. Modlili si\u0119 oni codziennie nawzajem za siebie o wylanie Ducha \u015awi\u0119tego oraz czytali protestanckie ksi\u0105\u017cki Krzy\u017c i sztylet<\/i> D. Wilkersona oraz Oni m\u00f3wi\u0105 j\u0119zykami<\/i> J. L. Sherrill[31]<\/sup><\/a>. Jak twierdz\u0105 uczestnicy rekolekcji, w roku 1967 w kaplicy domu rekolekcyjnego, w czasie modlitwy, zostali nape\u0142nieni Duchem \u015awi\u0119tym<\/i> i otrzymali dar j\u0119zyk\u00f3w, rozeznania, proroctwa i m\u0105dro\u015bci oraz wielkiej mi\u0142o\u015bci[32]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nTo pierwsze wsp\u00f3\u0142czesne do\u015bwiadczenie wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> by\u0142o bardzo mocno zwi\u0105zane z ruchem zielono\u015bwi\u0105tkowym. Niekt\u00f3rzy uczestnicy rekolekcji mieli bowiem kontakty z cz\u0142onkami innych Ko\u015bcio\u0142\u00f3w chrze\u015bcija\u0144skich, kt\u00f3rzy ju\u017c prze\u017cyli to do\u015bwiadczenie. To od nich otrzymali informacje o mo\u017cliwo\u015bci do\u015bwiadczenia mocy Ducha \u015awi\u0119tego i nawet niekt\u00f3rzy przez ich pos\u0142ug\u0119 (modlitw\u0119 z na\u0142o\u017ceniem r\u0105k)<\/i> do\u015bwiadczyli wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> oraz objawienia si\u0119 dar\u00f3w charyzmatycznych[33]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nZatem pierwsza grupa Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> powsta\u0142a na Katolickim Uniwersytecie w Duquesne, sk\u0105d w szybki spos\u00f3b dotar\u0142a na Uniwersytet Katolicki Notre Dame<\/i> w South Bend (Indiana)<\/i>, a nast\u0119pnie rozwin\u0119\u0142a si\u0119 najpierw w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie oraz dotar\u0142a na wszystkie kontynenty[34]<\/sup><\/a>. Tak wi\u0119c teoretyczne rozwa\u017cania Soboru Watyka\u0144skiego II o dzia\u0142aniu Ducha \u015awi\u0119tego i rozdzielaniu przez Niego charyzmat\u00f3w sta\u0142y si\u0119 do\u015bwiadczeniem wielu katolik\u00f3w[35]<\/sup><\/a>. Ruch ten, kt\u00f3rego nieod\u0142\u0105cznymi elementami s\u0105: dar j\u0119zyk\u00f3w, \u015bpiew, proroctwa i dar uzdrawiania, notuje bardzo szybki rozw\u00f3j w Ko\u015bciele katolickim[36]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nRuch Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> szybko te\u017c dotar\u0142 do Polski. Ju\u017c w 1975 roku, powracaj\u0105cy z Kongresu Odnowy Charyzmatycznej<\/i> w Rzymie, ks. M. Pi\u0105tkowski za\u0142o\u017cy\u0142 pierwsz\u0105 grup\u0119 w Poznaniu, a w rok p\u00f3\u017aniej powsta\u0142a grupa za\u0142o\u017cona przez ks. B. Dembowskiego (dzi\u015b ju\u017c biskupa)<\/i> przy ko\u015bciele \u015bw. Marcina w Warszawie[37]<\/sup><\/a>. O znacznym powodzeniu i szybkim rozwoju ruchu mo\u017ce \u015bwiadczy\u0107 cho\u0107by to, \u017ce w 1977 roku w Izabelinie ko\u0142o Warszawy zorganizowane zosta\u0142o spotkanie os\u00f3b odpowiedzialnych za Odnow\u0119 w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> w Polsce. Wtedy to oficjalnie krajowym duszpasterzem ruchu zosta\u0142 ks. B. Dembowski[38]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nW bardzo szybkim tempie powsta\u0142y grupy w Lublinie, Krakowie, Bia\u0142ymstoku, \u0141odzi i Gda\u0144sku. W 1981 roku na Mi\u0119dzynarodowy Kongres Lider\u00f3w Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> do Rzymu uda\u0142a si\u0119 po raz pierwszy delegacja z Polski. W tym\u017ce roku powsta\u0142 tak\u017ce zesp\u00f3\u0142 koordynator\u00f3w, zrzeszaj\u0105cy przedstawicieli ok. 60 grup charyzmatycznych[39]<\/sup><\/a>. Za\u015b w dwa lata p\u00f3\u017aniej odby\u0142 si\u0119 na Jasnej G\u00f3rze Pierwszy Og\u00f3lnopolski Kongres Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>. W 1986 roku oficjalnym opiekunem ruchu z ramienia Episkopatu Polski zosta\u0142 ks. bp E. Samsel[40]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nSam ruch mo\u017cna rozumie\u0107 bardzo szeroko jako o\u017cywienie wiary prze\u017cywanej osobi\u015bcie przez ka\u017cdego cz\u0142onka Ko\u015bcio\u0142a. Ta odnowa bowiem w sensie szerokim obejmuje wszystkich cz\u0142onk\u00f3w Ko\u015bcio\u0142a, gdy\u017c Ko\u015bci\u00f3\u0142 jest pe\u0142en Ducha \u015awi\u0119tego, kt\u00f3ry Go stale odnawia[41]<\/sup><\/a>. W naszych rozwa\u017caniach jednak b\u0119dzie mowa o Odnowie w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> w sensie w\u0105skim, czyli grupach modlitewnych przej\u0119tych na nowo rysem pneumatologicznym duchowo\u015bci chrze\u015bcija\u0144skiej i \u017cyj\u0105cych na nowo warto\u015bciami chrze\u015bcija\u0144skimi. Ich cz\u0142onkowie wskazuj\u0105 na pragnienie upowszechnienia tego daru z\u0142o\u017conego w sercach chrze\u015bcijan[42]<\/sup><\/a>.<\/span>
\n2. Ko\u015bci\u00f3\u0142 katolicki wobec Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i><\/b><\/span>
\nObecnie troch\u0119 miejsca po\u015bwi\u0119cimy stanowisku Ko\u015bcio\u0142a katolickiego wobec wsp\u00f3\u0142czesnego zjawiska Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> oraz praktykach nieroz\u0142\u0105cznie zwi\u0105zanych z tym ruchem. Najpierw zatem przyjrzymy si\u0119 wypowiedziom ostatnich papie\u017cy, nast\u0119pnie prze\u015bledzimy wypowiedzi ca\u0142ych Konferencji Episkopatu poszczeg\u00f3lnych kraj\u00f3w i pojedynczych biskup\u00f3w oraz kap\u0142an\u00f3w, a wreszcie przygl\u0105dniemy si\u0119 stosunkowi i zaanga\u017cowaniu niekt\u00f3rych teolog\u00f3w, pr\u00f3buj\u0105cych uj\u0105\u0107 teologicznie to nowe zjawisko lub zaanga\u017cowanych w dzia\u0142alno\u015b\u0107 Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>.<\/span>
\n2.1. Wypowiedzi Papie\u017cy<\/b><\/span>
\nPierwsza wypowied\u017a papie\u017ca na temat Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> pochodzi z 1973 roku. Jest to przem\u00f3wienie Paw\u0142a VI do uczestnik\u00f3w Pierwszej Mi\u0119dzynarodowej Konferencji Lider\u00f3w Katolickiej Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>[43]<\/sup><\/a>. Wyrazi\u0142 on wtedy rado\u015b\u0107 z duchowej odnowy \u017cycia oraz zwr\u00f3ci\u0142 uwag\u0119 na cnoty teologalne i \u0142\u0105czno\u015b\u0107 z hierarchi\u0105, dzi\u0119ki kt\u00f3rym Odnowa<\/i> mo\u017ce przynie\u015b\u0107 wi\u0119ksze owoce. Wskaza\u0142 jednocze\u015bnie na niebezpiecze\u0144stwa i wezwa\u0142 do wnikliwego rozeznania, aby oczy\u015bci\u0107 ruch z tego, co nie s\u0142u\u017cy budowaniu Ko\u015bcio\u0142a[44]<\/sup><\/a>. W 1974 roku Papie\u017c Pawe\u0142 VI wspomnia\u0142 te\u017c o pojawieniu si\u0119 dar\u00f3w charyzmatycznych i wyrazi\u0142 rado\u015b\u0107 z tego faktu[45]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nNast\u0119pna, nieco ju\u017c szersza wypowied\u017a papie\u017ca Paw\u0142a VI pochodzi z 1975 roku i jest nazywana Magna Charta<\/i> Odnowy<\/i>[46]<\/sup><\/a>. Szczeg\u00f3lnie wa\u017cne z tej wypowiedzi s\u0105 podane, za \u015bw. Paw\u0142em, zasady rozeznawania dar\u00f3w duchowych: wierno\u015b\u0107 autentycznej nauce wiary, gdy\u017c tylko to, co nie jest z ni\u0105 sprzeczne, pochodzi od Ducha \u015awi\u0119tego oraz przyjmowanie dar\u00f3w z wdzi\u0119czno\u015bci\u0105 i mi\u0142o\u015bci\u0105[47]<\/sup><\/a>. Papie\u017c zach\u0119ca\u0142 r\u00f3wnie\u017c do korzystania z sakrament\u00f3w, szczeg\u00f3lnie Eucharystii i Pokuty oraz wezwa\u0142 do otwarto\u015bci na dzia\u0142anie Ducha \u015awi\u0119tego i odrzucenia tego, co jest sprzeczne z Jego dzia\u0142aniem[48]<\/sup><\/a>. Natomiast w 1976 roku Pawe\u0142 VI nazwa\u0142 Odnow\u0119<\/i> duchow\u0105 szans\u0105 dla Ko\u015bcio\u0142a i \u015bwiata[49]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nPewne elementy wsp\u00f3lne z owocami do\u015bwiadczenia wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> w\u015br\u00f3d cz\u0142onk\u00f3w Odnowy<\/i> mo\u017cemy znale\u017a\u0107 tak\u017ce w Adhortacji Apostolskiej papie\u017ca Paw\u0142a VI Evangelii nuntiandi<\/i> o ewangelizacji we wsp\u00f3\u0142czesnym \u015bwiecie[50]<\/sup><\/a>. Jak wskazuje M. Dujarier, Papie\u017c m\u00f3wi\u0142 tak\u017ce, \u017ce dzi\u015b w niesprzyjaj\u0105cym wierze \u015brodowisku chrze\u015bcijanie potrzebuj\u0105 uzupe\u0142nienia chrztu przez wt\u00f3rn\u0105 inicjacj\u0119 w stylu \u017cycia w\u0142a\u015bciwego chrze\u015bcijanom. Tym samym wskaza\u0142 na potrzeb\u0119 stopniowej ewangelizacji po chrzcie[51]<\/sup><\/a>. Dobitnie wyrazi\u0142 to 21 stycznia 1977 roku: Kto zosta\u0142 ochrzczony, musi zrozumie\u0107, przemy\u015ble\u0107, doceni\u0107 i rozwin\u0105\u0107 bogactwa otrzymanego sakramentu<\/i>[52]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nW 1979 roku Jan Pawe\u0142 II w czasie spotkania z ICCRO[53]<\/sup><\/a> m\u00f3wi\u0142 o darach charyzmatycznych jako cz\u0119\u015bci bogactwa Ko\u015bcio\u0142a: Ch\u0119tnie przy\u0142\u0105czam si\u0119 do was, gdy wys\u0142awiacie Boga za owoce, jakie Odnowa w obfito\u015bci wnios\u0142a w \u017cycie Ko\u015bcio\u0142a. Powstanie po Soborze Watyka\u0144skim II Odnowy jest szczeg\u00f3lnym darem Ducha \u015awi\u0119tego dla Ko\u015bcio\u0142a. Jest to znak, \u017ce wielu katolik\u00f3w pragnie pe\u0142niejszego \u017cycia w godno\u015bci chrztu \u015bw. i powo\u0142ania adoptowanych dzieci Bo\u017cych, pragnie pozna\u0107 odkupie\u0144cz\u0105 moc Chrystusa, naszego Zbawiciela, w mocniejszym do\u015bwiadczeniu modlitwy osobistej i grupowej, pragnie \u017cy\u0107 zgodnie z nauczaniem Pisma \u015awi\u0119tego przez odczytanie go w \u015bwietle tego samego Ducha, kt\u00f3ry inspirowa\u0142 jego spisanie. Niew\u0105tpliwie jednym z najwa\u017cniejszych skutk\u00f3w duchowych przebudzenia jest rosn\u0105ce pragnienie \u015bwi\u0119to\u015bci, widoczne tak w \u017cyciu pojedynczych jednostek, jak i ca\u0142ego Ko\u015bcio\u0142a<\/i>.[54]<\/sup><\/a> Wskaza\u0142 jednocze\u015bnie, \u017ce ruch jest znakiem dzia\u0142ania Ducha \u015awi\u0119tego we wsp\u00f3\u0142czesnym \u015bwiecie jako odpowied\u017a na potrzeb\u0119 duchowej odnowy[55]<\/sup><\/a>. W do\u015bwiadczeniu odnowy bowiem cz\u0142owiek na nowo \u017cyje i odnajduje swoj\u0105 to\u017csamo\u015b\u0107. Papie\u017c wskaza\u0142, \u017ce dary Ducha \u015awi\u0119tego s\u0105 dane szczeg\u00f3lnie dla modlitwy za innych[56]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nW dwa lata p\u00f3\u017aniej, podczas Czwartego Mi\u0119dzynarodowego Kongresu Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> w Rzymie, w 1981 roku, Jan Pawe\u0142 II przypomnia\u0142 wytyczne papie\u017ca Paw\u0142a VI z 1975 roku, ze wspomnianej ju\u017c wy\u017cej wypowiedzi[57]<\/sup><\/a>. Papie\u017c dostrzega w Odnowie<\/i> szans\u0119 dla Ko\u015bcio\u0142a i \u015bwiata, kt\u00f3ra przez swoje owoce, wyp\u0142ywaj\u0105ce z do\u015bwiadczenia wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, kreuje model nowego cz\u0142owieka. W swoim przem\u00f3wieniu Papie\u017c wskaza\u0142 tak\u017ce na zadania ci\u0105\u017c\u0105ce na odpowiedzialnych za ruch: \u015bwiadectwo i przyk\u0142ad \u017cycia modlitwy; otwarto\u015b\u0107 na dary Ducha \u015awi\u0119tego, ale bez zbytniej koncentracji na darach nadzwyczajnych; nale\u017cyte przyjmowanie sakrament\u00f3w, szczeg\u00f3lnie pokuty i Eucharystii; dzia\u0142anie na rzecz tego, aby S\u0142owo Bo\u017ce sta\u0142o si\u0119 duchowym pokarmem; odpowiednia formacja teologiczna oraz zaufanie i wsp\u00f3\u0142praca z hierarchi\u0105 Ko\u015bcio\u0142a[58]<\/sup><\/a>. Do lider\u00f3w Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> papie\u017c Jan Pawe\u0142 II powiedzia\u0142: Jako liderzy musicie wzi\u0105\u0107 na siebie tworzenie wi\u0119zi zaufania i wsp\u00f3\u0142pracy z biskupami, na kt\u00f3rych z Bo\u017cej Opatrzno\u015bci spoczywa pasterska odpowiedzialno\u015b\u0107 za prowadzenie ca\u0142ego Cia\u0142a Chrystusa, a wi\u0119c r\u00f3wnie\u017c odnowa charyzmatyczna. Nawet je\u015bli nie uczestnicz\u0105 w tych formach modlitwy, kt\u00f3re wy uwa\u017cacie za wzbogacaj\u0105ce, wezm\u0105 sobie do serca wasze pragnienia duchowej odnowy siebie samych i Ko\u015bcio\u0142a oraz ofiaruj\u0105 wam niezawodne kierownictwo, co nale\u017cy do powierzonych im zada\u0144<\/i>[59]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nW 1984 roku, w s\u0142owach skierowanych do uczestnik\u00f3w Pi\u0105tego Mi\u0119dzynarodowego Kongresu Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>, Papie\u017c wskaza\u0142 na potrzeb\u0119 otwarcia si\u0119 i osadzenia do\u015bwiadczenia Odnowy<\/i> w kontek\u015bcie \u0142aski sakramentalnej[60]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nW 1987 roku Jan Pawe\u0142 II, zwracaj\u0105c si\u0119 do biskup\u00f3w francuskich b\u0119d\u0105cych w Rzymie z wizyt\u0105 ad limina<\/i>, m\u00f3wi\u0105c o grupach charyzmatycznych, stwierdzi\u0142: Mo\u017cna m\u00f3wi\u0107 o \u0142asce, kt\u00f3ra przysz\u0142a w por\u0119, aby u\u015bwi\u0119ci\u0107 Ko\u015bci\u00f3\u0142, odnowi\u0107 Jego modlitwy (\u2026) i aby sta\u0107 si\u0119 nowym \u017ar\u00f3d\u0142em ewangelizacji<\/i>[61]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nPewne odno\u015bniki do owoc\u00f3w do\u015bwiadczenia wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, podobnie jak u papie\u017ca Paw\u0142a VI, widzimy tak\u017ce w dokumentach wydawanych przez Jana Paw\u0142a II[62]<\/sup><\/a>. Za najwa\u017cniejsz\u0105 wypowied\u017a uwa\u017ca si\u0119 jednak przem\u00f3wienie w parafii \u015bw. Marii Goretti z 31 stycznia 1988 roku, gdzie Papie\u017c m\u00f3wi\u0142 o wewn\u0119trznym wycie\u0144czeniu chrze\u015bcija\u0144stwa, kt\u00f3re powinno charakteryzowa\u0107 si\u0119 moc\u0105 wyp\u0142ywaj\u0105c\u0105 z chrztu. Ten\u017ce sakrament ma bowiem przynosi\u0107 owoce w codziennym \u017cyciu, gdy\u017c z niego wynika chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> oraz wyp\u0142ywaj\u0105 wszystkie owoce \u0142aski[63]<\/sup><\/a>. Jednak w nauczaniu papie\u017ca Jana Paw\u0142a II o odrodzeniu \u0142aski sakramentalnej wa\u017cne miejsce zajmuje Adhortacja Apostolska Catechesi tradendae<\/i>, w kt\u00f3rej Papie\u017c m\u00f3wi o: pe\u0142niejszym i dok\u0142adniejszym wprowadzeniu, ponownym odkryciu, pog\u0142\u0119bieniu wiary<\/i> oraz potrzebie dojrzewania w wierze ludzi ochrzczonych, u kt\u00f3rych chrze\u015bcija\u0144stwo jest tylko powierzchowne[64]<\/sup><\/a>. Podobne my\u015bli znajdziemy w li\u015bcie apostolskim Tertio millenio adveniente<\/i>[65]<\/sup><\/a>.<\/span>
\n2.2. Stanowisko Konferencji Episkopat\u00f3w i biskup\u00f3w<\/b><\/span>
\nO zaanga\u017cowaniu biskup\u00f3w wspomnia\u0142 ju\u017c papie\u017c Jan Pawe\u0142 II w swoim przem\u00f3wieniu z 1981 roku, kt\u00f3re przytoczyli\u015bmy ju\u017c powy\u017cej[66]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nBiskupi ameryka\u0144scy w dwa lata po wydarzeniach w Duquesne, w 1969 roku, powo\u0142ali komitet teologiczny, kt\u00f3ry stwierdzi\u0142, \u017ce do\u015bwiadczenie Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> ma zdrowe podstawy biblijne oraz pozytywny wp\u0142yw, gdy\u017c wielu chrze\u015bcijan wraca do praktyk religijnych. Zwr\u00f3ci\u0142 on jednak uwag\u0119 na potrzeb\u0119 w\u0142\u0105czenia si\u0119 kap\u0142an\u00f3w do wsp\u00f3\u0142pracy w ruchu. Zdanie to zosta\u0142o potwierdzone w 1972 roku[67]<\/sup><\/a>. Biskupi zauwa\u017cyli pewne niebezpiecze\u0144stwo w Odnowie<\/i>, szczeg\u00f3lnie w emocjonalizmie oraz zwr\u00f3cili uwag\u0119 na problem kontaktowania si\u0119 z autonomicznymi grupami ruchu z powodu braku odpowiednich, s\u0142u\u017c\u0105cych temu, struktur. Na ten temat biskupi ameryka\u0144scy wypowiedzieli si\u0119 jeszcze raz, w spos\u00f3b obszerniejszy, w 1974 roku[68]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nW 1972 roku na temat Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> wypowiedzieli si\u0119 biskupi Puerto Rico, kt\u00f3rzy opowiedzieli si\u0119 za rozwojem ruchu z ostro\u017cno\u015bci\u0105[69]<\/sup><\/a>. W tym samym roku genera\u0142 Misjonarzy Ducha \u015awi\u0119tego, kt\u00f3rzy prowadzili Uniwersytet w Duquesne, zwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 do Kongregacji Nauki Wiary, kard. Sepera, z zapytaniem o ustosunkowanie si\u0119 do Odnowy<\/i> i otrzyma\u0142 kopi\u0119 raportu biskup\u00f3w USA z 1967 roku. List kard. Sepera wraz z wytycznymi biskupa pomocniczego Martineza zosta\u0142 opublikowany w Meksyku, w 1973 roku[70]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nJako kolejni g\u0142os zabrali biskupi kanadyjscy w 1975 roku. Uznali oni do\u015bwiadczenie Odnowy<\/i> za religijny fenomen i drog\u0119 duchowej odnowy \u017cycia chrze\u015bcija\u0144skiego[71]<\/sup><\/a>. Pasterze Ko\u015bcio\u0142a kanadyjskiego wskazali tak\u017ce na cienie ruchu: szukanie cudowno\u015bci, sensacji i iluzji oraz monopolizowanie Ducha \u015awi\u0119tego i charyzmat\u00f3w[72]<\/sup><\/a>. Pozytywem za\u015b jest niew\u0105tpliwie pobudzanie do autentycznie ludzkiej pracy, do budowania przysz\u0142o\u015bci na Ewangelii z centralnym punktem ci\u0119\u017cko\u015bci po\u0142o\u017conym na modlitw\u0119 i dary charyzmatyczne dla budowania Ko\u015bcio\u0142a[73]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nJako pierwsi na kontynencie europejskim tymczasowe stanowisko wobec ruchu zaj\u0119li, w 1979 roku, biskupi niemieccy (dawnego RFN)<\/i>. Ich uwagi dotyczy\u0142y jednak bardziej spraw strukturalnych i wskazania na odnow\u0119 Ko\u015bcio\u0142a poprzez odnow\u0119 parafii[74]<\/sup><\/a>. Bardziej obszerne uwagi zosta\u0142y sformu\u0142owane w dwa lata p\u00f3\u017aniej, staj\u0105c si\u0119 najbardziej obszern\u0105 wypowiedzi\u0105 Ko\u015bcio\u0142a na temat Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>[75]<\/sup><\/a>. Dokument ten wskazuje, \u017ce do\u015bwiadczenie Ducha \u015awi\u0119tego w Odnowie<\/i> jest tym samym, co do\u015bwiadczenie Chrystusa i Ko\u015bcio\u0142a. Wed\u0142ug niego ju\u017c w Nowym Testamencie ochrzczeni do\u015bwiadczali Ducha \u015awi\u0119tego osobi\u015bcie: Duch \u015awi\u0119ty prowadzi\u0142 do spotkania z Chrystusem w Jego mocy[76]<\/sup><\/a>. To do\u015bwiadczenie dotyczy zawsze ca\u0142ej osoby: emocji i rozumu. Jest to podstawowe do\u015bwiadczenie chrze\u015bcija\u0144skie, kt\u00f3re przejawia\u0107 si\u0119 mo\u017ce w r\u00f3\u017cnej formie i z r\u00f3\u017cn\u0105 intensywno\u015bci\u0105[77]<\/sup><\/a>. Biskupi niemieccy wskazali jednocze\u015bnie, \u017ce Odnowa w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> jest nadziej\u0105 odnowy Ko\u015bcio\u0142a, gdy\u017c w\u0142a\u015bnie z osobistego stosunku do Boga wyp\u0142ywa pe\u0142nienie obowi\u0105zk\u00f3w religijnych[78]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nOrzeczenie biskup\u00f3w niemieckich wskazuje na obecno\u015b\u0107 w Odnowie<\/i> g\u0142odu wsp\u00f3lnoty Ko\u015bcio\u0142a, S\u0142owa Bo\u017cego oraz rzeczywistej obecno\u015bci Ducha \u015awi\u0119tego. Seminarium Odnowy<\/i> postrzegane jest jako dobra forma katechumenatu doros\u0142ych. Znakiem dojrza\u0142o\u015bci chrze\u015bcija\u0144skiej jest bowiem powr\u00f3t do praktyk religijnych, nawr\u00f3cenie i osobista decyzja wiary. Jednocze\u015bnie odnowa Ducha<\/i> oznacza spotkanie z \u017cywym Bogiem, kt\u00f3re daje pocz\u0105tek osobistej odnowie ka\u017cdego wierz\u0105cego, nie pozostaj\u0105c tylko samym powierzchownym do\u015bwiadczeniem[79]<\/sup><\/a>. Episkopat niemiecki wskaza\u0142 jednocze\u015bnie, \u017ce dary charyzmatyczne s\u0142u\u017c\u0105 budowaniu wsp\u00f3lnoty i ka\u017cdego uczestnika spotka\u0144 modlitewnych. W tym kontek\u015bcie biskupi wskazuj\u0105 na wa\u017cn\u0105 rol\u0119 rozeznawania duchowego, szczeg\u00f3lnie wa\u017cnego dla lider\u00f3w oraz na wsp\u00f3lnotowe prze\u017cywanie duchowo\u015bci chrzcielnej. Dokument podkre\u015bla tak\u017ce, wypowiadaj\u0105c si\u0119 do\u015b\u0107 ostro\u017cnie, \u017ce Odnowa w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> stanowi tylko jeden z nurt\u00f3w odnowy Ko\u015bcio\u0142a[80]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nR\u00f3wnie\u017c w 1979 roku g\u0142os w tej sprawie zabrali biskupi belgijscy. Wskazali oni na widoczne znaki odnowy religijnej: rado\u015b\u0107 modlitwy, czytanie Pisma \u015awi\u0119tego, zainteresowanie rekolekcjami oraz formami \u017cycia wed\u0142ug Ewangelii[81]<\/sup><\/a>. Biskupi belgijscy do owoc\u00f3w Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> zaliczyli: odkrycie i ci\u0105g\u0142e odkrywanie Jezusa jako osobistego Pana i Zbawiciela, duchow\u0105 wolno\u015b\u0107 (szczeg\u00f3lnie w pokucie)<\/i> i now\u0105 rado\u015b\u0107 z codziennego czytania Pisma \u015awi\u0119tego, rado\u015b\u0107 i poczucie blisko\u015bci Boga na modlitwie (szczeg\u00f3lnie w uwielbieniu)<\/i>, \u017cyw\u0105 \u015bwiadomo\u015b\u0107 wsp\u00f3lnoty chrze\u015bcijan oraz pog\u0142\u0119bienie \u017cycia rodzinnego przez wewn\u0119trzne uzdrowienie cz\u0142onk\u00f3w[82]<\/sup><\/a>. Wskazuj\u0105c na wielk\u0105 rol\u0119 kap\u0142ana, dokument ten wylicza niebezpiecze\u0144stwa: charyzmatomiania \u2013 przesadny nacisk k\u0142adziony na charyzmaty i ich dzia\u0142anie, podczas, gdy maj\u0105 one s\u0142u\u017cy\u0107 wsp\u00f3lnocie, a nie tylko jednostce; subiektywizm \u2013 pewno\u015b\u0107 posiadania Ducha \u015awi\u0119tego poprzez wylanie<\/i> i modlitw\u0119 wstawiennicz\u0105 wsp\u00f3lnoty; umniejszanie roli chrztu, kt\u00f3ry tylko w modlitwie znajduje dope\u0142nienie oraz illuminizm do\u015b\u0107 cz\u0119sto pojawiaj\u0105cy si\u0119 w stosunku do proroctwa na spotkaniach modlitewnych. Biskupi wskazuj\u0105 na potrzeb\u0119 duchowego rozeznania os\u00f3b odpowiedzialnych za ruch[83]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nBiskupi francuscy, wypowiadaj\u0105c si\u0119 o Odnowie w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> w 1982 roku, stwierdzili: Chrze\u015bcijanie wsp\u00f3lnot charyzmatycznych znajduj\u0105 w nich \u017carliwo\u015b\u0107 wiary, entuzjazm neofit\u00f3w i zapa\u0142 s\u0142u\u017cenia Ko\u015bcio\u0142owi<\/i> [84]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nKr\u00f3tko mo\u017cna wskaza\u0107 tak\u017ce na pozytywne wypowiedzi pojedynczych biskup\u00f3w oraz kap\u0142an\u00f3w na temat Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>[85]<\/sup><\/a>: kard. J. Ratzingera[86]<\/sup><\/a>, kard L. J. Suenensa[87]<\/sup><\/a>, kard. F. Larraina[88]<\/sup><\/a>, kard J. L. Bernandin’a[89]<\/sup><\/a>, kard. Etchegery’ego[90]<\/sup><\/a>, kard. S. Wyszy\u0144skiego[91]<\/sup><\/a>, abp. Coffy’ego (Marsylia-Francja)<\/i>[92]<\/sup><\/a>, abp. J. Hayes’a (Montreal \u2013 Kanada)<\/i>[93]<\/sup><\/a>, abp. Byrne’a[94]<\/sup><\/a>, bp. A. M. De Monleon’a (Francja)<\/i>[95]<\/sup><\/a>, bp. A. Hermosa[96]<\/sup><\/a>, bp. P. Cordesa[97]<\/sup><\/a>, ks. J. Reedyego[98]<\/sup><\/a>, o. G. Herrerosa (Kolumbia)<\/i>[99]<\/sup><\/a> czy wikariusza generalnego Santiago de Chile ks. Ch. Preckta[100]<\/sup><\/a> albo Prze\u0142o\u017conego Generalnego Bazylian\u00f3w J. Hanrahana[101]<\/sup><\/a>. Wa\u017cn\u0105 rol\u0119 spe\u0142ni\u0142a tak\u017ce wypowied\u017a Synodu Biskup\u00f3w na temat \u015bwieckich z 1987 roku: Na nowe wyzwanie odpowiada Duch, wzbudzaj\u0105c nowe ruchy, kt\u00f3re na sw\u00f3j spos\u00f3b dostarczaj\u0105 Ko\u015bcio\u0142owi powszechnemu rado\u015bci i nadziei. Ich harmonijna integracja z Ko\u015bcio\u0142em lokalnym w celu jego umocnienia w mi\u0142o\u015bci z pasterzami, stanowi jedno z kryteri\u00f3w ich autentyczno\u015bci<\/i>[102]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nNie wszyscy hierarchowie Ko\u015bcio\u0142a katolickiego odnosz\u0105 si\u0119 jednak do ruchu z r\u00f3wnym entuzjazmem. S\u0142ycha\u0107 nawet g\u0142osy do\u015b\u0107 ostrej krytyki. Abp R. J. Dwyer wskazuje na podzia\u0142y w tej kwestii w\u015br\u00f3d biskup\u00f3w oraz upatruje w Odnowie w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> poga\u0144skich korzeni. Jednocze\u015bnie krytykuje obecno\u015b\u0107 w ruchu kard. L. J. Suenensa, licznych biskup\u00f3w, zakonnik\u00f3w i kap\u0142an\u00f3w[103]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nPasterze Ko\u015bcio\u0142a katolickiego, pomimo niepokoju i przerost\u00f3w staraj\u0105 si\u0119 nie gasi\u0107 Ducha. Dzia\u0142aj\u0105 oni wed\u0142ug zasady, \u017ce cho\u0107 w niekt\u00f3rych grupach mo\u017cna spotka\u0107 roz\u0142amy i ekscentryczno\u015b\u0107, to trzeba si\u0119 stara\u0107 w\u0142\u0105czy\u0107 ruch w nurt Ko\u015bcio\u0142a[104]<\/sup><\/a>.<\/span>
\n2.3. Zaanga\u017cowanie si\u0119 teolog\u00f3w<\/b><\/span>
\nZaanga\u017cowanie si\u0119 teolog\u00f3w w badaniu tego nowego do\u015bwiadczenia w Ko\u015bciele przejawia si\u0119 przede wszystkim w opracowywaniu teologicznym tego zjawiska. Widzimy to w zaanga\u017cowaniu na rzecz zredagowania tzw. Dokument\u00f3w z Malines<\/i>, kt\u00f3re stanowi\u0107 mia\u0142y pod\u0142o\u017ce dalszych i szczeg\u00f3\u0142owych bada\u0144[105]<\/sup><\/a>. Na zaproszenie kard. L. J. Suenensa, Prymasa Belgii, do tworzenia tych dokument\u00f3w odpowiedzieli tacy wybitni teologowie, jak: Y. Congar, W. Kasper, A. Dulles, M. Hurley, R. Laurentin i J. Ratzinger[106]<\/sup><\/a>. Dokonali oni niejako przet\u0142umaczenia<\/i> teologii zielono\u015bwi\u0105tkowej wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, charyzmat\u00f3w i spraw zwi\u0105zanych z Odnow\u0105<\/i> na grunt katolicki, w zgodnym z nauk\u0105 Ko\u015bcio\u0142a duchu teologicznym[107]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nNiekt\u00f3rzy z teolog\u00f3w ameryka\u0144skich, jak np. T. Montague i K. Mc Donnell, wsp\u00f3\u0142pracowali z episkopatem Stan\u00f3w Zjednoczonych w przygotowaniu dokumentu teologicznego na temat wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>[108]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nPoszczeg\u00f3lni teologowie w swoich publikacjach zajmuj\u0105 si\u0119 tak\u017ce b\u0105d\u017a to w spos\u00f3b dominuj\u0105cy: F. A. Sullivan[109]<\/sup><\/a>, H. M\u00fchlen[110]<\/sup><\/a>, G. Bentivegna[111]<\/sup><\/a>, M. Scanlan[112]<\/sup><\/a>, b\u0105d\u017a te\u017c przy okazji jaki\u015b dzie\u0142 monograficznych, dotycz\u0105cych Ducha \u015awi\u0119tego: Y. Congar[113]<\/sup><\/a>, K. Metz[114]<\/sup><\/a> lub spraw zwi\u0105zanych z ruchem Odnowy<\/i>[115]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nNa gruncie polskim tematyk\u0105 Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> zajmuj\u0105 si\u0119 przede wszystkim: B. Dembowski[116]<\/sup><\/a>, F. Grefkowicz[117]<\/sup><\/a>, M. Bigiel[118]<\/sup><\/a>, R. Pindel[119]<\/sup><\/a>. Natomiast przy okazji innych prac teologicznych, na tematy zwi\u0105zane z Odnow\u0105<\/i>, pisz\u0105: W. Hryniewicz[120]<\/sup><\/a>, E. Weron[121]<\/sup><\/a>, czy J. Naumowicz[122]<\/sup><\/a>.<\/span>
\n<\/a>\u00a7 2. PROBLEMY TERMINOLOGICZNE I TEOLOGICZNE<\/b><\/span>
\nOsoby stykaj\u0105ce si\u0119 cz\u0119sto z Odnow\u0105 w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> stwierdzaj\u0105, \u017ce niepok\u00f3j wywo\u0142uje stosowana w tym ruchu wieloznaczna terminologia i nazewnictwo, z kt\u00f3rym si\u0119 dot\u0105d nigdy nie spotkali. Mo\u017cna podzieli\u0107 te problemy na dwie kategorie. Jedna z nich to problemy natury terminologicznej, a druga, b\u0119d\u0105ca cz\u0119sto konsekwencj\u0105 pierwszych, to problemy natury teologicznej.<\/span>
\nNiebezpiecze\u0144stwo takie istnieje w Odnowie<\/i>, gdy\u017c przej\u0119\u0142a ona w wi\u0119kszo\u015bci terminologi\u0119 stosowan\u0105 w ruchu zielono\u015bwi\u0105tkowym. Mo\u017ce to wywo\u0142ywa\u0107 wra\u017cenie niezgodno\u015bci z tradycj\u0105 i teologi\u0105 Ko\u015bcio\u0142a katolickiego, szczeg\u00f3lnie wtedy gdy w czasie formacji maj\u0105cej miejsce w grupach modlitewnych nie wyja\u015bnia si\u0119 sensu u\u017cywanych termin\u00f3w i ich teologicznego znaczenia.<\/span>
\n1. Problemy terminologiczne<\/b><\/span>
\nCz\u0119sto nieporozumienia czy nawet negatywne nastawienie wynika z nieprecyzyjnego u\u017cywania pewnych sformu\u0142owa\u0144, kt\u00f3re nie s\u0105 wyra\u017ceniami jednoznacznymi. W Odnowie w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> takimi wa\u017cnymi sprawami s\u0105 dwie zasadnicze kwestie s\u0142ownych sformu\u0142owa\u0144. Dotycz\u0105 one nazewnictwa samego ruchu: Odnowa w Duchu \u015awi\u0119tym <\/i>czy Odnowa Charyzmatyczna<\/i>? oraz nazywania obecnego w jego ramach do\u015bwiadczenia zielono\u015bwi\u0105tkowego: chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> czy wylanie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>?<\/span>
\n1.1. Odnowa w Duchu \u015awi\u0119tym <\/i>czy Odnowa Charyzmatyczna<\/i>?<\/b><\/span>
\nOkre\u015blenie Odnowa Charyzmatyczna<\/i> mo\u017ce wzbudza\u0107 i rzeczywi\u015bcie wzbudza u niekt\u00f3rych ludzi wiele nieporozumie\u0144. Mo\u017ce ona bowiem niejako sugerowa\u0107, jakoby wymiar charyzmatyczny by\u0142 zarezerwowany dla jakiego\u015b w\u0105skiego grona czy jakiej\u015b grupy, a nie by\u0142 charakterystyczny dla ca\u0142ego Ko\u015bcio\u0142a[123]<\/sup><\/a>. A przecie\u017c charyzmatyczno\u015b\u0107 Ko\u015bcio\u0142a wynika z samej jego natury, a u ka\u017cdego wierz\u0105cego z przyj\u0119tych sakrament\u00f3w inicjacji chrze\u015bcija\u0144skiej. Nazwa Odnowa Charyzmatyczna<\/i> sugerowa\u0107 mo\u017ce jakoby tylko ten ruch mia\u0142 w tej dziedzinie monopol, a przecie\u017c chodzi o odnow\u0119 ca\u0142ego \u017cycia chrze\u015bcija\u0144skiego[124]<\/sup><\/a>. Nazwa ta jednak wskaza\u0107 ma na uwypuklenie charyzmat\u00f3w jako normalnego zjawiska w \u017cyciu Ko\u015bcio\u0142a[125]<\/sup><\/a>. Trzeba jednak tak\u017ce pami\u0119ta\u0107, \u017ce charyzmatyczno\u015b\u0107 nie oznacza bycia w pe\u0142ni chrze\u015bcijaninem. Wymiarem chrze\u015bcija\u0144stwa jest bowiem mi\u0142o\u015b\u0107, a nie charyzmaty, cho\u0107 odpowiednio stosowane s\u0142u\u017c\u0105 one budowaniu wsp\u00f3lnoty. Pomieszanie hierarchii w tych warto\u015bciach mo\u017ce doprowadzi\u0107 i prowadzi do niebezpiecznej charyzmatomanii[126]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nCz\u0119sto u\u017cywane s\u0105 te\u017c inne nazwy, jak Pentekostalizm<\/i> lub Zielono\u015bwi\u0105tkowcy<\/i>, ale nale\u017cy je raczej odnosi\u0107 do grup niekatolickich. Niekt\u00f3rzy stosuj\u0105 tak\u017ce nazw\u0119 neopentekotycy<\/i>, kt\u00f3ra te\u017c spotyka si\u0119 z zastrze\u017ceniami[127]<\/sup><\/a>. Przecie\u017c termin \u00abneopentekotycy\u00bb stosowany jest do ruch\u00f3w zielono\u015bwi\u0105tkowych, kt\u00f3re pojawi\u0142y si\u0119 naprz\u00f3d w Ko\u015bcio\u0142ach protestanckich, a nast\u0119pnie w Ko\u015bciele katolickim. Ale w ostatnich latach og\u00f3lnie preferuje si\u0119 w\u015br\u00f3d neopentekotyk\u00f3w nazw\u0119 \u00abOdnowa Charyzmatyczna\u00bb<\/i>[128]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nPrzyj\u0119\u0142o si\u0119 raczej, \u017ce wobec ruchu zielono\u015bwi\u0105tkowego w Ko\u015bciele katolickim stosuje si\u0119 nazw\u0119 Odnowa w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>[129]<\/sup><\/a>. Zatem coraz cz\u0119\u015bciej podnosz\u0105 si\u0119 g\u0142osy, \u017ce zamiast okre\u015blenia Odnowa Charyzmatyczna <\/i>lepiej u\u017cywa\u0107 nazwy Odnowa w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> lub Ruch Odnowy<\/i>, gdy\u017c nie powoduj\u0105 one tyle nieporozumie\u0144[130]<\/sup><\/a>. Y. Congar stwierdza: Kiedy jaka\u015b grupa modlitewna, jaka\u015b wsp\u00f3lnota wierz\u0105cych jest zasypywana darami Ducha \u015awi\u0119tego, prorokowaniem, uzdrawianiem, dzia\u0142aniem mocy, wyra\u017anymi nawr\u00f3ceniami, konstatujemy to m\u00f3wi\u0105c: to grupa charyzmatyczna – i wielbimy za to Pana<\/i>[131]<\/sup><\/a>. Zreszt\u0105 nawet w kr\u0119gu \u017cyczliwych obserwator\u00f3w ruchu istniej\u0105 zastrze\u017cenia co do nazwy Odnowa Charyzmatyczna<\/i>. Wielu bowiem charyzmatyk\u00f3w nie nale\u017cy do Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>[132]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nW \u015bwietle niniejszych rozwa\u017ca\u0144 nale\u017cy zaznaczy\u0107, \u017ce w naszej pracy b\u0119dziemy u\u017cywali raczej nazwy Odnowa w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> lub te\u017c samego s\u0142owa Odnowa<\/i>, gdy b\u0119dzie chodzi\u0142o o ruch zielono\u015bwi\u0105tkowy w Ko\u015bciele katolickim.<\/span>
\n1.2. Chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym <\/i>czy wylanie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>?<\/b><\/span>
\nPierwsze z wymienionych wy\u017cej okre\u015ble\u0144: chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>, kt\u00f3rego raczej w naszej pracy b\u0119dziemy si\u0119 starali unika\u0107, chyba \u017ce w tej wersji znajdzie si\u0119 w cytowanych tekstach, jest okre\u015bleniem do\u015b\u0107 nieszcz\u0119\u015bliwym. Przej\u0119te z ruchu zielono\u015bwi\u0105tkowego w Ko\u015bcio\u0142ach i Wsp\u00f3lnotach protestanckich, a szczeg\u00f3lnie zielono\u015bwi\u0105tkowc\u00f3w klasycznych, sugeruje ono niejako istnienie jakiego\u015b drugiego chrztu, r\u00f3\u017cnego od chrztu sakramentalnego: z wody<\/i> i Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>[133]<\/sup><\/a>. Ryzyka nieporozumienia nie pomniejsza nawet to, \u017ce cz\u0142onkowie i odpowiedzialni za Odnow\u0119 w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> wskazuj\u0105 wyra\u017anie, \u017ce chrztu w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> nie nale\u017cy traktowa\u0107 jako przeciwwagi dla chrztu sakramentalnego[134]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nDlatego w\u0142a\u015bciwsze wydaje si\u0119 u\u017cywanie innych okre\u015ble\u0144, kt\u00f3re nie zawieraj\u0105 tak drastycznych skojarze\u0144 i powoli zyskuj\u0105 coraz wi\u0119ksz\u0105 liczb\u0119 zwolennik\u00f3w, zar\u00f3wno w\u015br\u00f3d teolog\u00f3w, jak i samych cz\u0142onk\u00f3w Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>. S\u0105 nimi takie okre\u015blenia, jak: wylanie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, odnowienie w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>, przebudzenie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, odrodzenie w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>, uwolnienie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, odnowa w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>, nowe narodzenie<\/i> lub \u0142aska Pi\u0119\u0107dziesi\u0105tnicy<\/i>[135]<\/sup><\/a>. Jak wida\u0107 z powy\u017cszych rozwa\u017ca\u0144 bezkrytyczne przyjmowanie s\u0142ownictwa i sposobu uprawiania teologii od protestant\u00f3w mo\u017ce budzi\u0107 wiele pyta\u0144, w\u0105tpliwo\u015bci i nieporozumie\u0144[136]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nObro\u0144cy wyra\u017cenia chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> powo\u0142uj\u0105 si\u0119 na jego biblijny rodow\u00f3d. Jednak nigdzie w Nowym Testamencie nie znajdziemy takiego potwierdzenia. Jest ono nawet w Pi\u015bmie \u015awi\u0119tym jeszcze mniej sprecyzowane ni\u017c dzi\u015b w Odnowie w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>[137]<\/sup><\/a>. Poj\u0119cia tego w formie dzi\u015b u\u017cywanej w Odnowie<\/i> nie znajdziemy na kartach Biblii. Jest tam jedynie sformu\u0142owanie chrzci\u0107 Duchem \u015awi\u0119tym<\/i>[138]<\/sup><\/a>. Jak wskazuje W. Hryniewicz te fragmenty Pisma \u015awi\u0119tego, kt\u00f3re maj\u0105 niejako stanowi\u0107 dow\u00f3d za poprawno\u015bci\u0105 stwierdzenia o chrzcie w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>, nie m\u00f3wi\u0105 o samym chrzcie, ale o chrzczeniu Duchem \u015awi\u0119tym (zob. Mk 1, 8; J 1, 33; Dz 1, 5; 11, 16)<\/i>. Znajduj\u0105cy si\u0119 tam czasownik zwraca uwag\u0119 na Jezusa, kt\u00f3ry chrzci\u0107 b\u0119dzie Duchem<\/i>, sam namaszczony przez Ducha i Nim przenikni\u0119ty[139]<\/sup><\/a>. Dlatego nieuzasadnione wydaje si\u0119 podpieranie si\u0119 argumentem biblijnym w celu obrony tego wyra\u017cenia oraz doszukiwanie si\u0119 w s\u0142owach Jezusa i Zes\u0142aniu Ducha \u015awi\u0119tego wyra\u017cenia chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>[140]<\/sup><\/a>. Nie zgadzaj\u0105 si\u0119 z tym stwierdzeniem jednak F. A. Sullivan i S. Clark, kt\u00f3rzy widz\u0105 mo\u017cliwo\u015b\u0107 metaforycznego stosowania tego wyra\u017cenia, co wed\u0142ug nich znajduje potwierdzenie w Pi\u015bmie \u015awi\u0119tym oraz jest uzasadnione warto\u015bci\u0105 historyczn\u0105 tego wyra\u017cenia[141]<\/sup><\/a>. Pierwszy z nich przychyla si\u0119 jednak r\u00f3wnie\u017c do stosowania innych biblijnych metafor, jak np. nowe wylanie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>[142]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nDla wielu termin chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> jest terminem nowym i nawet w samej Odnowie<\/i> wymyka si\u0119 on spod definicji i opisu oraz stwarza wiele problem\u00f3w teologicznych, o czym wspomnimy ni\u017cej[143]<\/sup><\/a>. Przeciwnicy Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>, pos\u0142uguj\u0105c si\u0119 zarzutem protestanckich korzeni ruchu, dochodz\u0105 nawet do stwierdzenia, \u017ce jest ona bardziej spadkobierczyni\u0105 zielono\u015bwi\u0105tkowc\u00f3w ni\u017c Ko\u015bcio\u0142a katolickiego[144]<\/sup><\/a>. Istniej\u0105 nawet tacy, kt\u00f3rzy nie przyjmuj\u0105 zamiennych okre\u015ble\u0144 i ustosunkowuj\u0105 si\u0119 r\u00f3wnie\u017c do nich negatywnie. Twierdz\u0105, \u017ce jak wyra\u017cenie chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> przeczy sakramentowi chrztu, tak te\u017c sformu\u0142owanie wylanie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> bierzmowaniu. Ma to wed\u0142ug nich wskazywa\u0107 b\u0105d\u017a na negacje sakrament\u00f3w w ruchu, b\u0105d\u017a te\u017c, jak u wi\u0119kszo\u015bci przeci\u0119tnych katolik\u00f3w, \u015bwiadczy\u0107 o niedu\u017cej znajomo\u015bci teologii sakramentalnej w\u015br\u00f3d cz\u0142onk\u00f3w Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>[145]<\/sup><\/a>. Katoliccy charyzmatycy jednak interpretuj\u0105 i prze\u017cywaj\u0105 wylanie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> jako \u015bwiadome potwierdzenie aktem dojrza\u0142ej wiary przyj\u0119tego w przesz\u0142o\u015bci chrztu i bierzmowania. Jest zatem \u015bwiadomym przyj\u0119ciem przez wiar\u0119 rzeczywisto\u015bci Paschy i Pi\u0119\u0107dziesi\u0105tnicy, w kt\u00f3r\u0105 wprowadzaj\u0105 tamte sakramenty i otwarcie si\u0119 na rzeczywisto\u015b\u0107 zbawienia[146]<\/sup><\/a>. Szerzej na ten temat w nast\u0119pnym paragrafie niniejszego rozdzia\u0142u.<\/span>
\nDla zielono\u015bwi\u0105tkowc\u00f3w istniej\u0105 dwa chrzty, tzw. odrodzenie<\/i> i chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>. Ten ostatni zwi\u0105zany jest z darem j\u0119zyk\u00f3w. Twierdz\u0105 oni, \u017ce takie ustawienie sprawy jest powrotem do bliblijnych korzeni[147]<\/sup><\/a>. W chrzcie w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> jako do\u015bwiadczeniu dope\u0142niaj\u0105cym proces u\u015bwi\u0119cenia dane s\u0105 charyzmaty. Jest to wi\u0119c niejako pe\u0142nia Ducha \u015awi\u0119tego dawana w tym\u017ce do\u015bwiadczeniu[148]<\/sup><\/a>. To do\u015bwiadczenie dokonuje si\u0119 w formie powt\u00f3rnego b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa, kt\u00f3re charakteryzuje si\u0119 do\u015bwiadczeniem obecno\u015bci Boga, p\u0142aczem z rado\u015bci i darem j\u0119zyk\u00f3w. Jednak nawet w\u015br\u00f3d samych zielono\u015bwi\u0105tkowc\u00f3w budz\u0105 si\u0119 rozbie\u017cno\u015bci i kontrowersje czy potrzeba \u015bwiadomie otrzymanego prze\u017cycia, czy te\u017c nie[149]<\/sup><\/a>. Dlatego te\u017c upodobnienie do\u015bwiadczenia wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, w \u0142onie Ko\u015bcio\u0142\u00f3w tradycyjnych, do mistycznego do\u015bwiadczenia nada\u0142o mu wi\u0119kszy spok\u00f3j, wskazuj\u0105c \u017ce dary epifanijne nie s\u0105 jedynym owocem tego prze\u017cycia[150]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nW zwi\u0105zku z naszymi dywagacjami na temat poprawno\u015bci stosowanego sformu\u0142owania nale\u017cy powiedzie\u0107 za R. Puigdollersem, \u017ce: w rzeczy samej lepiej jest si\u0119 ogranicza\u0107 do poj\u0119\u0107 nie maj\u0105cych \u015bci\u015ble okre\u015blonej tre\u015bci teologicznej, kt\u00f3re nie b\u0119d\u0105 ponadto stanowi\u0142y jakiegokolwiek przeciwie\u0144stwa w odniesieniu do chrztu<\/i>[151]<\/sup><\/a>. Jednak\u017ce nawet nowe okre\u015blenia nie wszystkich satysfakcjonuj\u0105. E. O’Connor np. zajmuje si\u0119 sformu\u0142owaniem nowe wylanie Ducha<\/i>. Na plus zalicza on teologiczn\u0105 poprawno\u015b\u0107, kt\u00f3r\u0105 zapewnia ju\u017c sam przymiotnik nowe<\/i>, maj\u0105cy na uwadze sakramenty inicjacji chrze\u015bcija\u0144skiej. Jednocze\u015bnie wskazuje jednak na brak wyra\u017cenia specyfiki tego do\u015bwiadczenia. Drugie okre\u015blenie lansowane przez J. L. Suenensa, to nowa Pi\u0119\u0107dziesi\u0105tnica<\/i>. Jest ono poprawne teologicznie i nieobci\u0105\u017cone innymi znaczeniami teologicznymi, a tak\u017ce pozwala w jakiej\u015b mierze na uwypuklenie wyj\u0105tkowo\u015bci tego do\u015bwiadczenia[152]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nW \u015bwietle powy\u017cszych stwierdze\u0144 trudno si\u0119 zgodzi\u0107 z pogl\u0105dem, \u017ce: (\u2026) w katolickiej Odnowie do\u015b\u0107 \u0142atwo nam wyt\u0142umaczy\u0107 sens poj\u0119cia \u00abchrzest w Duchu \u015awi\u0119tym\u00bb<\/i>[153]<\/sup><\/a>. Jednak nie oznacza on jakiego\u015b duchowego superchrztu<\/i>, jako uzupe\u0142nienie sakrament\u00f3w inicjacji chrze\u015bcija\u0144skiej, kt\u00f3ry by\u0142by osi\u0105 i spr\u0119\u017cyn\u0105 \u017cycia chrze\u015bcija\u0144skiego[154]<\/sup><\/a>.<\/span>
\n2. Problemy teologiczne<\/b><\/span>
\nPomimo rozwini\u0119tego w Odnowie w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> t\u0142umaczenia do\u015bwiadczenia wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, co te\u017c szczeg\u00f3lnie uwypuklimy w nast\u0119pnym paragrafie niniejszego rozdzia\u0142u, cz\u0119sto samo do\u015bwiadczenie budzi wiele w\u0105tpliwo\u015bci i znak\u00f3w zapytania. By\u0107 mo\u017ce spowodowane jest to tym, \u017ce pierwotnym \u015brodowiskiem tego do\u015bwiadczenia s\u0105 Ko\u015bcio\u0142y protestanckie, kt\u00f3re maj\u0105 o wiele s\u0142absz\u0105, ni\u017c w Ko\u015bciele katolickim, \u015bwiadomo\u015b\u0107 roli samych sakrament\u00f3w[155]<\/sup><\/a>. P. Flood, m\u00f3wi\u0105c o wylaniu Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, stwierdza wr\u0119cz: Twierdzenie, \u017ce jest to osobiste dzia\u0142anie Ducha \u015awi\u0119tego, to nie tylko blu\u017anierstwo i profanacja, ale r\u00f3wnie\u017c wynik zwyk\u0142ej g\u0142upoty. Nie istnieje \u017caden dow\u00f3d w Pi\u015bmie \u015awi\u0119tym ani gdziekolwiek indziej, kt\u00f3ry podtrzymywa\u0142by twierdzenie, \u017ce \u00f3w \u00abchrzest w Duchu \u015awi\u0119tym\u00bb mo\u017ce uzupe\u0142ni\u0107 lub zast\u0105pi\u0107 sakramenty Chrystusa<\/i>[156]<\/sup><\/a>. Widzi on w Odnowie w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> zagro\u017cenie os\u0142abienia wiary, wywo\u0142ania niech\u0119ci lub nawet wrogo\u015bci wobec sakramentalnego porz\u0105dku wiary katolickiej oraz opuszczenie si\u0119 w praktykach, wywy\u017cszanie si\u0119, brak pos\u0142uchu autorytetom, nieucz\u0119szczanie do Ko\u015bcio\u0142a i relatywizm moralny (np. stosowanie antykoncepcji)<\/i>[157]<\/sup><\/a>. Jest to oczywi\u015bcie stanowisko skrajne w stosunku do bezkrytycznych entuzjast\u00f3w ruchu.<\/span>
\nCz\u0119sto pod wp\u0142ywem zielono\u015bwi\u0105tkowc\u00f3w, kt\u00f3rzy maj\u0105 bardzo uproszczon\u0105 demonologi\u0119, przenika ona r\u00f3wnie\u017c do niekt\u00f3rych grup Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>, kt\u00f3re demonizuj\u0105 ca\u0142\u0105 ziemsk\u0105 rzeczywisto\u015b\u0107[158]<\/sup><\/a>. Jest to po cz\u0119\u015bci reakcja na niedostrzeganie istnienia z\u0142a i szatana przez wsp\u00f3\u0142czesnych katolik\u00f3w. Jednak tym problemem zajmiemy si\u0119 nieco szerzej w dalszej cz\u0119\u015bci naszej pracy.<\/span>
\nJak ju\u017c widzieli\u015bmy, rozwa\u017caj\u0105c problematyk\u0119 zwi\u0105zan\u0105 z kwesti\u0105 terminologiczn\u0105, niebezpiecze\u0144stwo kryje si\u0119 tak\u017ce w bezkrytycznym przyjmowaniu s\u0142ownictwa i teologii od zielono\u015bwi\u0105tkowc\u00f3w[159]<\/sup><\/a>. W doktrynie Odnowy<\/i> mo\u017cna bowiem wyr\u00f3\u017cni\u0107 wiele problem\u00f3w w odniesieniu do tradycyjnej nauki Urz\u0119du Nauczycielskiego Ko\u015bcio\u0142a[160]<\/sup><\/a>. W. Hryniewicz pisze: W ruchu pentekostalist\u00f3w m\u00f3wi si\u0119 o tzw. chrzcie w Duchu b\u0105d\u017a o chrzcie w Duchu \u015awi\u0119tym. Prze\u017cywa si\u0119 go jako wydarzenie analogiczne do tego, jakie by\u0142o udzia\u0142em aposto\u0142\u00f3w w dniu Pi\u0119\u0107dziesi\u0105tnicy (Dz 2)<\/i>[161]<\/sup><\/a>. Cz\u0119sto oznacza ono o\u015bwiecenie i nape\u0142nienie Duchem \u015awi\u0119tym oraz powoduje niew\u0142a\u015bciwe rozumienie odrodzenia, nawr\u00f3cenia i chrztu z wody<\/i>, o czym pisali\u015bmy wcze\u015bniej. Dalej W. Hryniewicz kontynuuje: Chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym by\u0142by dalszym etapem tego procesu, nast\u0119puj\u0105cym dopiero wraz z u\u015bwi\u0119ceniem. Zewn\u0119trznym znakiem chrztu w Duchu \u015awi\u0119tym by\u0142by wed\u0142ug niekt\u00f3rych dar m\u00f3wienia obcymi j\u0119zykami (glosolalia)<\/i>[162]<\/sup><\/a>. Jak wskazali\u015bmy to ju\u017c w naszych wcze\u015bniejszych rozwa\u017caniach nie znajduje to potwierdzenia ani w Pi\u015bmie \u015awi\u0119tym, ani w tradycji Ko\u015bcio\u0142a.<\/span>
\nWiele nieporozumie\u0144 powoduje tak\u017ce przej\u0119cie element\u00f3w zielono\u015bwi\u0105tkowej duchowo\u015bci: dar j\u0119zyk\u00f3w, uzdrawiania, proroctwa oraz nak\u0142adanie r\u0105k przez osoby \u015bwieckie podczas modlitwy o wylanie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>. Tym ostatnim problemem zajmiemy si\u0119 w nast\u0119pnym rozdziale naszej pracy, kiedy to omawia\u0107 b\u0119dziemy poszczeg\u00f3lne etapy modlitwy o wylanie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, praktykowanej w Odnowie<\/i>[163]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nNiekt\u00f3rzy polemi\u015bci ruchu widz\u0105 w nim nawet kontynuuacj\u0119 montanizmu[164]<\/sup><\/a>. P. Flood pisze wr\u0119cz: Nie jest to nic innego, jak czyste szale\u0144stwo, stary montanistyczny podzia\u0142 na o\u015bwieconych i zacofanych katolik\u00f3w<\/i>[165]<\/sup><\/a>. W ten skrajny spos\u00f3b okre\u015bla on to, co sami teologowie zajmuj\u0105cy si\u0119 zjawiskiem Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> dostrzegaj\u0105, a mianowicie niebezpiecze\u0144stwo tkwi\u0105ce w postawie elitarystycznej[166]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nNiebezpieczne jest tak\u017ce stwierdzenie, \u017ce wylanie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> jest procesem nieodwracalnym. Takiemu pogl\u0105dowi sprzyja\u0142 m.in. na pocz\u0105tku R. Laurentin. To twierdzenie za\u015b od pocz\u0105tku zdecydowanie odrzuca\u0142 S. Tugwell, gdy\u017c nie ma ono podstawy egzegetycznej oraz prowadzi do nieporozumie\u0144 teologicznych, a pod wzgl\u0119dem duszpasterskim jest bardzo niebezpieczne[167]<\/sup><\/a>. Tymczasem, przemiana, nast\u0119puj\u0105ca ju\u017c w trakcie przygotowania do modlitwy o wylanie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> czy te\u017c b\u0119d\u0105ca jej owocem, nie musi by\u0107 trwa\u0142a, gdy\u017c dana osoba mo\u017ce nie wsp\u00f3\u0142pracowa\u0107 z \u0142ask\u0105[168]<\/sup><\/a>.<\/span>
\n\u00a7 3. TEOLOGICZNE T\u0141UMACZENIE DO\u015aWIADCZENIA WYLANIA DUCHA \u015aWI\u0118TEGO<\/i><\/b><\/span>
\nT\u0142umaczenie do\u015bwiadczenia wylania Ducha \u015awi\u0119tego <\/i>dzieli pod wzgl\u0119dem teologicznym nawet osoby bardzo zaanga\u017cowane w Odnow\u0119 w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>. Reprezentuj\u0105 oni dwie \u015bcieraj\u0105ce si\u0119 do\u015b\u0107 cz\u0119sto opcje: sakramentaln\u0105 i pozasakramentaln\u0105. Jednak nale\u017ca\u0142oby stwierdzi\u0107, \u017ce nie s\u0105 to raczej opcje alternatywne, ale wzajemnie si\u0119 uzupe\u0142niaj\u0105ce[169]<\/sup><\/a>.<\/span>
\n1. T\u0142umaczenie sakramentalne<\/b><\/span>
\nOpcja ta si\u0119ga swoimi korzeniami samych pocz\u0105tk\u00f3w ruchu i odsy\u0142a t\u0142umaczenie rzeczywisto\u015bci do\u015bwiadczenia wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> do inicjacji chrze\u015bcija\u0144skiej[170]<\/sup><\/a>. Chodzi zatem o u\u015bwiadomienie i now\u0105 rzeczywisto\u015b\u0107 \u0142ask wyp\u0142ywaj\u0105cych z inicjacji, co odbywa si\u0119 dzi\u0119ki nowej dyspozycji i otwarto\u015bci na dzia\u0142anie Boga. To t\u0142umaczenie nale\u017ca\u0142oby wi\u0105za\u0107 z teologi\u0105 \u015bw. Augustyna i Symeona, Nowego Teologa, m\u00f3wi\u0105c\u0105 o aktualizacji \u0142aski sakramentalnej Pokr\u00f3tce przedstawili\u015bmy j\u0105 w rozdziale drugim. Rozwin\u0119\u0142a si\u0119 ona w teologiczn\u0105 i liturgiczn\u0105 koncepcj\u0119 dzia\u0142ania sakramentalnej \u0142aski ex opere operato (z samego dzie\u0142a \u2013 dzia\u0142anie Chrystusa)<\/i> i ex opere operantis<\/i> (z dyspozycji przyjmuj\u0105cego)<\/i>[171]<\/sup><\/a>. Pogl\u0105d sakramentalny opiera si\u0119 bardziej na drugim z okre\u015ble\u0144.<\/span>
\nKierunek sakramentalny \u0142\u0105czy wylanie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> z inicjacj\u0105 chrze\u015bcija\u0144sk\u0105. Opieraj\u0105c si\u0119 na podstawie biblijnej i do\u015bwiadczeniu zielono\u015bwi\u0105tkowym dochodzi si\u0119 do potrzeby u\u015bwiadomienia sobie \u0142aski chrztu, kt\u00f3ra mo\u017ce zaowocowa\u0107 dzi\u0119ki subiektywnej dyspozycji i otwarto\u015bci[172]<\/sup><\/a>. Jest to bliskie zar\u00f3wno rozumieniu biblijnemu, jak i wczesnochrze\u015bcija\u0144skiemu. Jak ju\u017c wspomnieli\u015bmy opiera si\u0119 ono na teologii aktualizacji \u0142aski sakramentalnej<\/i>, kt\u00f3rej tw\u00f3rc\u0105 by\u0142 \u015bw. Augustyn. Stwierdzi\u0142 on, \u017ce \u0142aska inicjacji musi by\u0107 przyj\u0119ta przez cz\u0142owieka doros\u0142ego, kt\u00f3ry zosta\u0142 ochrzczony jako niemowl\u0119[173]<\/sup><\/a>. Nie odbywa si\u0119 to jednak w jakiej\u015b doktrynalnej pr\u00f3\u017cni, ale jest odpowiedzi\u0105 na S\u0142owo Bo\u017ce i dzia\u0142anie Ko\u015bcio\u0142a[174]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nReprezentantami pogl\u0105du sakramentalnego t\u0142umaczenia do\u015bwiadczenia wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> s\u0105: kard. J. L. Suenens; K., D. Ranaghan; H. M\u00fchlen; R. Laurentin; K. Mc Donnell i T. G. Montague, A. de Helleux i S. Brock. Swoje rozwa\u017cania opieraj\u0105 oni nie w pr\u00f3\u017cni, ale w codziennym g\u0142oszeniu S\u0142owa Bo\u017cego i \u017cyciu wiary ca\u0142ego Ko\u015bcio\u0142a[175]<\/sup><\/a>. Nie zgadza si\u0119 z tym jednak P. Hocken, kt\u00f3ry twierdzi, \u017ce to wyja\u015bnienie nie jest adekwatne, gdy\u017c dzi\u015b powszechnie brak jest miejsca dla S\u0142owa Bo\u017cego i wiary w codziennym \u017cyciu wierz\u0105cych. Mo\u017cna to zatem odnie\u015b\u0107 do problem\u00f3w pastoralnych, a nie na grunt teologii. Bowiem dla niego jest to co\u015b wi\u0119cej ni\u017c aktualizacja \u0142aski ju\u017c otrzymanej[176]<\/sup><\/a>. Wed\u0142ug K. Mc Donnella aktualizacja \u0142aski chrztu odbywa si\u0119 we wsp\u00f3lnocie wiary, gdzie S\u0142owo Bo\u017ce jest codziennie g\u0142oszone[177]<\/sup><\/a>. Duch \u015awi\u0119ty jest bowiem dany w sakramentach wtajemniczenia chrze\u015bcija\u0144skiego, a samo wylanie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> jest form\u0105 klucza do \u017cycia w pe\u0142ni chrze\u015bcija\u0144skiego[178]<\/sup><\/a>. A zatem do\u015bwiadczenie to dotyczy najg\u0142\u0119biej wtajemniczenia chrze\u015bcija\u0144skiego oraz pomaga w budzeniu wiary[179]<\/sup><\/a>. Wed\u0142ug teologicznego t\u0142umaczenia do\u015bwiadczenia na p\u0142aszczy\u017anie sakramentalnej, dla katolik\u00f3w ochrzczonych w dzieci\u0144stwie pe\u0142ne wylanie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> ma by\u0107 normaln\u0105 drog\u0105 przyswojenia \u0142aski wtajemniczenia chrze\u015bcija\u0144skiego[180]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nZa koncepcj\u0105 sakramentaln\u0105 idzie tak\u017ce o\u015bwiadczenie Pierwszej Mi\u0119dzynarodowej Konferencji Lider\u00f3w Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>, kt\u00f3ra odby\u0142a si\u0119 w Grottaferrata pod Rzymem w 1973 roku. T\u0105 sam\u0105 drog\u0105 id\u0105 tzw. Dokumenty z Malines<\/i>, a szczeg\u00f3lnie dokument o nazwie: Teologiczne i duszpasterskie wskaz\u00f3wki dotycz\u0105ce Odnowy Charyzmatycznej w Ko\u015bciele katolickim<\/i>[181]<\/sup><\/a>. Dodatkowo dokument katolickich biskup\u00f3w niemieckich z 1980 roku widzi kontekst liturgiczny jako w\u0142a\u015bciwe miejsce dla Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>[182]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nWa\u017cn\u0105 rol\u0119 odgrywa tzw. Pierwszy Dokument z Malines, kt\u00f3ry nosi tytu\u0142 Teologiczne i duszpasterskie wskaz\u00f3wki dotycz\u0105ce Odnowy Charyzmatycznej w Ko\u015bciele katolickim<\/i>. Opiera on swoje teologiczne wywody na odnowieniu uczestnictwa cz\u0142owieka w Ko\u015bciele, tzn. zg\u0142\u0119bieniu Chrztu, Bierzmowania i Eucharystii. Duch \u015awi\u0119ty otrzymany w czasie sakrament\u00f3w inicjacji chrze\u015bcija\u0144skiej jest pe\u0142niej przyjmowany na p\u0142aszczy\u017anie osobistej i spo\u0142ecznej, sprawiaj\u0105c metanoj\u0119[183]<\/sup><\/a>. Dokument ten jest wyrazem \u015bwiadomo\u015bci lider\u00f3w Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>, gdy\u017c sta\u0142 si\u0119 on pierwszym opracowaniem teologicznym tego zagadnienia w nurcie teologii katolickiej[184]<\/sup><\/a>. Stwierdza on, \u017ce decyduj\u0105ce zst\u0105pienie Ducha \u015awi\u0119tego, dzi\u0119ki kt\u00f3remu cz\u0142owiek staje si\u0119 chrze\u015bcijaninem, nast\u0119puje w inicjacji, kt\u00f3ra jest skutecznym znakiem otrzymania Ducha \u015awi\u0119tego. To usytuowanie otrzymania Ducha \u015awi\u0119tego nie w jakim\u015b p\u00f3\u017aniejszym etapie, ale od samego pocz\u0105tku, odpiera zarzut, wysuwany czasem przez niekt\u00f3rych przeciwnik\u00f3w Odnowy<\/i>, o lansowaniu nauczania o tzw. powt\u00f3rnym chrzcie<\/i>, co by\u0142oby niezgodne z teologi\u0105 katolick\u0105[185]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nTe do\u015bwiadczenia wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> w Odnowie<\/i> rozumiane jest najcz\u0119\u015bciej jako osobiste przyj\u0119cie \u0142aski chrze\u015bcija\u0144skiej inicjacji i umocnienia w chrze\u015bcija\u0144skiej s\u0142u\u017cbie dla Ko\u015bcio\u0142a i \u015bwiata<\/i>[186]<\/sup><\/a>. Sakramentalne t\u0142umaczenie do\u015bwiadczenia opiera si\u0119 na przekonaniu, \u017ce im cz\u0142owiek jest bardziej otwarty i przygotowany na przyj\u0119cie \u0142aski sakramentalnej, to tym bardziej b\u0142ogos\u0142awione s\u0105 skutki jego przyj\u0119cia. Cz\u0119sto jednak sakrament przyjmowany jest bez dobrego przygotowania z nadziej\u0105, \u017ce udzielona \u0142aska Bo\u017ca o\u017cyje w jakim\u015b momencie \u017cycia. Ale czy o\u017cyje?[187]<\/sup><\/a> Chrze\u015bcija\u0144scy rodzice s\u0105 zobowi\u0105zani, aby doprowadzi\u0107 dzieci do \u015bwiadomego przyj\u0119cia \u0142aski sakramentalnej. \u0141aska bowiem zosta\u0142a udzielona ju\u017c w sakramencie chrztu, ale dar Bo\u017cy przynosi owoce wtedy, gdy jest przyj\u0119ty z wiar\u0105[188]<\/sup><\/a>. A zatem w wylaniu Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> spotykaj\u0105 si\u0119 ze sob\u0105: \u0142aska, kt\u00f3rej nikomu nie odmawiaj\u0105c daje B\u00f3g oraz dobra wola cz\u0142owieka, kt\u00f3ry pragnie o\u017cywienia swojej wiary, aby sta\u0107 si\u0119 rzeczywi\u015bcie chrze\u015bcijaninem i \u015bwiadkiem Chrystusa oraz spotka\u0107 osobowego Boga[189]<\/sup><\/a>. Dlatego do\u015bwiadczenie to jest przeznaczone dla ka\u017cdego chrze\u015bcijanina, gdy\u017c ka\u017cdy jest wezwany do o\u017cywienia swojej wiary i ka\u017cdemu to o\u017cywienie jest potrzebne, aby m\u00f3g\u0142 coraz pe\u0142niej nawraca\u0107 si\u0119 do Chrystusa[190]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nDuch \u015awi\u0119ty zosta\u0142 dany w chrzcie i umocniony w bierzmowaniu, ale cz\u0119sto brak jest efekt\u00f3w, kt\u00f3re znajdujemy na kartach Nowego Testamentu[191]<\/sup><\/a>. Nie wynika to jednak z jakiego\u015b braku Ducha \u015awi\u0119tego, ale z dyspozycji jednostki, kt\u00f3ra nie by\u0142a odpowiednio przygotowana na przyj\u0119cie sakramentu. Potrzeba zatem nowego oddania si\u0119 Chrystusowi oraz otwarcia si\u0119 na Ducha \u015awi\u0119tego, czyli odnowienia sakrament\u00f3w w \u017cyciu (aktualizacji tego, co jest ju\u017c w mo\u017cno\u015bci)<\/i>[192]<\/sup><\/a>. Podobne stanowisko, zalecaj\u0105ce modlitw\u0119 o wi\u0119ksz\u0105 uleg\u0142o\u015b\u0107 \u0142askom wynikaj\u0105cym z bierzmowania, zajmuj\u0105 S. Tugwell i Celpi[193]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nZ powy\u017cszych rozwa\u017ca\u0144 wynika jasno, \u017ce sakramentalnie usytuowane do\u015bwiadczenie wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> nie oznacza w \u017cadnym wypadku drugiego chrztu, ale jest rozbudzeniem ju\u017c otrzymanej \u0142aski[194]<\/sup><\/a>. To wylanie Ducha<\/i> uzupe\u0142nia niejako w wieku dojrza\u0142ym braki z sakramentu w wieku dzieci\u0119cym i doprowadza do pe\u0142nego rozwoju \u0142ask sakramentalnych wynikaj\u0105cych z chrztu i bierzmowania. Nie jest wi\u0119c ono [wylanie Ducha \u015awi\u0119tego \u2013 przyp. w\u0142.] dzia\u0142aniem zb\u0119dnym z punktu widzenia teologii sakrament\u00f3w, lecz odpowiada prze\u0142omowi w \u017cyciu religijnym, kt\u00f3ry bywa okre\u015blany jako \u00abnawr\u00f3cenie\u00bb lub \u00abdrugie nawr\u00f3cenie\u00bb. Nie jest to wi\u0119c w gruncie rzeczy nic innego, jak \u00abodnowa w Duchu \u015awi\u0119tym\u00bb<\/i>[195]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nMimo tych r\u00f3\u017cnorodnych t\u0142umacze\u0144 teologicznych do\u015bwiadczenia w nurcie sakramentalnym, nie wszyscy dostrzegaj\u0105 w Odnowie<\/i> mo\u017cliwo\u015b\u0107 aktualizacji \u0142aski chrztu. Twierdz\u0105 oni nawet, \u017ce w ruchu odrzuca si\u0119 chrzest i bierzmowanie, tworz\u0105c obrz\u0119dy zast\u0119pcze. W zwi\u0105zku z tym nie ma tam nic, co mog\u0142oby by\u0107 identyfikowane jako katolickie[196]<\/sup><\/a>. Tymczasem Y. Congar stwierdza co\u015b przeciwnego: \u00abChrzest w Duchu \u015awi\u0119tym\u00bb nie zast\u0119puje chrztu i bierzmowania. Jest on raczej jakby potwierdzeniem i odnowieniem tych sakrament\u00f3w przez doros\u0142ego cz\u0142owieka, otwarciem si\u0119 na wszystkie zwi\u0105zane z nim \u0142aski<\/i>[197]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nNatomiast E. Weron widzi w Odnowie w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> \u015blady doktryny metodystycznej, m\u00f3wi\u0105cej o pocz\u0105tkowym usprawiedliwieniu (spiritualis generatio)<\/i>, kt\u00f3re dokonuje si\u0119 w chrzcie oraz p\u00f3\u017aniejszym wylaniu Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> i rozwoju Jego dar\u00f3w (plenitudo Spiritus Sancti)<\/i>, odpowiadaj\u0105ce naszemu bierzmowaniu[198]<\/sup><\/a>. Nie wydaje si\u0119 jednak to tak oczywiste, co te\u017c prostuje w swojej wypowiedzi \u00f3w autor. W \u015bwietle sprawozda\u0144 komisji teologicznej Episkopatu Stan\u00f3w Zjednoczonych do\u015bwiadczenie wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> ma silny fundament biblijny[199]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nRozwa\u017caj\u0105c relacje do\u015bwiadczenia wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> i chrztu sakramentalnego nale\u017cy podkre\u015bli\u0107, \u017ce nie zast\u0119puje ono chrztu, ale jest jego komplementarnym dope\u0142nieniem jako do\u015bwiadczalna \u0142aska potwierdzaj\u0105ca wiar\u0119[200]<\/sup><\/a>. Nie ka\u017cdy bowiem, kto przyj\u0105\u0142 chrzest i bierzmowanie jest de facto<\/i> odnowiony w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>. Nie mo\u017cna bowiem nauczy\u0107 czego\u015b, co si\u0119 s\u0142ysza\u0142o, ale mo\u017cna \u015bwiadczy\u0107 o tym, czego samemu si\u0119 do\u015bwiadczy\u0142o[201]<\/sup><\/a>.<\/span>
\n2. T\u0142umaczenie pozasakramentalne<\/b><\/span>
\nTen pogl\u0105d w wylaniu Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> dostrzega now\u0105, pozasakramentaln\u0105 i szczeg\u00f3ln\u0105 interwencj\u0119 Ducha \u015awi\u0119tego[202]<\/sup><\/a>. Szczeg\u00f3lnym jego or\u0119downikiem i reprezentantem jest F. A. Sullivan, kt\u00f3ry w wylaniu Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> widzi specjaln\u0105 \u0142ask\u0119, nowe wylanie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> nie zwi\u0105zane z kontekstem sakramentalnym[203]<\/sup><\/a>. Sw\u00f3j pogl\u0105d opiera na uprawnionym przypuszczeniu istnienia wielorakich wyla\u0144 Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>. Na poparcie swojej tezy cytuje \u015bw. Tomasza z Akwinu[204]<\/sup><\/a>. Jednak K. Mc Donnell i T. G. Montague twierdz\u0105, \u017ce ta kwestia jest w\u015br\u00f3d autor\u00f3w chrze\u015bcija\u0144skich szeroko dyskutowana[205]<\/sup><\/a>. Znamienne jest dla F. A. Sullivana niewymienianie w tym kontek\u015bcie tradycyjnych \u0142ask z\u0142\u0105czonych z sakramentem, ale po\u0142o\u017cenie nacisku na \u0142aski charyzmatyczne[206]<\/sup><\/a>. Jednak zalet\u0105 tego pogl\u0105du jest atrakcyjno\u015b\u0107 ekumeniczna w stosunku do Ko\u015bcio\u0142\u00f3w protestanckich, gdzie brak jest rozbudowanych sakrament\u00f3w[207]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nRozwa\u017caj\u0105c my\u015bl \u015bw. Paw\u0142a, u kt\u00f3rego nie ma oczekiwania na Ducha \u015awi\u0119tego po inicjacji, ale objawienia si\u0119 Ducha \u015awi\u0119tego (zob. 1 Kor 12, 7; Ga 3, 2-3)<\/i>, F. A. Sullivan i protestancki egzegeta J. D. G. Dunn twierdz\u0105, \u017ce przeczy to jakiemu\u015b drugiemu stopniu wtajemniczenia, jakim mia\u0142oby by\u0107 wylanie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>[208]<\/sup><\/a>. Sullivan opieraj\u0105c si\u0119 na P. van Imschootcie w biblijnym wyra\u017ceniu o chrzcie Duchem i ogniem<\/i>, widzi jeden mesja\u0144ski akt, sk\u0142adaj\u0105cy si\u0119 z powi\u0105zanych \u015bci\u015ble ze sob\u0105 \u015brodk\u00f3w[209]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nKoncepcja ta opiera si\u0119 przede wszystkim na teologii dawania<\/i> lub posy\u0142ania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> \u015bw. Tomasza z Akwinu[210]<\/sup><\/a>. W swoich rozwa\u017caniach na ten temat F. A. Sullivan dochodzi do wniosku, \u017ce wylanie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> jest powtarzalne[211]<\/sup><\/a>. Nie zgadza si\u0119 r\u00f3wnie\u017c z przypisywaniem modlitwie o \u00abchrzest w Duchu \u015awi\u0119tym\u00bb quasi-sakramentalnej skuteczno\u015bci<\/i>[212]<\/sup><\/a>. Z faktu modlitwy bowiem nie wynika niezbicie, \u017ce zst\u0105pi\u0142 Duch \u015awi\u0119ty, podczas gdy w chrzcie nast\u0119puje to niezbicie. Chrzest jest nowym stanem \u0142aski \u017cycia w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> i potwierdzonym przez owoce w \u017cyciu ochrzczonego[213]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nNa poparcie swoich rozwa\u017ca\u0144 F. A. Sullivan pisze: Ale chyba lepiej, mimo wszystko, m\u00f3wi\u0107 o nowym darze Ducha, kt\u00f3ry nie zast\u0119puje tego, co sprawi\u0142 chrzest, ale pog\u0142\u0119bia to i odnawia. Jest przecie\u017c rzecz\u0105 pewn\u0105, \u017ce mo\u017cemy m\u00f3wi\u0107 o nowym pos\u0142aniu Ducha w innych momentach naszego \u017cycia, jak np. \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie lub profesja zakonna<\/i>[214]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nWiele jednak problem\u00f3w w tym kontek\u015bcie nasuwa bierzmowanie, kt\u00f3rego problemem F. A. Sullivan si\u0119 w og\u00f3le nie zajmuje. Tak\u017ce \u015bw. Tomasz nie odnosi nowego stanu \u0142aski<\/i> do tego sakramentu[215]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nF. A. Sullivan dochodzi do wniosku o mo\u017cliwo\u015bci pozasakramentalnego wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>. Z \u0142ask sakramentalnych nie mo\u017cna bowiem wnioskowa\u0107, \u017ce zawieraj\u0105 pe\u0142ni\u0119 \u0142ask charyzmatycznych, podobnie jak zak\u0142ada si\u0119 pe\u0142ni\u0119 cn\u00f3t teologalnych oraz siedem dar\u00f3w Ducha \u015awi\u0119tego[216]<\/sup><\/a>. Podobn\u0105 my\u015bl znajdujemy u S. Brocka: Chrzest widzimy jako jedynie pocz\u0105tek, kt\u00f3ry otwiera nowe mo\u017cliwo\u015bci wszelkiego rodzaju, o ile tylko osoba ochrzczona odpowie z otwarto\u015bci\u0105 na obecno\u015b\u0107 zamieszkuj\u0105cego w niej Ducha<\/i> [217]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nS. Corillo okre\u015bla wylanie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> jako trudne do wyja\u015bnienia do\u015bwiadczenie duchowe, gdy pozwala si\u0119 dzia\u0142a\u0107 Duchowi \u015awi\u0119temu. Niesie ono osobiste i \u015bwiadome przyj\u0119cie \u0142ask sakramentalnych oraz zwi\u0105zan\u0105 z nimi now\u0105 moc do misji[218]<\/sup><\/a>. W modlitwie o to do\u015bwiadczenie widzi on gwarantowan\u0105 w Pi\u015bmie \u015awi\u0119tym modlitw\u0119 wiary oraz, powo\u0142uj\u0105c si\u0119 na \u015bw. Tomasza, nowe i powtarzalne pos\u0142anie Ducha \u015awi\u0119tego. Jest to zatem aktualizacja \u0142ask chrzcielnych, szczeg\u00f3lnie charyzmatycznych, zwi\u0105zanych z \u0142ask\u0105 stanu[219]<\/sup><\/a>. Bowiem jest ca\u0142kiem mo\u017cliwe, \u017ce kto\u015b, kto zosta\u0142 ochrzczony jako dziecko, nigdy osobi\u015bcie nie do\u015bwiadczy\u0142 swego oddania Chrystusowi, kt\u00f3ry przy chrzcie inni za niego dokonali. I r\u00f3wnie\u017c mo\u017cliwe jest, \u017ce sakrament bierzmowania nie spowodowa\u0142 jego g\u0142\u0119bokiego zaanga\u017cowania. W takim wypadku – kt\u00f3ry nie jest bynajmniej rzadko\u015bci\u0105 – mo\u017cna chyba s\u0142usznie powiedzie\u0107, i\u017c osobista inicjacja chrze\u015bcija\u0144ska musi by\u0107 uzupe\u0142niona. I cho\u0107 sakramentalnie zosta\u0142a dope\u0142niona, czego\u015b w niej brakuje w zakresie osobistego przyj\u0119cia, potwierdzenia tego, co zosta\u0142o dokonane<\/i>[220]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nWobec tej opinii rodz\u0105 si\u0119 jednak pewne obawy czy dawanie Ducha<\/i> przypisywa\u0107 wylaniu Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>? Czy Duch \u015awi\u0119ty nie jest ju\u017c dany w sakramentach? Czy mo\u017cna m\u00f3wi\u0107 o p\u00f3\u017aniejszym wydarzeniu w \u017cyciu chrze\u015bcijanina jako wylaniu Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>?[221]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nW literaturze zwi\u0105zanej z ruchem Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> wskazuje si\u0119 na dawanie<\/i> i udzielanie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> w sakramentach inicjacji chrze\u015bcija\u0144skiej. Wida\u0107 te\u017c niech\u0119\u0107 m\u00f3wienia o nowym wylaniu Ducha \u015awi\u0119tego, poza przyjmowaniem sakrament\u00f3w, tak jakby to by\u0142o niezgodne z teologi\u0105 katolick\u0105<\/i>[222]<\/sup><\/a>. Tymczasem tzw. Pierwszy Dokument z Malines, m\u00f3wi\u0105cy o teologicznych podstawach do\u015bwiadczenia wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, do\u015b\u0107 jasno wyja\u015bni\u0142 t\u0119 spraw\u0119, ale tylko w kontek\u015bcie sakramentalnym[223]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nIstnieje zatem teologiczne<\/i> i do\u015bwiadczalne<\/i> znaczenie wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>. Te dwa sposoby t\u0142umaczenia s\u0105 kluczem do zrozumienia do\u015bwiadczenia Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>. A zatem: ludzie s\u0105 ochrzczeni w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> w sakramencie inicjacji (sens teologiczny)<\/i>, kt\u00f3re prze\u017cycie odnowy \u0142\u0105czy z odczuwalnym (sens do\u015bwiadczalny)<\/i>. Dlatego wylanie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> nale\u017cy rozumie\u0107 w sensie teologicznym jako rzeczywiste udzielanie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, a w sensie prze\u017cyciowo-do\u015bwiadczalnym jest to jedynie u\u015bwiadomienie sobie mocy otrzymanej ju\u017c uprzednio[224]<\/sup><\/a>. F. A. Sullivan, przedstawiaj\u0105c koncepcje pozasakramentaln\u0105, stwierdza: Moj\u0105 w\u0142asn\u0105 opini\u0119 wyra\u017c\u0119, \u017ce w Odnowie Charyzmatycznej ludzie otrzymuj\u0105 chrzest w Duchu w biblijnym sensie tego wyra\u017cenia i \u017ce sens biblijny zawiera zar\u00f3wno znaczenie teologiczne, jak i do\u015bwiadczalne. Innymi s\u0142owy, uwa\u017cam, \u017ce w Odnowie Charyzmatycznej cz\u0142owiek otrzymuje rzeczywi\u015bcie Ducha, nowe \u00abwylanie Ducha\u00bb (sens teologiczny), kt\u00f3rego typowym rezultatem jest \u015bwiadomo\u015b\u0107 nowego sposobu dzia\u0142ania Ducha w jego \u017cyciu (sens do\u015bwiadczalny)<\/i>[225]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nWed\u0142ug Sullivana takie rozumienie nowego pos\u0142ania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> jest zgodne z optyk\u0105 Dziej\u00f3w Apostolskich[226]<\/sup><\/a>. Zwraca on, w swoich rozwa\u017caniach, szczeg\u00f3ln\u0105 uwag\u0119 na przeno\u015bne znaczenie sformu\u0142owania wylanie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>[227]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nPodkre\u015bla on tak\u017ce bardzo mocno aspekt do\u015bwiadczalny wydarzenia wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>: Mia\u0142em na my\u015bli, \u017ce gdy ludzie otrzymuj\u0105 dar Ducha \u015awi\u0119tego w Nowym Testamencie, s\u0105 \u015bwiadomi dzia\u0142ania Ducha \u015awi\u0119tego w ich \u017cyciu<\/i>[228]<\/sup><\/a>. Dalej za\u015b stwierdza: Nie znam nikogo, kto by nie zgadza\u0142 si\u0119 ze stwierdzeniem, \u017ce \u00abchrzest w Duchu\u00bb jako znak wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cy ca\u0142y ruch charyzmatyczny \u0142\u0105czy si\u0119 z now\u0105 \u015bwiadomo\u015bci\u0105 mocy Ducha dzia\u0142aj\u0105cego w \u017cyciu, i \u017ce w tym szerokim sensie przynajmniej jest to \u00abprze\u017cycie do\u015bwiadczalne\u00bb<\/i>[229]<\/sup><\/a>.<\/span>
\n3. Czy do\u015bwiadczenie wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> obecne jest tylko w Odnowie w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>?<\/b><\/span>
\nDo\u015bwiadczenie wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> nie jest zarezerwowane dla jakiej\u015b szczeg\u00f3lnej grupy, w tym tak\u017ce Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>, ale nale\u017cy do do\u015bwiadczenia ca\u0142ego Ko\u015bcio\u0142a. Chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym nie jest zarezerwowany dla \u017cadnej ze stron ani liberalnej, ani konserwatywnej. Nie jest tak\u017ce przez nas identyfikowany z \u017cadnym z ruch\u00f3w czy sposob\u00f3w modlitwy, form nabo\u017ce\u0144stw czy rodzaj\u00f3w modlitwy. Przeciwnie, wierzymy \u017ce ten dar chrztu w Duchu \u015awi\u0119tym nale\u017cy do chrze\u015bcija\u0144skiego dziedzictwa wszystkich tych, kt\u00f3rzy za pomoc\u0105 sakrament\u00f3w zostali wprowadzeni do Ko\u015bcio\u0142a<\/i>[230]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nProblem ten zwi\u0105zany jest \u015bci\u015ble z zarzutami niekt\u00f3rych cz\u0142onk\u00f3w i \u015brodowisk Ko\u015bcio\u0142a, wzgl\u0119dem Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>, o elitaryzm i iluminizm ruchu, czym szerzej zajmiemy si\u0119 p\u00f3\u017aniej[231]<\/sup><\/a>. Zwracaj\u0105c oczywi\u015bcie uwag\u0119 na te niebezpiecze\u0144stwa, nale\u017cy tymczasem stwierdzi\u0107, \u017ce wylanie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> jest uchwyceniem pe\u0142nego sensu chrze\u015bcija\u0144skiego wtajemniczenia, kt\u00f3re nale\u017cy do istotnych element\u00f3w \u017cycia Ko\u015bcio\u0142a[232]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nSamo pytanie, kt\u00f3re sta\u0142o si\u0119 tematem tej cz\u0119\u015bci paragrafu, jak i po cz\u0119\u015bci odpowied\u017a na nie znajdujemy w tzw. Dokumencie z Grottaferata, gdzie czytamy: stosowanie tej nazwy [chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym – przyp. w\u0142.] nasuwa problem: czy nale\u017cy si\u0119 ni\u0105 pos\u0142ugiwa\u0107 w prze\u015bwiadczeniu, \u017ce ci, kt\u00f3rzy mieli specjalne do\u015bwiadczenie Ducha, zostali faktycznie ochrzczeni w Duchu? Czy te\u017c nie chodzi o \u00abchrzest w Duchu\u00bb, realizowany w samej inicjacji chrze\u015bcija\u0144skiej, kt\u00f3ra – wa\u017cnie i owocnie odbyta – przekazuje \u00abdar Ducha \u015awi\u0119tego\u00bb (Dz 2, 38), a \u00abby\u0107 ochrzczonym w Duchu \u015awi\u0119tym\u00bb czy nie stanowi biblijnego sposobu wyra\u017cania prawdy \u00abotrzyma\u0107 Ducha \u015awi\u0119tego\u00bb?<\/i>[233]<\/sup><\/a>. Jak stwierdza za\u015b L. J. Suenens chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym nie jest duchowym superchrztem, pewnego rodzaju uzupe\u0142nieniem otrzymanego sakramentu chrztu, kt\u00f3ry mia\u0142by sta\u0107 si\u0119 niejako osi\u0105 i spr\u0119\u017cyn\u0105 \u017cycia chrze\u015bcija\u0144skiego<\/i>[234]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nDziwne by\u0142oby stwierdzenie, \u017ce to do\u015bwiadczenie jest dost\u0119pne tylko dla cz\u0142on\u00f3w Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>. Przecie\u017c uaktywnienie si\u0119 \u0142aski chrzcielnej dokonuje si\u0119 poza Odnow\u0105<\/i>, cho\u0107 stanowi ona pewne u\u0142atwienia w tej dziedzinie. Sam ruch nie posiada jednak na to do\u015bwiadczenie monopolu[235]<\/sup><\/a>. Uzurpowanie sobie takiego prawa, \u017ce cz\u0142owiek dopiero w do\u015bwiadczeniu wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> staje si\u0119 prawdziwym chrze\u015bcijaninem, jest bardzo niebezpieczne, a taka postawa zawsze odstrasza[236]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nNiestety, w\u0142a\u015bnie jednym z zarzut\u00f3w stawianych Odnowie w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> jest niemal sakramentalne traktowanie wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> w nauczaniu i praktyce oraz niezdrowe wnioski teologiczne w tej materii. Dziel\u0105 oni bowiem ludzi na tych, kt\u00f3rzy prze\u017cyli to do\u015bwiadczenie i tych, kt\u00f3rzy go nie prze\u017cyli. Tymczasem mo\u017cliwe jest, \u017ce wielu ludzi do\u015bwiadcza Ducha \u015awi\u0119tego, pomimo tego, \u017ce do\u015bwiadczenie wylania Ducha \u015awi\u0119tego <\/i>nie jest ich udzia\u0142em[237]<\/sup><\/a>.<\/span>
\nRozwa\u017cania, kt\u00f3re podj\u0119li\u015bmy w rozdziale trzecim, dotyczy\u0142y przede wszystkim nowego wybuchu w obecnych czasach do\u015bwiadczenia wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> oraz kszta\u0142towania si\u0119 podstaw teologicznych, spo\u0142ecznych i kulturowych tego zjawiska.<\/span>
\nOdnowa w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>, ze swoim specyficznym do\u015bwiadczeniem wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, narodzi\u0142a si\u0119 w kontek\u015bcie wybuchu charyzmatycznego w Ko\u015bcio\u0142ach i Wsp\u00f3lnotach protestanckich, zar\u00f3wno pierwszego, jak i drugiego przebudzenia. Drog\u0105 kontakt\u00f3w ekumenicznych do\u015bwiadczenie Odnowy<\/i> dotar\u0142o do Ko\u015bcio\u0142a katolickiego, gdzie zosta\u0142o bardzo \u017cyczliwie przyj\u0119te przez hierarchi\u0119 oraz znalaz\u0142o dogodne warunki do odpowiedniego rozwoju.<\/span>
\nTemu rozwojowi sprzyja\u0142 szczeg\u00f3lnie przyjazny i troskliwy stosunek hierarchii Ko\u015bcio\u0142a katolickiego: papie\u017cy, biskup\u00f3w, ca\u0142ych Konferencji Episkopat\u00f3w, ksi\u0119\u017cy oraz teolog\u00f3w. Nie by\u0142 to jednak stosunek bezkrytyczny. Cho\u0107 widzieli oni szanse tkwi\u0105ce w darze Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>, potrafili tak\u017ce wskaza\u0107 na niebezpiecze\u0144stwa, tkwi\u0105ce w ruchu i jego specyficznym do\u015bwiadczeniu. Cz\u0119sto wynika\u0142y one z problem\u00f3w zwi\u0105zanych z odmiennym gruntem teologicznym, w kt\u00f3rym zrodzi\u0142o si\u0119 do\u015bwiadczenie wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> oraz zaczerpni\u0119tego z Ko\u015bcio\u0142\u00f3w protestanckich s\u0142ownictwa, kt\u00f3re w\u015br\u00f3d Katolik\u00f3w budzi\u0142o w\u0105tpliwo\u015bci. Wa\u017cn\u0105 rol\u0119 odegrali zatem ci teologowie, kt\u00f3rzy rzetelnie badaj\u0105c zjawisko starali si\u0119 osadzi\u0107 do\u015bwiadczenie wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> w kontek\u015bcie tradycji katolickiej.<\/span>
\nWa\u017cn\u0105 rol\u0119 w kszta\u0142towaniu si\u0119 spojrzenia katolickiego na Odnow\u0119 w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> oraz do\u015bwiadczenie wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> odegra\u0142y problemy terminologiczne, odnosz\u0105ce si\u0119 do problem\u00f3w zwi\u0105zanych z nazewnictwem: Odnowa w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> czy Odnowa Charyzmatyczna?<\/i> oraz chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> czy wylanie Ducha \u015awi\u0119tego?<\/i>. W zwi\u0105zku z problemami, jakie nasuwa\u0142y zaczerpni\u0119te od protestant\u00f3w okre\u015blenia: Odnowa Charyzmatyczna<\/i> i chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>, teologowie oraz sami cz\u0142onkowie Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> sk\u0142aniaj\u0105 si\u0119 raczej do u\u017cywania termin\u00f3w: Odnowa w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> i wylanie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, co te\u017c konsekwentnie czynimy w naszej pracy, jak to ju\u017c wspomnieli\u015bmy we wst\u0119pie. Rozwi\u0105zania te doprowadzi\u0142y do jasnego wytyczenia granic teologicznych do\u015bwiadczenia wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> w Odnowie w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> w Ko\u015bciele katolickim oraz zwr\u00f3ci\u0142y uwag\u0119 na niebezpiecze\u0144stwo zwi\u0105zane z bezkrytycznym przyjmowaniem s\u0142ownictwa i teologicznych rozwi\u0105za\u0144 Ko\u015bcio\u0142\u00f3w protestanckich. Krytyczne ustosunkowanie si\u0119 do do\u015bwiadczenia wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> doprowadzi\u0142o zatem do uzgodnienia samego do\u015bwiadczenia z katolickim kontekstem teologicznym i tradycj\u0105 Ko\u015bcio\u0142a.<\/span>
\n\u017bmudnie wypracowane przez teolog\u00f3w jasne podstawy do\u015bwiadczenia wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> pozwoli\u0142y na dalsze rozwini\u0119cie si\u0119 teologicznego t\u0142umaczenia tego\u017c do\u015bwiadczenia. Wyodr\u0119bni\u0142y si\u0119 w tej materii dwie podstawowe tendencje: sakramentalna i pozasakramentalna. Pierwsza z nich opiera si\u0119 na teologii aktualizacji inicjacji chrze\u015bcija\u0144skiej<\/i>, wypracowanej przez \u015bw. Augustyna, o czym szerzej wspomnieli\u015bmy ju\u017c w rozdziale drugim, w paragrafie drugim. Natomiast druga opcja opiera si\u0119 na teologii pos\u0142ania<\/i> czy dawania<\/i> Ducha \u015awi\u0119tego, kt\u00f3rej autorem i propagatorem by\u0142 \u015bw. Tomasz z Akwinu. O tej teologii wypracowanej przez \u015bw. Tomasza pisali\u015bmy w rozdziale drugim, paragrafie trzecim, omawiaj\u0105c nauczanie teolog\u00f3w. Trzeba jednocze\u015bnie stwierdzi\u0107, \u017ce \u017cadne z tych t\u0142umacze\u0144 nie jest ekskluzywne w sensie \u015bcis\u0142ym, jako twierdzenia wzajemnie si\u0119 wykluczaj\u0105ce, ale mog\u0105 si\u0119 one wzajemnie ubogaca\u0107 elementami, na kt\u00f3re, w ka\u017cdym z nich, jest po\u0142o\u017cony wi\u0119kszy nacisk.<\/span>
\nWobec problemu czy do\u015bwiadczenie wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> obecne jest jedynie w Odnowie w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> czy te\u017c mo\u017cliwe jest poza ni\u0105, nale\u017cy stwierdzi\u0107, \u017ce do\u015bwiadczenie to nie ogranicza si\u0119 tylko do tego ruchu. Wydaje si\u0119 s\u0142uszne przypomnie\u0107, \u017ce do\u015bwiadczenie wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> jest jedynie wynikiem pe\u0142nego uchwycenia czym jest chrze\u015bcija\u0144ska inicjacja. Dlatego te\u017c nie nale\u017cy identyfikowa\u0107 go jedynie z ruchem Odnowy<\/i>, gdy\u017c, jako \u015bwiadome rozbudzenie inicjacji chrze\u015bcija\u0144skiej, jest dost\u0119pne dla ka\u017cdego cz\u0142owieka wierz\u0105cego.<\/span><\/p>\n
\nPRZYPISY:<\/b><\/span>[1]<\/sup><\/a> Zob. D. TOMCZYK, NWRCH<\/i>, s. 114; P. SCHOONENBERG, CHD\u015a<\/i>, s. 1. Tekst ten w formie drukowanej mo\u017cna znale\u017a\u0107 w czasopi\u015bmie W drodze<\/i>. Zob. P. SCHOONENBERG, Chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>, W: WD<\/i> 3\/1978, s. 24-31. O ruchu charyzmatycznym w protestantyzmie pisze szerzej S. C. Napi\u00f3rkowski. Zob. S. C. NAPI\u00d3RKOWSKI, Ruch charyzmatyczny w protestantyzmie<\/i>, W: ZNKUL<\/i> 3\/1976, s. 23-35.<\/span>
\n[2]<\/sup><\/a> Zob. D. TOMCZYK, NWRCH<\/i>, s. 114; M. H\u00c9BRARD, CHZH<\/i>, s. 12-13; Z. PASEK, RZPM<\/i>, s. 20-21; B. DEMBOWSKI, OD\u015aPG<\/i>, s. 19.<\/span>
\n[3]<\/sup><\/a> Zob. E. O’CONNOR, RCH<\/i>, s. 11; CH. MASSABKI, OD\u015aNK<\/i>, s. 8. Modlitwa polega\u0142a na codziennym odmawianiu Sekwencji do Ducha \u015awi\u0119tego. Zob. B. DEMBOWSKI, KZBS<\/i>, s. 55; B. DEMBOWSKI, OD\u015aPG<\/i>, s. 19-20.<\/span>
\n[4]<\/sup><\/a> Grupy te zosta\u0142y odrzucone przez Wielkie Ko\u015bcio\u0142y protestanckie. Za\u0142o\u017cyciele nie mieli zamiaru zak\u0142ada\u0107 nowego wyznania chrze\u015bcija\u0144skiego, ale chcieli tylko odnowienia wewn\u0119trznego w\u0142asnych Ko\u015bcio\u0142\u00f3w. Dopiero odrzucenie przez nie spowodowa\u0142o utworzenie odr\u0119bnych denominacji chrze\u015bcija\u0144skich. Zob. F. A. SULLIVAN, CHOCH<\/i>, s. 46; M. H\u00c9BRARD, CHZH<\/i>, s. 12-13; Z. PASEK, RZPM<\/i>, s. 23; E. WERON, ROD\u015a<\/i>, s. 100; E. O’CONNOR, RCH<\/i>, s. 23-26; Z. PASEK, RZPM<\/i>, s. 59-60; M. BABRAJ [red], OJM<\/i>, s. 25-27.<\/span>
\n[5]<\/sup><\/a> Zob. E. O’CONNOR, RCH<\/i>, s. 23. Por. A. WOODROW, Odnowa charyzmatyczna czy zes\u0142anie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, W: WD<\/i> 8\/74, s. 85.<\/span>
\n[6]<\/sup><\/a> Byli oni przekonani, \u017ce rzeczywi\u015bcie nast\u0105pi\u0142o wylanie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>. Zob. F. A. SULLIVAN, CHOCH<\/i>, s. 45; B. DEMBOWSKI, ZW<\/i>, s. 7; B. DEMBOWSKI, OD\u015aPG<\/i>, s. 19; M. BABRAJ [red], OJM<\/i>, s. 36. Por. A. WOODROW, Odnowa charyzmatyczna czy zes\u0142anie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, W: WD<\/i> 8\/74, s. 90.<\/span>
\n[7]<\/sup><\/a> Wed\u0142ug Z. Paska szko\u0142a Parhama przejawia\u0142a sympatie do Ku-Klux Klanu, dlatego sam Seymur jako Murzyn nie zosta\u0142 do nie przyj\u0119ty. Stworzona przez niego odr\u0119bna wsp\u00f3lnota by\u0142a wolna od uprzedze\u0144 i segregacji rasowych. Zob. Z. PASEK, RZPM<\/i>, s. 20-21. Por. B. DEMBOWSKI, ZW<\/i>, s. 7; B. DEMBOWSKI, OD\u015aPG<\/i>, s. 19.<\/span>
\n[8]<\/sup><\/a> Mia\u0142o to jakoby wynika\u0107 bezpo\u015brednio z Nowego Testamentu, ale wsp\u00f3\u0142czesna egzegeza tego nie potwierdzi\u0142a. Zob. Z. PASEK, RZPM<\/i>, s. 20. Por. B. DEMBOWSKI, ZW<\/i>, s. 7; B. DEMBOWSKI, OD\u015aPG<\/i>, s. 19.<\/span>
\n[9]<\/sup><\/a> Zob. Z. PASEK, RZPM<\/i>, s. 20-21.<\/span>
\n[10]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 21.<\/span>
\n[11]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 23. Por. B. DEMBOWSKI, ZW<\/i>, s. 7; A. WOODROW, Odnowa charyzmatyczna czy zes\u0142anie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, W: WD<\/i> 8\/74, s. 90.<\/span>
\n[12]<\/sup><\/a> Zob. F. A. SULLIVAN, CHOCH<\/i>, s. 45. Por. B. DEMBOWSKI, ZW<\/i>, s. 7.<\/span>
\n[13]<\/sup><\/a> Zob. B. DEMBOWSKI, OD\u015aPG<\/i>, s. 19; Y. CONGAR, WD\u015aP<\/i>, s. 212; M. BIGIEL, JCHD\u015a<\/i>, s. 46. Por. A. WOODROW, Odnowa charyzmatyczna czy zes\u0142anie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, W: WD<\/i> 8\/74, s. 90.<\/span>
\n[14]<\/sup><\/a> Zob. F. A. SULLIVAN, CHOCH<\/i>, s. 45-46. Szerzej o szczeg\u00f3\u0142ach doktryny zielono\u015bwi\u0105tkowej zobacz Z. PASEK, RZPM<\/i>, s. 39-139.<\/span>
\n[15]<\/sup><\/a> Zob. F. A. SULLIVAN, CHOCH<\/i>, s. 46-47. Klasyczni zielono\u015bwi\u0105tkowcy w chrzcie w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> widz\u0105 drugi zasadniczy moment w \u017cyciu cz\u0142owieka, kt\u00f3rego przejawem jest dar j\u0119zyk\u00f3w oraz pos\u0142ugiwanie charyzmatyczne wzgl\u0119dem innych. Zob. Z. PASEK, RZPM<\/i>, s. 21-22. Klasyczni pentekostycy i neopentekostycy dziel\u0105 do\u015bwiadczenie wiary na dwa momenty: nawr\u00f3cenie (zwane te\u017c nowym narodzeniem)<\/i> i chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> (odr\u0119bny od nowych narodzin)<\/i>. Jest ono nast\u0119pstwem nowych narodzin i skutkiem drugiego spotkania (do\u015bwiadczenia czy b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa)<\/i>. Czasem wyst\u0119puje w niekt\u00f3rych grupach zielono\u015bwi\u0105tkowc\u00f3w rzadki podzia\u0142 na trzy odr\u0119bne do\u015bwiadczenia: nawr\u00f3cenie, u\u015bwi\u0119cenie i chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>. Podparcia dla takiego podzia\u0142u na nowe narodzenie i chrzest w Duchu<\/i> pr\u00f3buje si\u0119 szuka\u0107 w Dziejach Apostolskich. Jednak wszyscy, \u0142\u0105cznie z katolikami, niezale\u017cnie od teologicznej interpretacji do\u015bwiadczenia, wskazuj\u0105 na jakie\u015b dwa odr\u0119bne punkty zwrotne w \u017cyciu cz\u0142owieka wierz\u0105cego. Niekt\u00f3rzy wi\u0105\u017c\u0105 nawet do\u015bwiadczenie nawr\u00f3cenia i chrztu w Duchu<\/i> w jedn\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107. Pentekostycy i neopentekostycy twierdz\u0105, \u017ce cho\u0107 Duch \u015awi\u0119ty dzia\u0142a od pocz\u0105tku, to jednak niepe\u0142na jego obecno\u015b\u0107 przenika cz\u0142owieka. Zob. P. SCHOONENBERG, CHD\u015a<\/i>, s. 2-3. Por. K. MC DONNELL, T. G. MONTAGUE, ICH<\/i>, s. 43-44. Por. Y. CONGAR, WD\u015aP<\/i>, s. 227-232.<\/span>
\n[16]<\/sup><\/a> Zob. B. DEMBOWSKI, OD\u015aPG<\/i>, s. 19; L. J. SUENENS, NZD\u015a<\/i>, s. 80.<\/span>
\n[17]<\/sup><\/a> Zob. Z. PASEK, RZPM<\/i>, s. 24. Ruch zielono\u015bwi\u0105tkowy, zwalczany pocz\u0105tkowo w wielkich Ko\u015bcio\u0142ach protestanckich, zosta\u0142 zaakceptowany w latach 50-tych. Zob. CH. MASSABKI, OD\u015aNK<\/i>, s. 11; Z. PASEK, RZPM<\/i>, s. 22; B. DEMBOWSKI, ZW<\/i>, s. 7. Por. A. WOODROW, Odnowa charyzmatyczna czy zes\u0142anie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, W: WD<\/i> 8\/74, s. 90.<\/span>
\n[18]<\/sup><\/a> Zob. CH. MASSABKI, OD\u015aNK<\/i>, s. 11.<\/span>
\n[19]<\/sup><\/a> Zob. Z. PASEK, RZPM<\/i>, s. 27.<\/span>
\n[20]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 24-25.<\/span>
\n[21]<\/sup><\/a> Zob. E. O’CONNOR, RCH<\/i>, s. 26-29. Por. B. DEMBOWSKI, OD\u015aPG<\/i>, s. 19; Z. PASEK, RZPM<\/i>, s. 28.<\/span>
\n[22]<\/sup><\/a> Zob. E. O’CONNOR, RCH<\/i>, s. 27.<\/span>
\n[23]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 27-28.<\/span>
\n[24]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 28-29.<\/span>
\n[25]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 29.<\/span>
\n[26]<\/sup><\/a> Zob. F. A. SULLIVAN, CHOCH<\/i>, s. 47-48.<\/span>
\n[27]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 48.<\/span>
\n[28]<\/sup><\/a> Zob. Z. PASEK, RZPM<\/i>, s. 191.<\/span>
\n[29]<\/sup><\/a> Zob. T. SZKOPEK, W obronie Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>, W: Nova et Vetera<\/i> 1 (4) 1997, s. 28; CH. MASSABKI, OD\u015aNK<\/i>, s. 7; L. J. SUENENS, NZD\u015a<\/i>, s. 73. Tak\u017ce papie\u017c Pawe\u0142 VI widzia\u0142 w Odnowie w Duchu \u015awi\u0119tym wys\u0142uchanie modlitwy Jana XXIII. Zob. D. TOMCZYK, KKRCH<\/i>, s. 47. Por. S. J. DEMSCY, O darach Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, W: PD\u015a<\/i> 6 (17) 1996, s. 5; L. BALTER, Zbawcza obecno\u015b\u0107 Ducha \u015awi\u0119tego w Ko\u015bciele i \u015bwiecie<\/i>, W: HD<\/i> 2 (156) 1974, s. 167; K. LUBOWICKI, A mo\u017ce jednak warto to przemy\u015ble\u0107?<\/i>, W: Mozaika Obrza\u0144ska<\/i> 47\/1983, s. 10; OD\u015aMC<\/i>, s. 22; S. FALVO, Przebudzenie charyzmat\u00f3w<\/i>, \u0141\u00f3d\u017a 1997, s. 53.<\/span>
\n[30]<\/sup><\/a> Zob. M. BIGIEL, JCHD\u015a<\/i>, s. 35. Szczeg\u00f3\u0142owe opisy tych wydarze\u0144 mo\u017cemy znale\u017a\u0107 bezpo\u015brednich uczestnik\u00f3w rekolekcji lub te\u017c niekt\u00f3rych autor\u00f3w zajmuj\u0105cych si\u0119 t\u0105 problematyk\u0105. Zob. E. O’CONNOR, RCH<\/i>, s. 10-nn; P. G. MANSFIELD, JNP<\/i>. Fragment \u015bwiadectwa P. G. Mansfield drukowany by\u0142 tak\u017ce w Zeszytach Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym. Zob. P. G. MANSFIELD, Narodziny Odnowy w Ko\u015bciele katolickim<\/i>, W: ZOD\u015a <\/i>1\/1994, s. 28-31. Wydarzenie to mia\u0142o miejsce na Uniwersytecie Katolickim prowadzonym przez Misjonarzy Ducha \u015awi\u0119tego. Zob. B. DEMBOWSKI, KZBS<\/i>, s. 55; B. DEMBOWSKI, ZW<\/i>, s. 7; T. KOSIEK, Zapomniane dziedzictwo – pos\u0142uga uzdrawiania<\/i>, W: BE<\/i> 2 (68) 1993, s. 68. Por. Z. PASEK, RZPM<\/i>, s. 28; B. DEMBOWSKI, OD\u015aPP<\/i>, s. 94; K. MC DONNELL, T. G. MONTAGUE, RO<\/i>, s. 11; CH. WHITEHEAD, Pi\u0119\u0107dziesi\u0105tnic\u0105 trzeba \u017cy\u0107<\/i>, Krak\u00f3w 1994, s. 52; T. LED\u00d3CHOWSKA, O katolickim Ruchu Odnowy Charyzmatycznej inaczej<\/i>, mps, b.r.m.w., s. 6; A. WOODROW, Odnowa charyzmatyczna czy zes\u0142anie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, W: WD<\/i> 8\/74, s. 83.<\/span>
\n[31]<\/sup><\/a> Zob. E. O’CONNOR, RCH<\/i>, s. 11; CH. MASSABKI, OD\u015aNK<\/i>, s. 8. Modlitwa polega\u0142a na codziennym odmawianiu Sekwencji do Ducha \u015awi\u0119tego. Zob. B. DEMBOWSKI, KZBS<\/i>, s. 55; B. DEMBOWSKI, OD\u015aPG<\/i>, s. 19-20; S. CLARK, Ochrzczeni w Duchu \u015awi\u0119tym i dary duchowe. Podstawowe wyja\u015bnienia kluczowych poj\u0119\u0107 i do\u015bwiadcze\u0144 Odnowy Charyzmatycznej<\/i>, Krak\u00f3w 1994, s. 21. Por. A. WOODROW, Odnowa charyzmatyczna czy zes\u0142anie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, W: WD<\/i> 8\/74, s. 86.<\/span>
\n[32]<\/sup><\/a> Zob. CH. MASSABKI, OD\u015aNK<\/i>, s. 8-9. Widzieli w tym wydarzeniu odpowied\u017a Boga na ich modlitwy. Zob. B. DEMBOWSKI, KZBS<\/i>, s. 56; B. DEMBOWSKI, OD\u015aPG<\/i>, s. 20.<\/span>
\n[33]<\/sup><\/a> Zob. B. DEMBOWSKI, KZBS<\/i>, s. 55-56. Czterech \u015bwieckich katolik\u00f3w ucz\u0119szcza\u0142o na spotkania modlitewne zielono\u015bwi\u0105tkowc\u00f3w w Pittsburgu. Dw\u00f3ch z nich poprosi\u0142o o modlitw\u0119 nad nimi i w\u0142o\u017cenie r\u0105k. Wtedy te\u017c, jak twierdz\u0105 oni sami, doznali wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> i zacz\u0119li m\u00f3wi\u0107 j\u0119zykami. Tym do\u015bwiadczeniem podzielili si\u0119 na rekolekcjach studenckich w Duquesne w 1967 roku. Zob. F. A. SULLIVAN, CHOCH<\/i>, s. 48-49. O pojedynczych przypadkach wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> na katolik\u00f3w pod wp\u0142ywem ruchu zielono\u015bwi\u0105tkowego przed rokiem 1967 pisze tak\u017ce E O’ Connor. Zob. E. O’CONNOR, RCH<\/i>, s. 13. Por. B. DEMBOWSKI, ZW<\/i>, s. 7. Odnowa w Duchu \u015awi\u0119tym w Ko\u015bciele katolickim zrodzi\u0142a si\u0119 z ekumenicznych spotka\u0144 z zielono\u015bwi\u0105tkowcami. Zob. Z. PASEK, RZPM<\/i>, s. 27; B. DEMBOWSKI, Przyj\u0105\u0107 Jezusa jako Pana i Zbawiciela, W<\/i>: Komisja Duszpasterska Episkopatu Polski, Jezus Chrystus Jedyny Zbawiciel \u015bwiata wczoraj, dzi\u015b i na wieki. Program duszpasterski na rok 1996\/97<\/i>, Katowice 1997, s. 123. Por. CH. WHITEHEAD, Pi\u0119\u0107dziesi\u0105tnic\u0105 trzeba \u017cy\u0107<\/i>, Krak\u00f3w 1994, s. 8; E. O’CONNOR, RCH<\/i>, s. 46-48; R. MARTIN, GB<\/i>, s. 13.<\/span>
\n[34]<\/sup><\/a> Zob. F. A. SULLIVAN, CHOCH<\/i>, s. 49; E. O’CONNOR, RCH<\/i>, s. 5, 15; M. BIGIEL, JCHD\u015a<\/i>, s. 35. Wydarzenia na Uniwersytecie Notre Dame<\/i> w South Bend (Indiana)<\/i> zwi\u0105zane by\u0142y z K i D. Ranaghanami, zaanga\u017cowanymi w ruch odnowy liturgicznej i prof. W. Storeyem z Uniwersytetu w Duquesne, kt\u00f3ry podzieli\u0142 si\u0119 swoim wcze\u015bniejszym do\u015bwiadczeniem odnowienia \u017cycia duchowego z przyjaci\u00f3\u0142mi. Zob. E. O’CONNOR, RCH<\/i>, s. 39. Por. B. DEMBOWSKI, OD\u015aPG<\/i>, s. 20; B. DEMBOWSKI, OD\u015aPP<\/i>, s. 95; B. DEMBOWSKI, ZW<\/i>, s. 7-8; A. D\u0104MBSKA, W rado\u015bci Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, W: KA<\/i> 1 (11) 1983, s. 24-25; A. WOODROW, Odnowa charyzmatyczna czy zes\u0142anie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, W: WD<\/i> 8\/74, s. 85-86.<\/span>
\n[35]<\/sup><\/a> Zob. M. BIGIEL, JCHD\u015a<\/i>, s. 35.<\/span>
\n[36]<\/sup><\/a> Zob. CH. MASSABKI, OD\u015aNK<\/i>, s. 11. W 1980 roku w Stanach Zjednoczonych wed\u0142ug Instytutu Gallupa 19 % Amerykan\u00f3w by\u0142o zaanga\u017cowanych w ruch zielono\u015bwi\u0105tkowy lub charyzmatyczny. Natomiast wed\u0142ug danych z 1988 roku aktywnych cz\u0142onk\u00f3w Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> w Ko\u015bciele katolickim by\u0142o ok. 10000000, regularnie uczestnicz\u0105cych w spotkaniach oraz 53000000 mniej aktywnych. Zob. K. MC DONNELL, T. G. MONTAGUE, ICH<\/i>, s. 5-6; E. WERON, ROD\u015a<\/i>, s. 119.<\/span>
\n[37]<\/sup><\/a> Cz\u0119\u015b\u0107 cz\u0142onk\u00f3w nale\u017ca\u0142a wcze\u015bniej do ruchu oazowego. Zob. B. DEMBOWSKI, OD\u015aPG<\/i>, s. 19; B. DEMBOWSKI, OD\u015aPP<\/i>, s. 95-96; A. D\u0104MBSKA, W rado\u015bci Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, W: KA<\/i> 1 (11) 1983, s. 26; B. DEMBOWSKI, Przyj\u0105\u0107 Jezusa jako Pana i Zbawiciela<\/i>, W: Komisja Duszpasterska Episkopatu Polski, Jezus Chrystus Jedyny Zbawiciel \u015bwiata wczoraj, dzi\u015b i na wieki. Program duszpasterski na rok 1996\/97<\/i>, Katowice 1997, s. 123. Wed\u0142ug Z. Paska pierwsze grupy powsta\u0142y jednocze\u015bnie w Poznaniu i Warszawie w 1976 roku. Jednak bardziej wiarygodne wydaj\u0105 si\u0119 nam \u015bwiadectwa bezpo\u015brednich uczestnik\u00f3w ks. M. Pi\u0105tkowskiego, kt\u00f3ry z ruchem zetkn\u0105\u0142 si\u0119 w Rzymie i ks. B. Dembowskiego, kt\u00f3ry w czasie pobytu w Stanach Zjednoczonych uczestniczy\u0142 w spotkaniach jednej z grup Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>. Zob. Z. PASEK, RZPM<\/i>, s. 192.<\/span>
\n[38]<\/sup><\/a> Zob. B. DEMBOWSKI, KZBS<\/i>, s. 56-57; A. GREFKOWICZ, Pocz\u0105tki Odnowy w Polsce<\/i>, W: ZOD\u015a<\/i> 2\/1994, s. 40; L. S\u0141UP, Tajemnicze nazwy czyli co\u015b o strukturach Odnowy<\/i>, W: ZOD\u015a<\/i> 2\/1994, s. 67. Por. B. DEMBOWSKI, ZW<\/i>, s. 8; B. DEMBOWSKI, OD\u015aPP<\/i>, s. 96.<\/span>
\n[39]<\/sup><\/a> Zob. Z. PASEK, RZPM<\/i>, s. 192. Polskie grupy modlitewne utrzymywa\u0142y kontakt z grupami w Ameryce, Europie Zachodniej, a zw\u0142aszcza Brukselii. Zob. B. DEMBOWSKI, OD\u015aPG<\/i>, s. 22; B. DEMBOWSKI, Dzi\u0119kczynienie z Maryj\u0105: rekolekcje dla biskup\u00f3w, Jasna G\u00f3ra 25-28 listopada 1996 r.<\/i>, W\u0142oc\u0142awek 1997, s. 63. Por. A. GREFKOWICZ, Pocz\u0105tki Odnowy w Polsce<\/i>, W: ZOD\u015a<\/i> 2\/1994, s. 38-40.<\/span>
\n[40]<\/sup><\/a> O przychylno\u015bci hierarchii Ko\u015bcio\u0142a katolickiego w Polsce wzgl\u0119dem ruchu \u015bwiadczy\u0142a obecno\u015b\u0107 Prymasa Polski, kard. J. Glempa, na Drugim Kongresie Ruchu w 1988 roku. Zob. Z. PASEK, RZPM<\/i>, s. 192. <\/span>
\n[41]<\/sup><\/a> Zob. B. DEMBOWSKI, ZW<\/i>, s. 3.<\/span>
\n[42]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>.<\/span>
\n[43]<\/sup><\/a> Mia\u0142a ona miejsce w dniach 9-13 pa\u017adziernika 1973 roku w Grottaferrata ko\u0142o Rzymu. Zob. D. TOMCZYK, KKRCH<\/i>, s. 47. Por. OR<\/i> 11 X 1973; B. DEMBOWSKI, ZW<\/i>, s. 8; Ojciec \u015awi\u0119ty Pawe\u0142 VI o Ruchu Charyzmatycznym<\/i>, mps, b.r.m.w., s. 2. Zob. tak\u017ce M. BABRAJ [red], OJM<\/i>, s. 46. Wypowied\u017a ta dotyczy\u0142a zar\u00f3wno dobrych, jak i z\u0142ych stron ruchu. Zob. P. SIWEK, Na marginesie ruchu charyzmatycznego<\/i>, W: HD<\/i> 1 (163) 1976, s. 50; A. D\u0104MBSKA, W rado\u015bci Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, W: KA<\/i> 1 (11) 1983, s. 24. Pawe\u0142 VI wcze\u015bniej wypowiada\u0142 si\u0119 ju\u017c o roli Ducha \u015awi\u0119tego w \u017cyciu Ko\u015bcio\u0142a. Zob. P. G. MANSFIELD, JNP<\/i>, s. 217. Por. E. O’CONNOR, RCH<\/i>, s. 21, 103; K. MC DONNELL, T. G. MONTAGUE, ICH<\/i>, s. 450; R. MARTIN, GB<\/i>, s. 233; S. FALVO, Przebudzenie charyzmat\u00f3w<\/i>, \u0141\u00f3d\u017a 1997, s. 54.<\/span>
\n[44]<\/sup><\/a> Zob. D. TOMCZYK, KKRCH<\/i>, s. 47. Wi\u0119cej szczeg\u00f3\u0142\u00f3w podaje jednak P. Siwek. Pawe\u0142 VI zwr\u00f3ci\u0142 m.in. uwag\u0119 na autentyczne nauczanie i prze\u017cywanie wiary, potrzeb\u0119 g\u0142\u0119bszej formacji duchowej oraz kontakt z hierarchi\u0105. Wskaza\u0142 jednocze\u015bnie nie tyle na charyzmaty, ale na to, aby odwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119 od szukania rzeczy nie zwi\u0105zanych z pobo\u017cno\u015bci\u0105 katolick\u0105, a skierowa\u0107 si\u0119 na praktykowanie cn\u00f3t. Zob. P. SIWEK, Na marginesie ruchu charyzmatycznego<\/i>, W: HD<\/i> 1 (163) 1976, s. 48-49. Por. M. A. SANTOS, M\u00f3wi\u0107 j\u0119zykami<\/i>, W: Com<\/i> 5 (77) 1993, s. 51; A. WOODROW, Odnowa charyzmatyczna czy zes\u0142anie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, W: WD<\/i> 8\/74, s. 96.<\/span>
\n[45]<\/sup><\/a> Zob. E. O’CONNOR, RCH<\/i>, s. 21. Por. Ojciec \u015awi\u0119ty Pawe\u0142 VI o Ruchu Charyzmatycznym<\/i>, mps, b.r.m.w., s. 2-3.<\/span>
\n[46]<\/sup><\/a> Papie\u017c podkre\u015bli\u0142 w niej przywi\u0105zanie cz\u0142onk\u00f3w Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> do Ko\u015bcio\u0142a oraz potrzeb\u0119 przed\u0142u\u017cania w \u015bwiecie Zes\u0142ania Ducha \u015awi\u0119tego oraz duchowej odnowy. Zob. D. TOMCZYK, KKRCH<\/i>, s. 51. Por. OR<\/i> 19\/20 V 1975; B. DEMBOWSKI, OD\u015aPG<\/i>, s. 21; M. BABRAJ [red], OJM<\/i>, s. 59-60; E. O’CONNOR, RCH<\/i>, s. 21-22; B. GHEZZI, Budowa\u0107 z Panem. Uwagi dotycz\u0105ce grup modlitewnych Ruchu Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym. Tekst streszczony<\/i>, mps, b.r.m.w., s. 1-4.<\/span>
\n[47]<\/sup><\/a> Przywo\u0142ana w tym miejscu zosta\u0142a zasada \u015bw. Paw\u0142a o nadrz\u0119dnej roli mi\u0142o\u015bci, powt\u00f3rzona nast\u0119pnie przez \u015bw. Fulgencjusza, \u017ce Duch \u015awi\u0119ty objawia si\u0119 przez mi\u0142o\u015b\u0107. Zob. D. TOMCZYK, KKRCH<\/i>, s. 51-52. Por. M. A. SANTOS, M\u00f3wi\u0107 j\u0119zykami<\/i>, W: Com<\/i> 5 (77) 1993, s. 51-52; M. BABRAJ [red], OJM<\/i>, s. 37; Ojciec \u015awi\u0119ty Pawe\u0142 VI o Ruchu Charyzmatycznym<\/i>, mps, b.r.m.w., s. 3-5.<\/span>
\n[48]<\/sup><\/a> Zob. D. TOMCZYK, KKRCH<\/i>, s. 52.<\/span>
\n[49]<\/sup><\/a> Zob. PAWE\u0141 VI, Przem\u00f3wienie do uczestnik\u00f3w III Mi\u0119dzynarodowego Kongresu Grup Odnowy Charyzmatycznej<\/i>, W: WD<\/i> 6\/1976, s. 9-13. Por. K. LUBOWICKI, A mo\u017ce jednak warto to przemy\u015ble\u0107?<\/i>, W: Mozaika Obrza\u0144ska<\/i> 47\/1983, s. 12.<\/span>
\n[50]<\/sup><\/a> Zob. D. Tomczyk wskazuje m.in. na EN<\/i> 75. Zob. D. TOMCZYK, KKRCH<\/i>, s. 52. Natomiast M. Dujarier wskazuje na EN<\/i> 44. Zob. M. DUJARIER, KHK<\/i>, s. 102. Por. B. DEMBOWSKI, Ochrzczeni w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>, W: ZOD\u015a<\/i> 16\/1997, s. 10.<\/span>
\n[51]<\/sup><\/a> Zob. M. DUJARIER, KHK<\/i>, s. 6-7.<\/span>
\n[52]<\/sup><\/a> Cyt. za: TAM\u017bE<\/i>, s. 7.<\/span>
\n[53]<\/sup><\/a> Skr\u00f3t pochodzi od International Catholic Charismatic Renewal Office – Mi\u0119dzynarodowe Biuro Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej. Zob. M. H\u00c9BRARD, CHZH<\/i>, s. 42. ICRO powsta\u0142o w 1978 roku, ale w 1993 roku zmieni\u0142o nazw\u0119 na ICCRO (Biuro Mi\u0119dzynarodowej S\u0142u\u017cby Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej)<\/i>, uzyskuj\u0105c osobowo\u015b\u0107 prawn\u0105 jako prywatne stowarzyszenie wiernych. Zob. M. BIGIEL, JCHD\u015a<\/i>, s. 39; M. H\u00c9BRARD, CHZH<\/i>, s. 43. Por. L. S\u0141UP, Tajemnicze nazwy czyli co\u015b o strukturach Odnowy<\/i>, W: ZOD\u015a<\/i> 2\/1994, s. 65-66.<\/span>
\n[54]<\/sup><\/a> Cyt. za: P. G. MANSFIELD, JNP<\/i>, s. 6. Por. ; K. MC DONNELL, T. G. MONTAGUE, ICH<\/i>, s. 450; A. D\u0104MBSKA, W rado\u015bci Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, W: KA<\/i> 1 (11) 1983, s. 24; K. LUBOWICKI, A mo\u017ce jednak warto to przemy\u015ble\u0107?<\/i>, W: Mozaika Obrza\u0144ska<\/i> 47\/1983, s. 10. Obszerne sprawozdanie z tego spotkania znajduje si\u0119 w Kronice Odnowy<\/i>. Zob. Spotkanie cz\u0142onk\u00f3w mi\u0119dzynarodowej rady ICO z papie\u017cem Janem Paw\u0142em II<\/i>, W: Siloe<\/i> 14\/1980, s. 30-36.<\/span>
\n[55]<\/sup><\/a> Zob. D. TOMCZYK, KKRCH<\/i>, s. 55. M. A. Santos, interpretuj\u0105c s\u0142owa Papie\u017ca o noszeniu skarbu w naczyniach glinianych, stwierdza, \u017ce istnieje mo\u017cliwo\u015b\u0107 b\u0142\u0119d\u00f3w i wymienia niekt\u00f3re z nich: nadmierna uczuciowo\u015b\u0107, spektakularno\u015b\u0107 i nadzwyczajno\u015b\u0107, pochopna i mylna interpretacja Pisma \u015awi\u0119tego oraz pob\u0142a\u017cliwo\u015b\u0107 dla niej, narcystyczne ukierunkowanie na siebie ze szkod\u0105 dla apostolatu, izolacja i zamkni\u0119cie, elitaryzm, emocjonalizm, subiektywizm, paraklerykalizm, zami\u0142owanie do charyzmat\u00f3w. Zob. M. A. SANTOS, M\u00f3wi\u0107 j\u0119zykami<\/i>, W: Com<\/i> 5 (77) 1993, s. 52.<\/span>
\n[56]<\/sup><\/a> Zob. D. TOMCZYK, KKRCH<\/i>, s. 55. Por. tak\u017ce wypowied\u017a papie\u017ca Jana Paw\u0142a II do w\u0142oskiej Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>. Podkre\u015bli\u0142 on, \u017ce Odnowa<\/i> nie b\u0119dzie prawdziwie p\u0142odna poprzez swoje nadzwyczajne owoce, ale poprzez codzienny wysi\u0142ek prowadz\u0105c ludzi do Jezusa. Zob. JAN PAWE\u0141 II, Przem\u00f3wienie do w\u0142oskich grup charyzmatycznych z 23.11.1980 roku<\/i>, W: OR<\/i> 24-25.11.1980. Por. K. LUBOWICKI, A mo\u017ce jednak warto to przemy\u015ble\u0107?<\/i>, W: Mozaika Obrza\u0144ska<\/i> 47\/1983, s. 14.<\/span>
\n[57]<\/sup><\/a> Jan Pawe\u0142 II przypomnia\u0142 m.in. kryteria rozr\u00f3\u017cniania autentyczno\u015bci charyzmat\u00f3w: wierno\u015b\u0107 doktrynie wiary, s\u0142u\u017cba dla budowania Ko\u015bcio\u0142a i mi\u0142o\u015bci. Zob. D. TOMCZYK, KKRCH<\/i>, s. 55-56; JAN PAWE\u0141 II, Wszczepieni w Ko\u015bci\u00f3\u0142. Przem\u00f3wienie do uczestnik\u00f3w IV Mi\u0119dzynarodowego Kongresu Odnowy Charyzmatycznej<\/i>, W: ORp<\/i> 5\/1981, s. 14. Por. M. BABRAJ [red], OJM<\/i>, s. 45, 49, 70, 76; K. LUBOWICKI, A mo\u017ce jednak warto to przemy\u015ble\u0107?<\/i>, W: Mozaika Obrza\u0144ska<\/i> 47\/1983, s. 18.<\/span>
\n[58]<\/sup><\/a> Zob. D. TOMCZYK, KKRCH<\/i>, s. 56; M. BABRAJ [red.], OJM<\/i>, s. 49-50.<\/span>
\n[59]<\/sup><\/a> Cyt. za: B. DEMBOWSKI, OD\u015aPP<\/i>, s. 98. M. BABRAJ [red.], OJM<\/i>, s. 65-66. Por. B. DEMBOWSKI, ZW<\/i>, s. 8.<\/span>
\n[60]<\/sup><\/a> Zob. ORp<\/i> 5\/1984, s. 19.<\/span>
\n[61]<\/sup><\/a> Cyt. za: B. ZAORSKA, Wsp\u00f3lnoty charyzmatyczne<\/i>, KA<\/i> 2 (72) 1988, s. 20.<\/span>
\n[62]<\/sup><\/a> Niekt\u00f3rzy wskazuj\u0105 np. RH<\/i> 18. Zob. M. H\u00c9BRARD, CHZH<\/i>, s. 6.<\/span>
\n[63]<\/sup><\/a> Zob. M. DUJARIER, KHK<\/i>, s. 5-6. Por. OR<\/i> 1-2 II 1988.<\/span>
\n[64]<\/sup><\/a> Zob. M. DUJARIER, KHK<\/i>, s. 102. Por. CT<\/i> 44, 72. Por. K. LUBOWICKI, A mo\u017ce jednak warto to przemy\u015ble\u0107?<\/i>, W: Mozaika Obrza\u0144ska<\/i> 47\/1983, s. 11.<\/span>
\n[65]<\/sup><\/a> Zob. B. DEMBOWSKI, Ochrzczeni w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>, W: ZOD\u015a<\/i> 16\/1997, s. 9-10.<\/span>
\n[66]<\/sup><\/a> Zob. przyp. 58 i 59. Por. K. LUBOWICKI, A mo\u017ce jednak warto to przemy\u015ble\u0107?<\/i>, W: Mozaika Obrza\u0144ska<\/i> 47\/1983, s. 18; S. FALVO, Przebudzenie charyzmat\u00f3w<\/i>, \u0141\u00f3d\u017a 1997, s. 53.<\/span>
\n[67]<\/sup><\/a> Zob. V. WALSH, KOCH<\/i>, s. 4-5. Ta pierwsza wypowied\u017a hierarchii Ko\u015bcio\u0142a katolickiego podkre\u015bla\u0142a, \u017ce katolickiego nurtu Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> nie nale\u017cy uto\u017csamia\u0107 z klasycznymi zielono\u015bwi\u0105tkowcami. Wskazano tak\u017ce na owoce ruchu: post\u0119p duchowy, czytanie Pisma \u015awi\u0119tego, g\u0142\u0119bokie zrozumienie wiary, wzrost w tradycyjnej pobo\u017cno\u015bci (r\u00f3\u017caniec, adoracja Naj\u015bwi\u0119tszego Sakramentu)<\/i> oraz powr\u00f3t do \u017cycia sakramentalnego. Zob. D. TOMCZYK, KKRCH<\/i>, s. 46-47; E. O’CONNOR, RCH<\/i>, s. 18.<\/span>
\n[68]<\/sup><\/a> Zob. D. TOMCZYK, KKRCH<\/i>, s. 46. Pe\u0142ny tekst w j\u0119zyku polskim mo\u017cna znale\u017a\u0107 w: \u017bycie i My\u015bl<\/i> 25\/1975, s. 52-56. Dokument wskazuje na powr\u00f3t ludzi do sakrament\u00f3w, wsp\u00f3lnotowy wymiar modlitwy oraz g\u0142\u0119bokie przylgni\u0119cie do Ko\u015bcio\u0142a. Stwierdzono tak\u017ce, \u017ce charyzmat\u00f3w objawiaj\u0105cych si\u0119 od pocz\u0105tku Ko\u015bcio\u0142a nie nale\u017cy \u0142\u0105czy\u0107 tylko z Odnow\u0105 w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>. Probierzem ich autentyczno\u015bci s\u0105 owoce Ducha (zob. Ga 5, 22-23)<\/i>; budowanie Ko\u015bcio\u0142a w jedno\u015bci, prawdzie i mi\u0142o\u015bci oraz \u015bwiadectwo \u017cycia. Zauwa\u017cono tak\u017ce wielk\u0105 rol\u0119 i odkrycie Maryi w grupach modlitewnych. Biskupi zaznaczyli, \u017ce dzia\u0142anie Ducha \u015awi\u0119tego nie mo\u017ce by\u0107 sprzeczne z nauk\u0105 Ko\u015bcio\u0142a. W\u015br\u00f3d niebezpiecze\u0144stw dokument biskup\u00f3w wymienia elitaryzm, fundamentalizm biblijny, zaniedbanie intelektualne i doktrynalne wiary na rzecz sprowadzenia jej do subiektywnego do\u015bwiadczenia religijnego. Zaapelowano do cz\u0142onk\u00f3w ruchu o zaanga\u017cowanie si\u0119 w \u017cycie parafii, aby w ten spos\u00f3b unikn\u0119li izolacji. Natomiast specjaln\u0105 pro\u015bb\u0119 skierowano do kap\u0142an\u00f3w o trosk\u0119 duszpastersk\u0105 nad zdrowym i dobrym rozwojem grup. Zob. D. TOMCZYK, KKRCH<\/i>, s. 48. E. O’Connor jako dat\u0119 wydania dokumentu biskup\u00f3w USA podaje rok 1975. Biskupi zach\u0119cali m.in. do solidnego wykszta\u0142cenia teologicznego i biblijnego. Zob. E. O’CONNOR, RCH<\/i>, s. 20.<\/span>
\n[69]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 18.<\/span>
\n[70]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 18-19.<\/span>
\n[71]<\/sup><\/a> \u0179r\u00f3d\u0142o odnowy znajduje si\u0119 nie w jednostce, ale w dzia\u0142aniu Ducha \u015awi\u0119tego w Ko\u015bciele oraz otwarciu si\u0119 danej osoby na dzia\u0142anie Boga przez osobist\u0105 decyzj\u0119 wiary i odpowied\u017a na wezwanie Boga. Celem Odnowy<\/i> jest poznanie Boga jako Ojca w Jezusie Chrystusie i Duchu \u015awi\u0119tym. Odbywa si\u0119 to w braterskiej komunii w uwielbieniu i spontanicznej, radosnej s\u0142u\u017cbie oraz charyzmatach, kt\u00f3rymi s\u0142u\u017cy si\u0119 w oparciu o mi\u0142o\u015b\u0107. Zob. D. TOMCZYK, KKRCH<\/i>, s. 49. Ten list pasterski o dobrych i z\u0142ych stronach ruchu wskazywa\u0142 na pozytywy: odnowa duchowa cz\u0142onk\u00f3w i innych oraz przypomnienie katolikom o charyzmatach. Jednocze\u015bnie ukazywa\u0142 te\u017c cienie: zbytnie skupienie uwagi na charyzmatach spektakularnych, co mo\u017ce spowodowa\u0107 parodie autentycznych dar\u00f3w Ducha \u015awi\u0119tego; zbytni emocjonalizm, umniejszanie roli egzegezy i teologii, co powoduje zamykanie si\u0119 grup w sobie. Zob. P. SIWEK, Na marginesie ruchu charyzmatycznego<\/i>, W: HD<\/i> 1 (163) 1976, s. 50-51.<\/span>
\n[72]<\/sup><\/a> Ukierunkowanie wy\u0142\u0105cznie na dar j\u0119zyk\u00f3w i proroctwa wprowadza\u0107 mo\u017ce pewien klimat iluzji oraz prowadzi\u0107 do parodii autentycznych dar\u00f3w Ducha \u015awi\u0119tego. Nie nale\u017cy tak\u017ce przeakcentowywa\u0107 uczu\u0107, kt\u00f3re szczeg\u00f3lnie na spotkaniach bior\u0105 g\u00f3r\u0119 nad intelektem i mog\u0105 doprowadzi\u0107 do wykrzywie\u0144. Podobnie jak biskupi ameryka\u0144scy wskazali na fundamentalizm biblijny, kt\u00f3ry mo\u017ce zosta\u0107 zniwelowany przez odpowiedni\u0105 formacj\u0119 i przygotowanie lider\u00f3w: ugruntowanie w wierze oraz formacja teologiczna i kompetencja. Zob. D. TOMCZYK, KKRCH<\/i>, s. 50. Biskupi kanadyjscy napisali: Nale\u017cy przeto si\u0119 wystrzega\u0107, aby nie popa\u015b\u0107 w czysty subiektywizm i nie nada\u0107 w\u0142asnym do\u015bwiadczeniom, nie poddanym os\u0105dowi, warto\u015bci wi\u0119kszej ni\u017c one posiadaj\u0105. (\u2026) Kto d\u0105\u017cy nieumiarkowanie do do\u015bwiadczenia Boga i stara si\u0119 je uzyska\u0107, szuka przewa\u017cnie bardziej dar\u00f3w Bo\u017cych, ani\u017celi Boga, kt\u00f3ry je daje. Taka postawa zrodzi\u0142a wiele wypacze\u0144 w dziejach Ko\u015bcio\u0142a<\/i>. Cyt. za: M. A. SANTOS, M\u00f3wi\u0107 j\u0119zykami<\/i>, W: Com<\/i> 5 (77) 1993, s. 53. Bazowali oni na dokumencie biskup\u00f3w USA. Zob. E. O’CONNOR, RCH<\/i>, s. 20-21.<\/span>
\n[73]<\/sup><\/a> Jednak tak\u017ce tu wskazano na niewystarczaj\u0105cy klimat dialogu i wsp\u00f3\u0142pracy lider\u00f3w i hierarchii oraz zach\u0119cono do dalszej otwarto\u015bci na Ducha \u015awi\u0119tego. Zob. D. TOMCZYK, KKRCH<\/i>, s. 50-51.<\/span>
\n[74]<\/sup><\/a> Wskazali jednak na kierownictwo Boga w \u017cyciu cz\u0142onk\u00f3w Odnowy<\/i> oraz nowe rozumienie Ko\u015bcio\u0142a i wsp\u00f3lnoty, misyjno\u015b\u0107, otwarto\u015b\u0107 i wierno\u015b\u0107 woli Bo\u017cej oraz g\u0142\u0119bok\u0105 afirmacj\u0119 powo\u0142ania. Wszystkie te do\u015bwiadczenia sytuowali w nauczaniu i tradycji Ko\u015bcio\u0142a katolickiego, podkre\u015blaj\u0105c jednocze\u015bnie potrzeb\u0119 ujednolicenia struktur ruchu. Zob. D. TOMCZYK, KKRCH<\/i>, s. 52-53.<\/span>
\n[75]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 57-59.<\/span>
\n[76]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. s. 57.<\/span>
\n[77]<\/sup><\/a> Znakiem autentycznego \u017cycia w Duchu \u015awi\u0119tym jest przemiana \u017cycia. Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 57-58.<\/span>
\n[78]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 57.<\/span>
\n[79]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 58-59.<\/span>
\n[80]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 59.<\/span>
\n[81]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 53.<\/span>
\n[82]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 54.<\/span>
\n[83]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 54.<\/span>
\n[84]<\/sup><\/a> B. ZAORSKA, Wsp\u00f3lnoty charyzmatyczne<\/i>, KA<\/i> 2 (72) 1988, s. 20.<\/span>
\n[85]<\/sup><\/a> Wielu biskup\u00f3w wyra\u017ca poparcie dla Odnowy<\/i>. Zob. B. DEMBOWSKI, OD\u015aPP<\/i>, s. 98. Niekt\u00f3rzy niekatolicy byli bardzo zdziwieni tak przychylnym przyj\u0119ciem Odnowy<\/i> w ko\u015bciele katolickim, a szczeg\u00f3lnie przez jego hierarchi\u0119. Zob. M. BABRAJ [red], OJM<\/i>, s. 36, 37, 91. Por. J. BADENI, Whisky on the rocks<\/i> [wywiad], W: ZOD\u015a<\/i> 16\/1997, s. 57. W 1989 roku w Bogocie zosta\u0142a wydana ksi\u0105\u017cka Odnowa w Duchu \u015awi\u0119tym a Nowa Ewangelizacja<\/i>, kt\u00f3ra podaje szczeg\u00f3lnie interesuj\u0105ce kwestie na s. 46-61. Zob. M. A. SANTOS, M\u00f3wi\u0107 j\u0119zykami<\/i>, W: Com<\/i> 5 (77) 1993, s. 53; E. O’CONNOR, RCH<\/i>, s. 30. Ju\u017c na pierwszych spotkaniach ruchu pojawili si\u0119 kap\u0142ani. Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 48.<\/span>
\n[86]<\/sup><\/a> Zob. J. RATZINGER, Raport o stanie wiary<\/i>, Krak\u00f3w-Warszawa 1986, s. 36.<\/span>
\n[87]<\/sup><\/a> Zob. M. H\u00c9BRARD, CHZH<\/i>, s. 54.<\/span>
\n[88]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 92.<\/span>
\n[89]<\/sup><\/a> Mimo niebezpiecze\u0144stw wynikaj\u0105cych z ka\u017cdego ruchu, mo\u017cliwych jednak do opanowania, widzia\u0142 w Odnowie<\/i> nadziej\u0119 u\u015bwiadomienia religijnego wielu niewierz\u0105cych chrze\u015bcijan. Zob. M. BABRAJ [red], OJM<\/i>, s. 37. W 1972 roku opublikowa\u0142 on ankiet\u0119 w\u015br\u00f3d biskup\u00f3w USA. Dotyczy\u0142a ona sytuacji Odnowy w Duchu \u015awietym<\/i> w ich diecezjach. Wyliczono tam m.in. pozytywy (intensyfikacja modlitwy, nacisk na osobiste u\u015bwi\u0119cenie, d\u0105\u017cenie do nawr\u00f3cenia si\u0119, przywi\u0105zanie do Ko\u015bcio\u0142a i sakrament\u00f3w)<\/i> oraz negatywy ruchu (emocjonalizm, antyintelektualizm, indyferentyzm)<\/i>. Cho\u0107 wnioski z tej ankiety nie zosta\u0142y oficjalnie opublikowane, to jednak poparto zalecenia biskup\u00f3w z 1969 roku. Zob. E. O’CONNOR, RCH<\/i>, s. 19-20.<\/span>
\n[90]<\/sup><\/a> Powierzy\u0142 Odnowie w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> trudn\u0105 parafi\u0119 w Marsylii. Zob. A. D\u0104MBSKA, W rado\u015bci Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, W: KA<\/i> 1 (11) 1983, s. 26.<\/span>
\n[91]<\/sup><\/a> Wyra\u017ca\u0142 r\u00f3wnie\u017c zainteresowanie ruchem, co szczeg\u00f3lnie mia\u0142o miejsce w korespondencji z ks. B. D\u0105browskim z 15.02.1978 r. Zawarte s\u0105 tam m.in. przestrogi przed zbytnim indywidualizmem i wskazanie na potrzeb\u0119 solidnej formacji. Zob. M. BABRAJ [red], OJM<\/i>, s. 80-81.<\/span>
\n[92]<\/sup><\/a> Zob. M. H\u00c9BRARD, CHZH<\/i>, s. 84-85.<\/span>
\n[93]<\/sup><\/a> Stwierdza on, \u017ce Odnowa<\/i> nie jest ruchem od Ko\u015bcio\u0142a, ale ruchem do Ko\u015bcio\u0142a. Zob. P. SIWEK, Na marginesie ruchu charyzmatycznego<\/i>, W: HD<\/i> 1 (163) 1976, s. 50.<\/span>
\n[94]<\/sup><\/a> Oceniaj\u0105c og\u00f3lnie ruch pozytywnie, wskazuje na niebezpiecze\u0144stwo tego, \u017ce szczycenie si\u0119 sekretn\u0105 i duchow\u0105 wiedz\u0105 mo\u017ce prowadzi\u0107 do dzielenia Ko\u015bcio\u0142a na charyzmatyczny i instytucjonalny. Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 50.<\/span>
\n<\/a> [95] Zob. M. H\u00c9BRARD, CHZH<\/i>, s. 19. Por. J. BADENI, Whisky on the rocks<\/i> [wywiad], W: ZOD\u015a<\/i> 16\/1997, s. 54.<\/span>
\n<\/a> [96] Zob. M. H\u00c9BRARD, CHZH<\/i>, s. 78.<\/span>
\n<\/a> [97] Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 110.<\/span>
\n<\/a> [98] Wskaza\u0142 on w czasopi\u015bmie America<\/i> uwag\u0119 na to, \u017ce biskupi nie przyjmuj\u0105 Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> z otwartymi ramionami, cho\u0107 dostrzegaj\u0105 w niej dobro. Zob. P. SIWEK, Na marginesie ruchu charyzmatycznego<\/i>, W: HD<\/i> 1 (163) 1976, s. 50.<\/span>
\n<\/a> [99] Zob. M. H\u00c9BRARD, CHZH<\/i>, s. 51.<\/span>
\n[100]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 79<\/span>
\n[101]<\/sup><\/a> Zob. List generalnego prze\u0142o\u017conego Bazylian\u00f3w w sprawie Odnowy Charyzmatycznej<\/i>, mps, b.r.m.w., s. 1-7. Por. M. BABRAJ [red], OJM<\/i>, s. 88-89.<\/span>
\n[102]<\/sup><\/a> Przes\u0142anie ko\u0144cowe Synodu Biskup\u00f3w na temat \u015bwieckich, Rzym 1987, paragraf 5 Moc Ducha<\/i>. Cyt. za: M. H\u00c9BRARD, CHZH<\/i>, s. 57.<\/span>
\n[103]<\/sup><\/a> Zob. R. J. DWYER, Kilka gorzkich s\u0142\u00f3w<\/i>, W: Nova et Vetera<\/i> 1 (4) 1997, s. 22-25. Por. K. MC DONNELL, T. G. MONTAGUE, RO<\/i>, s. 17.<\/span>
\n[104]<\/sup><\/a> Zob. M. BABRAJ [red], OJM<\/i>, s. 22.<\/span>
\n[105]<\/sup><\/a> Zob. Teologiczne i duszpasterskie wskaz\u00f3wki dotycz\u0105ce Odnowy Charyzmatycznej w Ko\u015bciele katolickim<\/i> (wyd. polskie: Krak\u00f3w 1985)<\/i> oraz: Odnowa w Duchu \u015awi\u0119tym a moce ciemno\u015bci<\/i>, mps, b.r.m.w. Szerokie om\u00f3wienie pierwszego z nich znajduje si\u0119 w Siloe<\/i>. Zob. Wskaz\u00f3wki teologiczne i duszpasterskie dotycz\u0105ce katolickiej Odnowy Charyzmatycznej<\/i>, W: Siloe<\/i> 13\/1979, s. 18-22.<\/span>
\n[106]<\/sup><\/a> Zob. Z. PASEK, RZPM<\/i>, s. 29. Por. B. DEMBOWSKI, OD\u015aPP<\/i>, s. 96; Wskaz\u00f3wki teologiczne i duszpasterskie dotycz\u0105ce katolickiej Odnowy Charyzmatycznej<\/i>, W: Siloe<\/i> 13\/1979, s. 18.<\/span>
\n[107]<\/sup><\/a> Zob. Z. PASEK, RZPM<\/i>, s. 29.<\/span>
\n[108]<\/sup><\/a> S\u0105 oni uznawani za znawc\u00f3w w tej dziedzinie. W j\u0119zyku polskim dost\u0119pne s\u0105 dwie pozycje teologiczne, dotycz\u0105ce wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, tych\u017ce autor\u00f3w. Pierwsza z nich to teologiczny dokument episkopatu USA: K. MC DONNELL, T. G. MONTAGUE, Rozniecanie Ognia<\/i>, Krak\u00f3w 1992. Drugi z nich omawia natomiast wylanie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> w \u015bwietle Pisma \u015awi\u0119tego i pismach staro\u017cytnych pisarzy chrze\u015bcija\u0144skich: K. MC DONNELL, T. G. MONTAGUE, Inicjacja chrze\u015bcija\u0144ska a chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>, Krak\u00f3w 1997.<\/span>
\n[109]<\/sup><\/a> W j\u0119zyku polskim wydano ju\u017c: F. A. SULLIVAN, Charyzmaty i Odnowa Charyzmatyczna<\/i>, Warszawa 1986; F. A. SULLIVAN, Uzdrowienie charyzmatyczne<\/i>, W: Com<\/i> 6 (54) 1989, s. 101-106 oraz inne pozycje, kt\u00f3rych jest on wsp\u00f3\u0142autorem: np. R. FARICY , F. A. SULLIVAN, Drogi Odnowy<\/i>, Krak\u00f3w 1993.<\/span>
\n[110]<\/sup><\/a> Po polsku dost\u0119pne s\u0105 m.in.: H. M\u00dcHLEN, Odnowa w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>, Krak\u00f3w 1983; H. M\u00dcHLEN, Wprowadzenie w Odnow\u0119 w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> [t\u0142umaczenie z niemieckiego], b.r.m.w..<\/span>
\n[111]<\/sup><\/a> Zob. G. BENTIVEGNA, Ojcowie Ko\u015bcio\u0142a o nape\u0142nieniu Duchem \u015awi\u0119tym<\/i>, W: ZOD\u015a<\/i> 16\/1997, s. 26-35.<\/span>
\n[112]<\/sup><\/a> Zob. M. H\u00c9BRARD, CHZH<\/i>, s. 86, 105.<\/span>
\n[113]<\/sup><\/a> W j\u0119zyku polskim dost\u0119pna jest ju\u017c trylogia tego autora pt. Wierz\u0119 w Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>. Do\u015b\u0107 obszerny fragment tomu drugiego po\u015bwi\u0119cony jest w\u0142a\u015bnie Odnowie<\/i>: Y. CONGAR, Wierz\u0119 w Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, t. 2, Panem jest Duch i daje \u017cycie<\/i>, Warszawa 1995, s. 175-253.<\/span>
\n[114]<\/sup><\/a> Zob. M. H\u00c9BRARD, CHZH<\/i>, s. 54.<\/span>
\n[115]<\/sup><\/a> Zob. R. LAURENTIN, Trzy charyzmaty<\/i>, Krak\u00f3w 1986.<\/span>
\n[116]<\/sup><\/a>Z publikacji, kt\u00f3re wykorzystali\u015bmy w tej pracy mo\u017cna wymieni\u0107: B. DEMBOWSKI, Ochrzczeni w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>, W: ZOD\u015a<\/i> 16\/1997, s. 5-13; B. DEMBOWSKI, Odnowa w Duchu \u015awi\u0119tym w polskich grupach modlitewnych<\/i>, W: Charis<\/i> 16 – 17\/1982, s. 14-30; B. DEMBOWSKI, OD\u015aPP<\/i>, s. 94-100; B. DEMBOWSKI, Przyj\u0105\u0107 Jezusa jako Pana i Zbawiciela. Z do\u015bwiadczenia Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>, W: Komisja Duszpasterska Episkopatu Polski, Jezus Chrystus Jedyny Zbawiciel \u015bwiata wczoraj, dzi\u015b i na wieki. Program duszpasterski na rok 1996\/97<\/i>, Katowice 1996, s. 119-129; B. DEMBOWSKI, Uzdrawiaj\u0105ca moc sakrament\u00f3w<\/i>, W: AK<\/i> 125 (87) 1995, s. 35-42; B. DEMBOWSKI, Zamiast wst\u0119pu<\/i>, W: Laurentin R., Trzy charyzmaty<\/i>, Krak\u00f3w 1986, s. 3-9; B. DEMBOWSKI, Dzi\u0119kczynienie z Maryj\u0105: rekolekcje dla biskup\u00f3w, Jasna G\u00f3ra 25-28 listopada 1996 r.<\/i>, W\u0142oc\u0142awek 1997.<\/span>
\n[117]<\/sup><\/a> Zob. A. GREFKOWICZ, Pocz\u0105tki Odnowy w Polsce<\/i>, W: ZOD\u015a<\/i> 2\/1994, s. 38-40; A. GREFKOWICZ, Uzdrowienia potrzebuje ka\u017cdy z nas<\/i> [wywiad], W: SWN <\/i>7 (8) 1992, ss. 55 – 60.<\/span>
\n[118]<\/sup><\/a> Zob. M. BIGIEL, Jezus Chrzci Duchem \u015awi\u0119tym<\/i>, \u0141\u00f3d\u017a 1997.<\/span>
\n[119]<\/sup><\/a> Zob. R. PINDEL, Charyzmatyczny rys duchowo\u015bci chrze\u015bcija\u0144skiej<\/i>, W: \u017bD<\/i> 7 (3) 1996, s. 111 – 123; R. PINDEL, Czy mo\u017cna powt\u00f3rzy\u0107 Zes\u0142anie Ducha \u015awi\u0119tego?<\/i>, W: ZOD\u015a<\/i> 16\/1997, s. 81-88.<\/span>
\n[120]<\/sup><\/a> Zob. W. HRYNIEWICZ, Zarys chrze\u015bcija\u0144skiej teologii paschalnej<\/i>, t. 2, Nasza Pascha z Chrystusem<\/i>, Lublin 1987, s. 292-296.<\/span>
\n[121]<\/sup><\/a> Zob. E. WERON, ROD\u015a<\/i>, s. 107-119.<\/span>
\n[122]<\/sup><\/a> Zob. J. NAUMOWICZ, Trzeba odnowi\u0107 \u0142ask\u0119 chrztu<\/i>, W: ZOD\u015a<\/i> 16\/1997, s. 20\u201325.<\/span>
\n[123]<\/sup><\/a> Zob. M. BIGIEL, JCHD\u015a<\/i>, s. 50; F. A. SULLIVAN, CHOCH<\/i>, s. 44. Nazwa mo\u017ce bowiem, jak w wypadku charyzmatycznych grup pierwszych wiek\u00f3w, wskazywa\u0107 na jak\u0105\u015b grup\u0119 uprzywilejowanych superchrze\u015bcijan<\/i>, a przecie\u017c ca\u0142y Ko\u015bci\u00f3\u0142 jest charyzmatyczny. Oczywi\u015bcie, czym innym jest \u0142aska ofiarowana cz\u0142owiekowi, ale nie u\u015bwiadomiona, a czym innym u\u015bwiadomiona i przyj\u0119ta, co te\u017c ma miejsce w Odnowie w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>. Zob. T. MICEWICZ, Vademecum charyzmatyka<\/i>, W: T. Micewicz, Szko\u0142a modlitwy. Vademecum charyzmatyka<\/i>, Katowice 1991, s. 151. Por. Y. CONGAR, WD\u015aP<\/i>, s. 195-197; OD\u015aMC<\/i>, s. 22; L. J. SUENENS, Czym jest Odnowa w Duchu \u015awi\u0119tym?<\/i>, W: LT<\/i> 7-8\/1985, s. 14.<\/span>
\n[124]<\/sup><\/a> Zob. D. TOMCZYK, KKRCH<\/i>, s. 53; L. J. SUENENS, Dar Odnowy a pos\u0142uga kap\u0142ana i zakonnika<\/i>, W: Charis<\/i> 21-23\/1984, s. 10; CH. MASSABKI, OD\u015aNK<\/i>, s. 16-17; Y. CONGAR, WD\u015aP<\/i>, s. 195.<\/span>
\n[125]<\/sup><\/a> Zob. Y. CONGAR, WD\u015aP<\/i>, s. 198.<\/span>
\n[126]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 199.<\/span>
\n[127]<\/sup><\/a> Zob. F. A. SULLIVAN, CHOCH<\/i>, s. 44.<\/span>
\n[128]<\/sup><\/a> TAM\u017bE<\/i>, s. 43.<\/span>
\n[129]<\/sup><\/a> Zob. B. DEMBOWSKI, ZW<\/i>, s. 3; B. DEMBOWSKI, OD\u015aPG<\/i>, s. 14.<\/span>
\n[130]<\/sup><\/a> Zob. D. TOMCZYK, KKRCH<\/i> s. 53. Por. Y. CONGAR, WD\u015aP<\/i>, s. 198.<\/span>
\n[131]<\/sup><\/a> Zob. Y. CONGAR, WD\u015aP<\/i>, s. 199.<\/span>
\n[132]<\/sup><\/a> Zob. F. A. SULLIVAN, CHOCH<\/i>, s. 44. Por. OD\u015aMC<\/i>, s. 23.<\/span>
\n[133]<\/sup><\/a> Zob. E. WERON, ROD\u015a<\/i>, s. 115; F. A. SULLIVAN, CHOCH<\/i>, s. 65; T. MICEWICZ, Vademecum charyzmatyka<\/i>, W: T. Micewicz, Szko\u0142a modlitwy. Vademecum charyzmatyka<\/i>, Katowice 1991, s. 199; R. PUIGDOLLERS, Chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym a Bierzmowanie<\/i>, W: Com<\/i> 2 (68) 1992, s. 69. Nawet w katolickiej Odnowie w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> przyj\u0119\u0142a si\u0119 nazwa chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>, ale potrzebne by\u0142o zaraz wyja\u015bnienie, \u017ce nie stoi to w sprzeczno\u015bci z wiar\u0105, \u017ce Duch \u015awi\u0119ty jest dany cz\u0142owiekowi wierz\u0105cemu ju\u017c w chrzcie i bierzmowaniu. Dzi\u0119ki temu unika si\u0119 pos\u0105dze\u0144 o patrzenie na chrzest sakramentalny jako na chrzest z wody<\/i>, a dopiero do\u015bwiadczenie chrztu w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> udziela Ducha \u015awi\u0119tego. Zob. F. A. SULLIVAN, CHOCH<\/i>, s. 53. Por. D. TOMCZYK, Duchowo\u015b\u0107 ruchu charyzmatycznego<\/i>, W: CTh<\/i> 3 (57) 1987, s. 40-41; R. FARICY, F. A. SULIVAN, DO<\/i>, s. 40-41; V. WALSH, KOCH<\/i>, s. 29; L. J. SUENENS, NZD\u015a<\/i>, s. 80; K. MC DONNELL, T. G. MONTAGUE, ICH<\/i>, s. 454; TDW<\/i>, s. 28; M. BIGIEL, JCHD\u015a<\/i>, s. 44; L. J. SUENENS, Warunki autentyczno\u015bci Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>, W: LT<\/i> 6\/1986, s. 6-8; S. CLARK, Ochrzczeni w Duchu \u015awi\u0119tym i dary duchowe. Podstawowe wyja\u015bnienia kluczowych poj\u0119\u0107 i do\u015bwiadcze\u0144 Odnowy Charyzmatycznej<\/i>, Krak\u00f3w 1994, s. 63-72; A. WOODROW, Odnowa charyzmatyczna czy zes\u0142anie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, W: WD<\/i> 8\/74, s. 91, 94-95.<\/span>
\n[134]<\/sup><\/a> Zob. B. DEMBOWSKI, Ochrzczeni w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>, W: ZOD\u015a<\/i> 16\/1997, s. 5; K. MC DONNELL, T. G. MONTAGUE, RO<\/i>, s. 10. Przez wielu ludzi okre\u015blenie chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> rozumiane jest w\u0142a\u015bnie jako zaprzeczenie warto\u015bci chrztu sakramentalnego. Rodzi to sugestie dw\u00f3ch chrzt\u00f3w, jakoby jeden z nich nie by\u0142 wystarczaj\u0105cy. Wynika to z powodu dwuznaczno\u015bci, wynikaj\u0105cych z nauczania zielono\u015bwi\u0105tkowc\u00f3w klasycznych. Zob. CH. MASSABKI, OD\u015aNK<\/i>, s. 17. Okre\u015blenie to stwarza problemy, poniewa\u017c katolicy przywykli do m\u00f3wienia o chrzcie w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> praktycznie tylko w zwi\u0105zku z sakramentem. Zob. F. A. SULLIVAN, CHOCH<\/i>, s. 64. Por. M. BIGIEL, JCHD\u015a<\/i>, s. 46; R. PUIGDOLLERS, Chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym a Bierzmowanie<\/i>, W: Com<\/i> 2 (68) 1992, s. 70, TDW<\/i>, s. 27; A. WOODROW, Odnowa charyzmatyczna czy zes\u0142anie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, W: WD<\/i> 8\/74, s. 94-95.<\/span>
\n[135]<\/sup><\/a> Zob. B. DEMBOWSKI, Ochrzczeni w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>, W: ZOD\u015a<\/i> 16\/1997, s. 6; B. DEMBOWSKI, OD\u015aPG<\/i>, s. 17; E. WERON, ROD\u015a<\/i>, s. 115. K i D. Ranaghan twierdz\u0105: Czasem unika si\u0119 tego terminu [chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym \u2013 przyp. w\u0142.] \u2013 co jest w\u0142a\u015bciwsze \u2013 m\u00f3wi\u0105c o \u00abwylaniu Ducha\u00bb lub \u00abodnowieniu w Duchu \u015awi\u0119tym\u00bb.<\/i>Y. CONGAR, WD\u015aP<\/i>, s. 239. Por. L. J. SUENENS, NZD\u015a<\/i>, s. 81; K. MC DONNELL, T. G. MONTAGUE, ICH<\/i>, s. 5; CH. MASSABKI, OD\u015aNK<\/i>, s. 17; P. SCHOONENBERG, CHD\u015a<\/i>, s. 1; E. O’CONNOR, RCH<\/i>, s. 133. Zamian\u0119 wyra\u017cenia chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> na inne sugeruje tak\u017ce W. Hryniewicz: Wydaje si\u0119, \u017ce samo wyra\u017cenie \u00abchrzest w Duchu \u015awi\u0119tym\u00bb mo\u017cna by z powodzeniem zast\u0105pi\u0107 innymi, takimi jak: \u00abodnowienie w Duchu \u015awi\u0119tym\u00bb lub \u00abnape\u0142nienie Duchem\u00bb. Tendencja ta zaznacza si\u0119 w katolickim ruchu odnowy charyzmatycznej.<\/i> W. HRYNIEWICZ, NPCH<\/i>, s. 295. Zob. V. WALSH, KOCH<\/i>, s. 19. Autorzy obcoj\u0119zyczni pos\u0142uguj\u0105 si\u0119 takimi terminami, jak: the release of the Spirit<\/i>, l’\u00e9ffusion de l’Esprit<\/i>. Zob. M. BIGIEL, JCHD\u015a<\/i>, s. 55; F. A. SULLIVAN, CHOCH<\/i>, s. 65; Z. PASEK, RZPM<\/i>, s. 193; TDW<\/i>, s. 8. Niekiedy mo\u017cna spotka\u0107 si\u0119 tak\u017ce z nast\u0119puj\u0105cymi adaptacjami nazwy: wyzwolenie przez Ducha<\/i>, odnowienie sakrament\u00f3w inicjacji<\/i>; wyzwolenie dar\u00f3w otrzymanych ju\u017c w mo\u017cno\u015bci<\/i>; objaw chrztu, przez kt\u00f3ry \u0142aska ukryta, otrzymana na chrzcie, przekszta\u0142ca si\u0119 w \u015bwiadome do\u015bwiadczenie<\/i>; od\u017cycie sakrament\u00f3w inicjacji<\/i> czy zes\u0142anie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>. Wszystkie te nazwy podkre\u015blaj\u0105 to, co otrzymane w inicjacji rozkwita w do\u015bwiadczeniu osobistym. Zob. R. PUIGDOLLERS, Chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym a Bierzmowanie<\/i>, W: Com<\/i> 2 (68) 1992, s. 69; TDW<\/i>, s. 8. F. A. Sullivan woli stosowa\u0107 okre\u015blenie nowy chrzest w Duchu<\/i> albo, \u017ce prosi si\u0119 Pana o ponowne ochrzczenie danej osoby w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>. Zob. F. A. SULLIVAN, CHOCH<\/i>, s. 65. Por. R. FARICY, F. A. SULIVAN, DO<\/i>, s. 41; TDW<\/i>, s. 28; A. WOODROW, Odnowa charyzmatyczna czy zes\u0142anie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, W: WD<\/i> 8\/74, s. 95; Czym jest chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym? Opinie teolog\u00f3w<\/i>, W: ZOD\u015a<\/i> 2\/1994, s. 21-23; K. MC DONNELL, Nie b\u00f3jcie si\u0119 chrztu w Duchu \u015awi\u0119tym!<\/i>, W: ZOD\u015a<\/i> 2\/1994, s. 33.<\/span>
\n[136]<\/sup><\/a> Zob. M. BIGIEL, JCHD\u015a<\/i>, s. 42. Dotyczy to w\u0142a\u015bnie szczeg\u00f3lnie rozumienia poj\u0119cia chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> i charyzmat\u00f3w. Zob. B. DEMBOWSKI, OD\u015aPG<\/i>, s. 17. Por. M. BABRAJ [red], OJM<\/i>, s. 84. Potrzeba zatem dokonania adaptacji podstawowych poj\u0119\u0107 zielono\u015bwi\u0105tkowych do tradycji katolickiej. Zob. Z. PASEK, RZPM<\/i>, s. 193; R. PUIGDOLLERS, Chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym a Bierzmowanie<\/i>, W: Com<\/i> 2 (68) 1992, s. 69; TDW<\/i>, s. 27, 30.<\/span>
\n[137]<\/sup><\/a> Zob. P. SCHOONENBERG, CHD\u015a<\/i>, s. 2. Por. TDW<\/i>, s. 28-30; W. \u017bMUDZI\u0143SKI, Chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>, W: LT 5\/1994, s. 30-31.<\/span>
\n[138]<\/sup><\/a> Sporadycznie poj\u0119cie to pojawia\u0142o si\u0119 w literaturze teologicznej w ci\u0105gu wiek\u00f3w. Pocz\u0105tek szerszego zainteresowania si\u0119 tym problemem datuje si\u0119 jednak raczej na XIX wiek (Ruch \u015bwi\u0119to\u015bci)<\/i>. Do powszechnego u\u017cytku zosta\u0142o za\u015b wprowadzone dopiero w XX wieku przez zielono\u015bwi\u0105tkowc\u00f3w i przyj\u0119cie tego sformu\u0142owania przez neozielono\u015bwi\u0105tkowc\u00f3w. Zob. E. O’CONNOR, RCH<\/i>, s. 133.<\/span>
\n[139]<\/sup><\/a> Zob. W. HRYNIEWICZ, NPCH<\/i>, s. 292-293. Por. TDW<\/i>, s. 28, R. MARTIN, GB,<\/i> s. 82.<\/span>
\n[140]<\/sup><\/a> Niekt\u00f3rzy nies\u0142usznie powo\u0142uj\u0105 si\u0119 na Dz 1, 5; \u0141k 29, 49; Mt 3, 11; Mk 1, 8 i 1 Kor 12, 13. Zob. E. O’CONNOR, RCH<\/i>, s. 134. Por. K. MC DONNELL, T. G. MONTAGUE, ICH<\/i>, s. 130-131.<\/span>
\n[141]<\/sup><\/a> Zob. F. A. SULLIVAN, CHOCH<\/i>, s. 65; S. CLARK, Ochrzczeni w Duchu \u015awi\u0119tym i dary duchowe. Podstawowe wyja\u015bnienia kluczowych poj\u0119\u0107 i do\u015bwiadcze\u0144 Odnowy Charyzmatycznej<\/i>, Krak\u00f3w 1994, s. 58-63. Por. M. BIGIEL, JCHD\u015a<\/i>, s. 61-63<\/span>
\n[142]<\/sup><\/a> Zob. F. A. SULLIVAN, CHOCH<\/i>, s. 65. Por. M. BIGIEL, JCHD\u015a<\/i>, s. 61-63.<\/span>
\n[143]<\/sup><\/a> Zob. V. WALSH, KOCH<\/i>, s. 19.<\/span>
\n[144]<\/sup><\/a> Zob. T. SZKOPEK, W obronie Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>, W: Nova et Vetera<\/i> 1 (4) 1997, s. 28.<\/span>
\n[145]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 32. Por. R. PUIGDOLLERS, Chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym a Bierzmowanie<\/i>, W: Com<\/i> 2 (68) 1992, s. 70.<\/span>
\n[146]<\/sup><\/a> Zob. W. HRYNIEWICZ, NPCH<\/i>, s. 295. Por. L. J. SUENENS, NZD\u015a<\/i>, s. 75; TDW<\/i>, s. 28. Ta r\u00f3\u017cnorodno\u015b\u0107 wyra\u017ce\u0144 opisuj\u0105cych \u00abchrzest w Duchu \u015awi\u0119tym\u00bb pozwala nam zrozumie\u0107, jak pojmuje go \u015bw. \u0141ukasz: chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym, to zes\u0142anie Ducha, wylanie, danie Ducha<\/i>. M. BIGIEL, JCHD\u015a<\/i>, s. 61.<\/span>
\n[147]<\/sup><\/a> Zob. Z. PASEK, RZPM<\/i>, s. 48. Por. M. BIGIEL, JCHD\u015a<\/i>, s. 44-45.<\/span>
\n[148]<\/sup><\/a> Nawet w\u015br\u00f3d samych zielono\u015bwi\u0105tkowc\u00f3w nie ma zgodno\u015bci co do tego, czy dar j\u0119zyk\u00f3w jest czy te\u017c nie jest znakiem chrztu w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>. Zob. Z. PASEK, RZPM<\/i>, s. 49-50.<\/span>
\n[149]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 51-53.<\/span>
\n[150]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 54-55.<\/span>
\n[151]<\/sup><\/a> Zob. R. PUIGDOLLERS, Chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym a Bierzmowanie<\/i>, W: Com <\/i>2 (68) 1992, s. 69-70.<\/span>
\n[152]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 70.<\/span>
\n[153]<\/sup><\/a> Y. CONGAR, WD\u015aP<\/i>, s. 239.<\/span>
\n[154]<\/sup><\/a> Zob. L. J. SUENENS, NZD\u015a<\/i>, s. 80.<\/span>
\n[155]<\/sup><\/a> Zob. J. NAUMOWICZ, Trzeba odnowi\u0107 \u0142ask\u0119 chrztu<\/i>, W: ZOD\u015a<\/i> 16\/1997, s. 21; R. J. DWYER, Kilka gorzkich s\u0142\u00f3w<\/i>, W: Nova et Vetera<\/i> 1 (4) 1997, s. 26; M. BABRAJ [red], OJM<\/i>, s. 90. Dla wielu, nawet studiuj\u0105cych teologi\u0119 poj\u0119cie to jest bardzo obce. Zob. E. O’CONNOR, RCH<\/i>, s. 214.<\/span>
\n[156]<\/sup><\/a> P. FLOOD, Pentekotyzm<\/i>, W: Nova et Vetera<\/i> 1 (4) 1997, s. 20.<\/span>
\n[157]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 20-21. Zarzut importu z protestantyzmu jest bezpodstawny. Cho\u0107 Odnowa w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> wywodzi si\u0119 z ruch\u00f3w charyzmatycznych zielono\u015bwi\u0105tkowego przebudzenia, to od samego pocz\u0105tku przyjmowano w niej rzeczy dobre, a z\u0142e odrzucano. Szczeg\u00f3lnie zrewidowanie s\u0142ownictwa i praktyk zielono\u015bwi\u0105tkowych mia\u0142o miejsce w formie i teologii poszczeg\u00f3lnych gest\u00f3w, cho\u0107 jeszcze nie jest to proces zako\u0144czony. Zob. TDW<\/i>, s. 39.<\/span>
\n[158]<\/sup><\/a> Zob. Y. CONGAR, WD\u015aP<\/i>, s. 221-222.<\/span>
\n[159]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 246.<\/span>
\n[160]<\/sup><\/a> Zob. M. BABRAJ [red], OJM<\/i>, s. 15.<\/span>
\n[161]<\/sup><\/a> W. HRYNIEWICZ, NPCH<\/i>, s. 292.<\/span>
\n[162]<\/sup><\/a> TAM\u017bE<\/i>, s. 293.<\/span>
\n[163]<\/sup><\/a> Zob. Z. PASEK, RZPM<\/i>, s. 29.<\/span>
\n[164]<\/sup><\/a> Zob. P. FLOOD, Pentekotyzm<\/i>, W: Nova et Vetera<\/i> 1 (4) 1997, s. 18.<\/span>
\n[165]<\/sup><\/a> TAM\u017bE<\/i>, s. 21.<\/span>
\n[166]<\/sup><\/a> Zob. E. WERON, ROD\u015a<\/i>, s. 118; TDW<\/i>, s. 33. Przyj\u0119cie chrztu w Duchu \u015awi\u0119tym nie oznacza przyst\u0105pienia do jakiego\u015b ruchu. Oznacza przyj\u0119cie pe\u0142ni inicjacji chrze\u015bcija\u0144skiej, mo\u017ce porusza\u0107 i dotkn\u0105\u0107 ka\u017cdego<\/i>. CH. MASSABKI, OD\u015aNK<\/i>, s. 16.<\/span>
\n[167]<\/sup><\/a> Zob. R. PUIGDOLLERS, Chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym a Bierzmowanie<\/i>, W: Com<\/i> 2 (68) 1992, s. 69. Por. M. BIGIEL, JCHD\u015a<\/i>, s. 141.<\/span>
\n[168]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 68. Por. R. CANTALAMESSA, Ws\u0142uchani w Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, Krak\u00f3w 1994, s. 66; E. O’CONNOR, RCH<\/i>, s. 173-174.<\/span>
\n[169]<\/sup><\/a> Zob. K. MC DONNELL, T. G. MONTAGUE, ICH<\/i>, s. 125. Przejawia si\u0119 to tak\u017ce w dokumentach Ko\u015bcio\u0142a na temat Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>. Obydwa te t\u0142umaczenia z powodzeniem znajduj\u0105 swoje miejsce w obr\u0119bie tradycji katolickiej. Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 130; M. BIGIEL, JCHD\u015a<\/i>, s. 47. Najpierw bowiem by\u0142o do\u015bwiadczenie, a dopiero p\u00f3\u017aniej jego teologiczna interpretacja. Zob. F. A. SULLIVAN, CHOCH<\/i>, s. 51-52; M. BIGIEL, JCHD\u015a<\/i>, s. 43, 130.<\/span>
\n[170]<\/sup><\/a> Zob. K. MC DONNELL, T. G. MONTAGUE, ICH<\/i>, s. 126. Por. W. HRYNIEWICZ, NPCH<\/i>, s. 295; L. J. SUENENS, NZD\u015a<\/i>, s. 81; P. G. MANSFIELD, JNP<\/i>, s. 220; K. MC DONNELL, T. G. MONTAGUE, ICH<\/i>, s. 452; TDW<\/i>, s. 28, M. BIGIEL, JCHD\u015a<\/i>, s. 47.<\/span>
\n[171]<\/sup><\/a> Zob. K. MC DONNELL, T. G. MONTAGUE, ICH<\/i>, s. 126-127. Por. M. BIGIEL, JCHD<\/i>\u015a, s. 53. Sakrament dzia\u0142a zawsze ex opere operato<\/i>, je\u015bli nie ma przeszk\u00f3d ze strony przyjmuj\u0105cego \u2013 ex opere operantis<\/i>. Sam brak wiary w zmartwychwstanie wystarczy za\u015b dla udaremnienia \u0142aski chrzcielnej, co dostrzegali ju\u017c Ojcowie Ko\u015bcio\u0142a. Pisali\u015bmy o tym w drugim rozdziale naszej pracy. Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 152. Ka\u017cdy w r\u00f3\u017cnym stopniu przyswaja sobie \u0142aski sakramentalne. Zob. F. A. SULLIVAN, CHOCH<\/i>, s. 52. Por. K. MC DONNELL, T. G. MONTAGUE, ICH<\/i>, s. 410, 453; R. PUIGDOLLERS, Chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym a Bierzmowanie<\/i>, W: Com<\/i> 2 (68) 1992, s. 71; E. O’CONNOR, RCH<\/i>, s. 134; TDW<\/i>, s. 18, 30.<\/span>
\n[172]<\/sup><\/a> Zob. M. BIGIEL, JCHD\u015a<\/i>, s. 48. Por. K. MC DONNELL, T. G. MONTAGUE, ICH<\/i>, s. 410; T. SZKOPEK, W obronie Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>, W: Nova et Vetera<\/i> 1 (4) 1997, s. 28; CH. MASSABKI, OD\u015aNK<\/i>, s. 17.<\/span>
\n[173]<\/sup><\/a> Jedni maj\u0105 Ducha \u015awi\u0119tego i znaj\u0105 Go, a inni maj\u0105, ale Go nie znaj\u0105. Zob. M. BIGIEL, JCHD\u015a<\/i>, s. 48-49.<\/span>
\n[174]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 49. Por. K. MC DONNELL, T. G. MONTAGUE, ICH<\/i>, s. 168, 410; M. BIGIEL, JCHD\u015a<\/i>, s. 40; F. A. SULLIVAN, CHOCH<\/i>, s. 53; V. WALSH, KOCH<\/i>, s. 28.<\/span>
\n[175]<\/sup><\/a> Zob. K. MC DONNELL, T. G. MONTAGUE, ICH<\/i>, s. 127-128.<\/span>
\n[176]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 128.<\/span>
\n[177]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>.<\/span>
\n[178]<\/sup><\/a> Zob. K. MC DONNELL, T. G. MONTAGUE, RO<\/i>, s. 9-10. Por. V. WALSH, KOCH<\/i>, s. 21.<\/span>
\n[179]<\/sup><\/a> W Ko\u015bciele pierwotnym by\u0142o jednym z element\u00f3w ca\u0142ego obrz\u0119du wtajemniczenia. Zob. K. MC DONNELL, T. G. MONTAGUE, RO<\/i>, s. 10.<\/span>
\n[180]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 20.<\/span>
\n[181]<\/sup><\/a> Zob. K. MC DONNELL, T. G. MONTAGUE, ICH<\/i>, s. 129.<\/span>
\n[182]<\/sup><\/a> Podobne zdanie wyrazili biskupi niemieckoj\u0119zycznych obszar\u00f3w Szwajcarii i Austrii. Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 129-130.<\/span>
\n[183]<\/sup><\/a> Zob. TDW<\/i>, s. 8.<\/span>
\n[184]<\/sup><\/a> Zob. M. BIGIEL, JCHD\u015a<\/i>, s. 49-50.<\/span>
\n[185]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 50.<\/span>
\n[186]<\/sup><\/a> B. DEMBOWSKI, Ochrzczeni w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>, W: ZOD\u015a<\/i> 16\/1997, s. 7. Por. Chrzest, Eucharystia, Pos\u0142ugiwanie duchowe: Dokument z Limy 1982. Teksty i komentarze<\/i>, Lublin 1989, s. 27.<\/span>
\n[187]<\/sup><\/a> Zob. B. DEMBOWSKI, Ochrzczeni w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>, W: ZOD\u015a<\/i> 16\/1997, s. 7.<\/span>
\n[188]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 7-8.<\/span>
\n[189]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 8.<\/span>
\n[190]<\/sup><\/a> Dla Ko\u015bcio\u0142a pierwotnego wylanie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> by\u0142o jednym z element\u00f3w chrze\u015bcija\u0144skiego wtajemniczenia. Zob. TAM\u017bE<\/i>.<\/span>
\n[191]<\/sup><\/a> Zob. M. BIGIEL, JCHD\u015a<\/i>, s. 57. Por. Chrzest, Eucharystia, Pos\u0142ugiwanie duchowe: Dokument z Limy 1982. Teksty i komentarze<\/i>, Lublin 1989, s. 26.<\/span>
\n[192]<\/sup><\/a> Zob. M. BIGIEL, JCHD\u015a<\/i>, s. 58. Por. R. PUIGDOLLERS, Chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym a Bierzmowanie<\/i>, W: Com<\/i> 2 (68) 1992, s. 72-73; V. WALSH, KOCH<\/i>, s. 21-23.<\/span>
\n[193]<\/sup><\/a> Zob. M. BIGIEL, JCHD\u015a<\/i>, a. 58.<\/span>
\n[194]<\/sup><\/a> Zob. B. DEMBOWSKI, Ochrzczeni w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>, W: ZOD\u015a<\/i> 16\/1997, s. 9. Por. K. MC DONNELL, T. G. MONTAGUE, ICH<\/i>, s. 411.<\/span>
\n[195]<\/sup><\/a> Zob. E. WERON, ROD\u015a<\/i>, s. 116.<\/span>
\n[196]<\/sup><\/a> Ruch pentekostyczny utworzy\u0142 sw\u00f3j substytut sakramentu chrztu i bierzmowania w postaci g\u0142oszonego przez siebie \u00abchrztu w Duchu \u015awi\u0119tym\u00bb<\/i>. Zob. R. J. DWYER, Kilka gorzkich s\u0142\u00f3w<\/i>, W: Nova et Vetera<\/i> 1 (4) 1997, s. 26. Na pewne niebezpiecze\u0144stwa i potrzeb\u0119 poprawnej teologicznej interpretacji wskazali biskupi kanadyjscy w 1974 roku. Zob. M. BIGIEL, JCHD\u015a<\/i>, s. 47.<\/span>
\n[197]<\/sup><\/a> Zob. Y. CONGAR, WD\u015aP<\/i>, s. 239.<\/span>
\n[198]<\/sup><\/a> Zob. E. WERON, ROD\u015a<\/i>, s. 108.<\/span>
\n[199]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 111. Por. tak\u017ce paragraf drugi niniejszego rozdzia\u0142u, gdzie mowa jest o stosunku Ko\u015bcio\u0142a katolickiego do ruchu Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>.<\/span>
\n[200]<\/sup><\/a> Zob. M. BIGIEL, JCHD\u015a<\/i>, s. 151. Ci\u0105g\u0142e potwierdzenie inicjacji ma miejsce w celebracji eucharystycznej oraz odnowieniu przyrzecze\u0144 chrzcielnych w Wigilii Paschalnej lub podczas chrztu innych. Zob. Chrzest, Eucharystia, Pos\u0142ugiwanie duchowe: Dokument z Limy 1982. Teksty i komentarze<\/i>, Lublin 1989, s. 29.<\/span>
\n[201]<\/sup><\/a> Zob. M. BIGIEL, JCHD\u015a<\/i>, s. 152.<\/span>
\n[202]<\/sup><\/a> Zob. E. WERON, ROD\u015a<\/i>, s. 116. Por. R. FARICY, F. A. SULLIVAN, DO<\/i>, s. 41-42; L. J. SUENENS, NZD\u015a<\/i>, s. 81; K. MC DONNELL, T. G. MONTAGUE, ICH<\/i>, s. 452. Wyra\u017cenie chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> mo\u017ce sugerowa\u0107 jakie\u015b jednorazowe do\u015bwiadczenie, co mo\u017ce wywo\u0142ywa\u0107 wiele nieporozumie\u0144, o czym wspominali\u015bmy ju\u017c w \u00a7 2. Wynika to z tego, \u017ce katolicy przywykli do m\u00f3wienia o chrzcie w zwi\u0105zku z sakramentem. Zob. F. A. SULLIVAN, CHOCH<\/i>, s. 64.<\/span>
\n[203]<\/sup><\/a> Zob. K. MC DONNELL, T. G. MONTAGUE, ICH<\/i>, s. 125; M. BIGIEL, JCHD\u015a<\/i>, s. 49, 57, 93-94. Por. F. A. SULLIVAN, CHOCH<\/i>, s. 60-61.<\/span>
\n[204]<\/sup><\/a> Zob. K. MC DONNELL, T. G. MONTAGUE, ICH<\/i>, s. 125. F. A. Sullivan stwierdza: Z tej nauki \u015bw. Tomasza wnioskuje, \u017ce nie ma powodu, aby katolicy, kt\u00f3rzy ju\u017c wierz\u0105, \u017ce otrzymali Ducha \u015awi\u0119tego w inicjacji sakramentalnej nie oczekiwali nowego \u00abpos\u0142ania\u00bb do nich Ducha, kt\u00f3ry przeniesie ich ze \u00abstanu \u0142aski\u00bb, w jakim si\u0119 znajduj\u0105, do \u00abnowego sposobu dzia\u0142ania\u00bb czy \u00abnowego etapu rozwoju \u0142aski\u00bb. (\u2026) \u2026 ca\u0142kowicie zgodna z tradycyjn\u0105 teologi\u0105 katolick\u0105 jest skierowana do Pana pro\u015bba chrze\u015bcijan ochrzczonych i bierzmowanych, by ich \u00abochrzci\u0142 w Duchu \u015awi\u0119tym\u00bb. To, o co prosz\u0105, jest w j\u0119zyku \u015bw. Tomasza nowym \u00abpos\u0142aniem\u00bb Ducha \u015awi\u0119tego, kt\u00f3re zapocz\u0105tkowuje w ich \u017cyciu zdecydowanie nowy etap dzia\u0142ania \u0142aski<\/i>. F. A. SULLIVAN, CHOCH<\/i>, s. 62. \u015awiadectwem Jego dzia\u0142ania jest ka\u017cda sytuacja decyduj\u0105ca i powoduj\u0105ca zmian\u0119 w \u017cyciu cz\u0142owieka, poruszenie do nowego dzia\u0142ania lub nowego stanu \u0142aski<\/i>. \u015aw. Tomasz w Summie Teologicznej I, q 43, a. 6, ad 2, wymienia: przyj\u0119cie \u0142aski czynienia cud\u00f3w, prorokowania, m\u0119cze\u0144stwa, wyrzeczenia si\u0119 d\u00f3br, itd. Zob. R. FARICY, F. A. SULLIVAN, DO<\/i>, s. 42. Por. R. PUIGDOLLERS, Chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym a Bierzmowanie<\/i>, W: Com<\/i> 2 (68) 1992, s. 71.<\/span>
\n[205]<\/sup><\/a> Zob. K. MC DONNELL, T. G. MONTAGUE, ICH<\/i>, s. 125. Por. R. PUIGDOLLERS, Chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym a Bierzmowanie<\/i>, W: Com<\/i> 2 (68) 1992, s. 71.<\/span>
\n[206]<\/sup><\/a> Zob. F. A. SULLIVAN, CHOCH<\/i>, s. 62.<\/span>
\n[207]<\/sup><\/a> Zob. K. MC DONNELL, T. G. MONTAGUE, ICH<\/i>, s. 125.<\/span>
\n[208]<\/sup><\/a> Nie mo\u017cna zatem oddziela\u0107 chrztu z wody <\/i>i Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>. Zob. M. BIGIEL, JCHD\u015a<\/i>, s. 59-60.<\/span>
\n[209]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 60.<\/span>
\n[210]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 64-65. \u015aw. Tomasz z Akwinu stwierdza: Sic ergo in eo ad quem fit missio, oportet duo considerare: silicet inhabitationem gratiae, et in innovationem quamdam per gratiam. <\/i>Ad omnes ergo fit missio invisibilis, in quibus haec duo invenientur<\/i> (Summa Theologica I q 34, a. 6, ad 2)<\/i>. Cyt. za: F. A. SULLIVAN, CHOCH<\/i>, s. 61. Por. M. BABRAJ [red], OJM<\/i>, s. 94; T. LED\u00d3CHOWSKA, O katolickim Ruchu Odnowy Charyzmatycznej inaczej<\/i>, mps, b.r.m.w., s. 6.<\/span>
\n[211]<\/sup><\/a> Zob. M. BIGIEL, JCHD\u015a<\/i>, s. 66. \u2026 nie ma powodu, aby uwa\u017ca\u0107, \u017ce \u00abnowe pos\u0142anie Ducha\u00bb czy \u00abchrzest w Duchu\u00bb mo\u017ce si\u0119 zdarzy\u0107 tylko raz w ci\u0105gu \u017cycia cz\u0142owieka<\/i>. (\u2026) M\u00f3wi\u0105c o modlitwie o \u00abnowe wylanie Ducha \u015awi\u0119tego\u00bb mo\u017cna by skorygowa\u0107 wra\u017cenie, \u017ce \u00abchrzest w Duchu\u00bb jest wydarzeniem jednorazowym w ci\u0105gu \u017cycia. Jestem przekonany, \u017ce nigdy nie b\u0119dzie takiego okresu w czasie naszej ziemskiej pielgrzymki, kiedy by Pan nie m\u00f3g\u0142 nam udzieli\u0107 nowego daru mocy Ducha, kt\u00f3ry by nas rzeczywi\u015bcie poruszy\u0142 do nowego sposobu dzia\u0142ania lub nowego etapu rozwoju \u0142aski<\/i>. F. A. SULLIVAN, CHOCH<\/i>, s. 64-65.<\/span>
\n[212]<\/sup><\/a> M. BIGIEL, JCHD\u015a<\/i>, s. 66. Zob. F. A. SULLIVAN, CHOCH<\/i>, s. 64.<\/span>
\n[213]<\/sup><\/a> Zob. M. BIGIEL, JCHD\u015a<\/i>, s. 66. Por. F. A. SULLIVAN, CHOCH<\/i>, s. 65. F. A Sullivan nie twierdzi, \u017ce nowe pos\u0142anie Ducha<\/i> jest jedyn\u0105 drog\u0105 udzielania dar\u00f3w Ducha \u015awi\u0119tego. Widzi on to do\u015bwiadczenie, uwidaczniaj\u0105ce si\u0119 r\u00f3\u017cnorako w ca\u0142ych dziejach chrze\u015bcija\u0144stwa, jako normalne do\u015bwiadczenie chrze\u015bcija\u0144skie, uwidaczniaj\u0105ce si\u0119 w historii szczeg\u00f3lnie w \u017cyciorysach ludzi \u015bwi\u0119tych, kiedy nast\u0119powa\u0142 jaki\u015b punkt zwrotny lub radykalna przemiana w ich \u017cyciu. Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 63.<\/span>
\n[214]<\/sup><\/a> Zob. M. BABRAJ [red], OJM<\/i>, s. 25-94. W tradycji katolickiej i prawos\u0142awnej drugim chrztem<\/i> by\u0142o okre\u015blane \u017cycie monastyczne jako bardziej konsekwentne i radykalne prze\u017cywanie \u0142aski chrztu. Zob. W. HRYNIEWICZ, NPCH<\/i>, s. 295. Por. Y. CONGAR, WD\u015aP<\/i>, s. 239.<\/span>
\n[215]<\/sup><\/a> Zob. M. BIGIEL, JCHD\u015a<\/i>, s. 66-67. Podobn\u0105 my\u015bl F. A. Sullivan podaje w zwi\u0105zku z sakramentem kap\u0142a\u0144stwa. Zob. F. A. SULLIVAN, CHOCH<\/i>, s. 60.<\/span>
\n[216]<\/sup><\/a> Zob. M. BIGIEL, JCHD\u015a<\/i>, s. 67. Por. R. FARICY, F. A. SULLIVAN, DO<\/i>, s. 39.<\/span>
\n[217]<\/sup><\/a> Cyt. za: K. MC DONNELL, T. G. MONTAGUE, ICH<\/i>, s. 412.<\/span>
\n[218]<\/sup><\/a> Zob. M. BIGIEL, JCHD\u015a<\/i>, s. 67.<\/span>
\n[219]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 68. Por. R. FARICY, F. A. SULLIVAN, DO<\/i>, s. 38; R. PINDEL, Czy mo\u017cna powt\u00f3rzy\u0107 Zes\u0142anie Ducha \u015awi\u0119teg<\/i>o, W: ZOD\u015a<\/i> 16\/1997, s. 81-88.<\/span>
\n[220]<\/sup><\/a> F. A. SULLIVAN, CHOCH<\/i>, s. 52.<\/span>
\n[221]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 53, 62; R. FARICY, F. A. SULLIVAN, DO<\/i>, s. 41.<\/span>
\n[222]<\/sup><\/a> F. A. SULLIVAN, CHOCH<\/i>, s. 54. Ten\u017ce autor poddaje krytyce tzw. Pierwszy Dokument z Malines. Zarzuca dokumentowi, \u017ce nie ukazuje innego sposobu dawania i otrzymywania Ducha \u015awi\u0119tego, ni\u017c sakramentalny, wywo\u0142uj\u0105c wra\u017cenie jakby nie by\u0142o to zgodne z wiar\u0105 katolick\u0105. Jakby ta wiara w otrzymanie Ducha \u015awi\u0119tego w odpowiedzi na modlitw\u0119, a nie poprzez sakramenty, by\u0142a nieortodoksyjna. F. A. Sullivan twierdzi, \u017ce cho\u0107 tzw. Pierwszy Dokument z Malines nie m\u00f3wi tego wprost, to sugeruje, \u017ce w inicjacji chrze\u015bcija\u0144skiej znajduje si\u0119 pe\u0142nia dar\u00f3w Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> i nie mo\u017ce by\u0107 mowy o otrzymaniu Ducha \u015awi\u0119tego, a jedynie o u\u015bwiadomieniu sobie i prze\u017cyciu osobistym Ducha, udzielonego ju\u017c w sakramentach inicjacji. To twierdzenie autor uwa\u017ca za nies\u0142uszne. Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 60.<\/span>
\n[223]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 54. W tzw. Pierwszym Dokumencie z Malines czytamy: W odnowie katolickiej \u00abchrzest w Duchu \u015awi\u0119tym\u00bb odnosi si\u0119 do dw\u00f3ch znacze\u0144 czy te\u017c moment\u00f3w. W tym sensie ka\u017cdy cz\u0142onek Ko\u015bcio\u0142a zosta\u0142 ochrzczony w Duchu, bo ka\u017cdy otrzyma\u0142 sakrament inicjacji. Po drugie, istnieje sens do\u015bwiadczalny. Odnosi si\u0119 do momentu lub procesu wzrostu w cnocie, w kt\u00f3rym Duch, dany w czasie ceremonii inicjacji, staje si\u0119 do\u015bwiadczalnym prze\u017cyciem. Gdy cz\u0142onkowie odnowy katolickiej m\u00f3wi\u0105 o \u00abchrzcie w Duchu \u015awi\u0119tym\u00bb zazwyczaj m\u00f3wi\u0105 o \u015bwiadomym prze\u017cyciu w sensie do\u015bwiadczalnym. Gdy rzymscy katolicy u\u017cywaj\u0105 zwrotu \u00abchrzest w Duchu\u00bb, my\u015bl\u0105 na og\u00f3\u0142 o czym\u015b innym ani\u017celi cz\u0142onkowie ruchu Odnowy nie b\u0119d\u0105cy w Ko\u015bciele rzymskim. Zielono\u015bwi\u0105tkowcy klasyczni i protestanccy neopentekostycy u\u017cywaj\u0105 tego zwrotu dla okre\u015blenia drugiego b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwa, p\u00f3\u017aniejszego od nawr\u00f3cenia i nowego wylania Ducha. W wi\u0119kszo\u015bci wypadk\u00f3w nie \u0142\u0105czy si\u0119 ono z sakramentem. Natomiast, gdy rzymscy katolicy u\u017cywaj\u0105 tego zwrotu, to zazwyczaj maj\u0105 na my\u015bli przenikni\u0119cie do \u015bwiadomo\u015bci i do\u015bwiadczalne prze\u017cywanie dzia\u0142ania Ducha, kt\u00f3ry by\u0142 dany w sakramencie inicjacji<\/i>. TDW<\/i>, s. 30-31.<\/span>
\n[224]<\/sup><\/a> Zob. F. A. SULLIVAN, CHOCH<\/i>, s. 54-55; R. FARICY, F. A. SULIVAN, DO<\/i>, s. 38.<\/span>
\n[225]<\/sup><\/a> Zob. F. A. SULLIVAN, CHOCH<\/i>, s. 55; R. FARICY, F. A. SULIVAN, DO<\/i>, s. 39.<\/span>
\n[226]<\/sup><\/a> W Dziejach Apostolskich widzimy interpretacje proroctwa Jana Chrzciciela, kt\u00f3re znajduje potwierdzenie w tekstach Dziej\u00f3w (zob. Dz 1, 5; 11, 16) <\/i>i wype\u0142nienie si\u0119 obietnicy Jezusa, kt\u00f3ry zes\u0142a\u0142 Ducha \u015awi\u0119tego na uczni\u00f3w w dzie\u0144 Pi\u0119\u0107dziesi\u0105tnicy, jak i w domu Korneliusza. Problem stanowi jednak interpretacja tego, co \u0141ukasz rozumia\u0142 pod poj\u0119ciem ochrzczeni w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>. To wype\u0142nienie obietnicy wyra\u017ca si\u0119 nie w chrzcie z wody<\/i>, kt\u00f3ry r\u00f3wnocze\u015bnie jest chrztem w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>, ale przyj\u015bciu Ducha \u015awi\u0119tego w Pi\u0119\u0107dziesi\u0105tnicy lub przed udzieleniem chrztu. Zob. F. A. SULLIVAN, CHOCH<\/i>, s. 56.<\/span>
\n[227]<\/sup><\/a> W do\u015bwiadczeniu Pi\u0119\u0107dziesi\u0105tnicy brak jest kontekstu sakramentalnego. Wyra\u017cenie chrzest<\/i> jest tu u\u017cywane w sensie przeno\u015bnym. Greckie s\u0142owo baptizo<\/i>, zawarte w Nowym Testamencie, oznacza to samo, co chrzci\u0107<\/i> (znaczenie podstawowe)<\/i> lub zanurzy\u0107<\/i>. Tak wi\u0119c wyra\u017cenie b\u0119dziecie ochrzczeni Duchem \u015awi\u0119tym<\/i> oznacza b\u0119dziecie zanurzeni, przepe\u0142nieni Duchem \u015awi\u0119tym<\/i>. Taka sama metafora stoi u podstaw biblijnego wyra\u017cenia, oznaczaj\u0105cego danie Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, czyli Jego wylanie<\/i> (zob. Iz 32, 15; 44, 3; Ez 39, 29; Jl 3, 1-nn; Dz 2, 17. 33; 10, 45; Tt 3, 6)<\/i>. W innych fragmentach (zob. \u0141k 24, 49; Dz 1, 8; 2, 4. 17. 33; 10, 44. 46-47; 11, 15. 17)<\/i> u\u017cywa si\u0119 r\u00f3\u017cnych czasownik\u00f3w na oznaczenie chrztu w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>: pos\u0142a\u0107<\/i>, wyla\u0107<\/i>, da\u0107 Ducha<\/i>. Rzuca to \u015bwiat\u0142o na to, co \u0141ukasz rozumie pod poj\u0119ciem by\u0107 ochrzczonym w Duchu<\/i>. R\u00f3wnocze\u015bnie na okre\u015blenie tej samej rzeczywisto\u015bci u\u017cywa wyra\u017ce\u0144: by\u0107 obleczonym<\/i>, otrzyma\u0107<\/i>, by\u0107 nape\u0142nionym Duchem<\/i> oraz posiada\u0107 Ducha<\/i>, kt\u00f3ry przychodzi<\/i> lub spada<\/i>. A zatem s\u0142owa, \u017ce Jezus chrzci Duchem \u015awi\u0119tym<\/i>, s\u0105 metafor\u0105 m\u00f3wi\u0105c\u0105 o pos\u0142aniu przez Jezusa Ducha \u015awi\u0119tego lub Jego dawaniu. By\u0107 ochrzczonym w Duchu, to znaczy otrzyma\u0107 wylanie Ducha lub, \u015bci\u015blej, otrzyma\u0107 dar Ducha<\/i>. TAM\u017bE<\/i>, s. 57. Por. R. FARICY, F. A. SULIVAN, DO<\/i>, s. 40-41.<\/span>
\n[228]<\/sup><\/a> To wydarzenie ma zawsze typowo do\u015bwiadczeniowy charakter (zob. Dz 2, 43-47)<\/i>. Np. skutki w przypadku Korneliusza widoczne s\u0105 nie tylko dla przyjmuj\u0105cego, ale tak\u017ce dla Piotra i towarzyszy. Zewn\u0119trzne znaki wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i> w Nowym Testamencie by\u0142y rzecz\u0105 normaln\u0105 i oczekiwano jakich\u015b zewn\u0119trznych oznak przyj\u0119cia Ducha. St\u0105d w\u0142a\u015bnie jasno wynika, w jaki spos\u00f3b Aposto\u0142owie zorientowali si\u0119, \u017ce Duch \u015awi\u0119ty nie spad\u0142 na Samarytan ochrzczonych przez Filipa<\/i> (zob. Dz 8, 16) <\/i>czy te\u017c zachowanie Szymona, kt\u00f3ry ujrza\u0142 jak Aposto\u0142owie przez wk\u0142adanie r\u0105k udzielali Ducha \u015awi\u0119tego (zob. Dz 8, 18). Podobnie rzecz mia\u0142a si\u0119 w przypadku uczni\u00f3w w Efezie (zob. Dz 19, 6)<\/i>, u kt\u00f3rych brakowa\u0142o zewn\u0119trznych oznak dzia\u0142ania Ducha \u015awi\u0119tego. Duch zosta\u0142 dany przez w\u0142o\u017cenie r\u0105k przez \u015bw. Paw\u0142a i objawi\u0142 si\u0119 w postaci proroctwa i j\u0119zyk\u00f3w. To samo \u015bwiadectwo spotykamy w Ga 3, 2-5. A zatem mo\u017cemy bez obiekcji stwierdzi\u0107, \u017ce chrze\u015bcijanie czas\u00f3w apostolskich od pierwszych chwil inicjacji do\u015bwiadczali mocy Ducha \u015awi\u0119tego. W czym si\u0119 to objawia\u0142o? Na ten temat opinie s\u0105 podzielone, ale wi\u0119kszo\u015b\u0107 egzeget\u00f3w wskazuje na m\u00f3wienie j\u0119zykami. Zob. F. A. SULLIVAN, CHOCH<\/i>, s. 57-59.<\/span>
\n[229]<\/sup><\/a> Zob. TAM\u017bE<\/i>, s. 59.<\/span>
\n[230]<\/sup><\/a> K. MC DONNELL, T. G. MONTAGUE, RO<\/i>, s. 10-11. Nikt bowiem nie ma monopolu na Ducha \u015awi\u0119tego. Zob. Y. CONGAR, DCDB<\/i>, s. 35. Por. K. MC DONNELL, T. G. MONTAGUE, ICH<\/i>, s. 451-452; K. MC DONNELL, Nie b\u00f3jcie si\u0119 chrztu w Duchu \u015awi\u0119tym!<\/i>, W: ZOD\u015a<\/i> 2\/1994, s. 32.<\/span>
\n[231]<\/sup><\/a> Zob. E. O’CONNOR, RCH<\/i>, s. 220-224; TDW<\/i>, s. 33.<\/span>
\n[232]<\/sup><\/a> Zob. K. MC DONNELL, T. G. MONTAGUE, RO<\/i>, s. 31. Odnowa w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i> nie ma monopolu na do\u015bwiadczenie wylania Ducha \u015awi\u0119tego<\/i>, kt\u00f3re mo\u017ce zachodzi\u0107 w r\u00f3\u017cny spos\u00f3b, a jedynie bardzo akcentuje t\u0119 spraw\u0119. Zob. T. SZKOPEK, W obronie Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym<\/i>, W: Nova et Vetera<\/i> 1 (4) 1997, s. 28.<\/span>
\n[233]<\/sup><\/a> R. PUIGDOLLERS, Chrzest w Duchu \u015awi\u0119tym a Bierzmowanie<\/i>, W: Com<\/i> 2 (68) 1992, s. 69.<\/span>
\n[234]<\/sup><\/a> Cyt. za: TAM\u017bE<\/i>, s. 70-71.<\/span>
\n[235]<\/sup><\/a> Zob. J. BADENI, Whisky on the rocks<\/i> [wywiad], W: ZOD\u015a<\/i> 16\/1997, s. 60-61; R. MARTIN, GB,<\/i> s. 25; M. BIGIEL, JCHD\u015a<\/i>, s. 64.<\/span>
\n[236]<\/sup><\/a> Zob. V. WALSH, KOCH<\/i>, s. 134; R. PINDEL, Charyzmatyczny rys duchowo\u015bci chrze\u015bcija\u0144skiej<\/i>, W: \u017bD<\/i> 7 (3) 1996, s. 114; Z. PASEK, RZPM<\/i>, s. 63. Por. F. A. SULIVAN, CHOCH<\/i>, s. 125.<\/span>
\n[237]<\/sup><\/a> Zob. V. WALSH, KOCH<\/i>, s. 184.<\/span><\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

 <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

III. WSP\u00d3\u0141CZESNE DO\u015aWIADCZENIE WYLANIA DUCHA \u015aWI\u0118TEGO W RUCHU ODNOWY W DUCHU \u015aWI\u0118TYM Napisa\u0142 O. ROBERT WAWRZENIECKI OMI \u00a0\u00a0 W rozdziale trzecim uka\u017cemy wsp\u00f3\u0142czesne do\u015bwiadczenie wylania Ducha \u015awi\u0119tego, kt\u00f3re wyst\u0119puje zar\u00f3wno w Ko\u015bcio\u0142ach i Wsp\u00f3lnotach wywodz\u0105cych si\u0119 z Reformacji, jak r\u00f3wnie\u017c… <\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_sitemap_exclude":false,"_sitemap_priority":"","_sitemap_frequency":"","footnotes":""},"categories":[1034],"tags":[229,230,234,503,591,715,1070],"class_list":["post-2295","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-problemy-charyzmatyczne","tag-charyzmaty","tag-charyzmatycy","tag-chrzescijanie","tag-marcin-zielinski","tag-odnowa-w-duchu-swietym","tag-ruch-charyzmatyczny","tag-zielonoswiatkowcy"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2295","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2295"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2295\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2295"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2295"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2295"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}