{"id":2212,"date":"2019-09-26T09:03:29","date_gmt":"2019-09-26T07:03:29","guid":{"rendered":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/?p=2212"},"modified":"2019-09-26T09:03:29","modified_gmt":"2019-09-26T07:03:29","slug":"czy-mozna-ofiarowac-panu-bogu-bostwo","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/czy-mozna-ofiarowac-panu-bogu-bostwo\/","title":{"rendered":"Czy mo\u017cna ofiarowa\u0107 Panu Bogu b\u00f3stwo?"},"content":{"rendered":"

<\/a>
\nPytanie dotyczy dw\u00f3ch zasadniczych kwestii teologicznych:
\n1. poj\u0119cia ofiarowania, czyli ofiary kultowej, w \u015bwietle zw\u0142aszcza Bo\u017cego Objawienia,
\n2. wyra\u017cenia „cia\u0142o i krew, dusza i b\u00f3stwo” Jezusa Chrystusa, czyli tematyki chrystologicznej i sakramentologicznej.
\nW \u015bwietle zar\u00f3wno religioznawstwa jak te\u017c Bo\u017cego Objawienia przekazanego w Pi\u015bmie \u015bw. i Tradycji Ko\u015bcio\u0142a jest zupe\u0142nie jasne, \u017ce w ofierze kultowej sk\u0142adana jest rzecz stworzona, kt\u00f3ra wyra\u017ca czy to postaw\u0119 duchow\u0105 oddania czci istocie czczonej, czy te\u017c zast\u0119pczo nawet sam\u0105 osob\u0119 oddaj\u0105c\u0105 cze\u015b\u0107 istocie, do kt\u00f3rej skierowana jest ofiara. Przedmiot czy rzecz ofiarowywana ulega zniszczeniu wzgl\u0119dnie unicestwieniu, czy to w spos\u00f3b rytualny (np. spalenie, spo\u017cycie) czy naturalny (pozostawienie na po\u017carcie dzikim zwierz\u0119tom czy na rozk\u0142ad w procesie fizykalno-chemicznym). Innymi s\u0142owy: to, co jest ofiarowywane kultycznie, ulega przemianie, czego wyrazem jest zniszczenie.
\nDrug\u0105 kwesti\u0119 rozpatrzmy najpierw osobno, czyli niezale\u017cnie od idei ofiarowania. Ot\u00f3\u017c sama w sobie wzi\u0119ta, jest to formu\u0142a okre\u015blaj\u0105ca Obecno\u015b\u0107 Jezusa Chrystusa w Eucharystii (podawana we wielu dokumentach Ko\u015bcio\u0142a). S\u0105 to dogmatyczne sk\u0142adniki Osoby Jezusa Chrystusa, wyra\u017caj\u0105ce Jego pe\u0142n\u0105 istotow\u0105 Obecno\u015b\u0107: „cia\u0142o, krew i dusza” odpowiadaj\u0105 Boskiemu Cz\u0142owiecze\u0144stwu, „b\u00f3stwo” jest odpowiednikiem Boskiej Natury Syna Bo\u017cego, kt\u00f3ry jest wsp\u00f3\u0142istotny Ojcu (consubstantialis, \u03bf\u03bc\u03bf\u03bf\u03c5\u03c3\u03b9\u03bf\u03c2).
\nPrzejd\u017amy teraz do formu\u0142y jako ca\u0142o\u015bci. Jest oczywiste, \u017ce nale\u017cy j\u0105 rozumie\u0107 w sensie eucharystycznym. Ca\u0142y Chrystus, zar\u00f3wno jako Syn Bo\u017cy jak te\u017c jako prawdziwy Cz\u0142owiek, z\u0142o\u017cy\u0142 Siebie Ojcu w ofierze na Krzy\u017cu. By\u0142o to mo\u017cliwe dzi\u0119ki jedno\u015bci Osoby, kt\u00f3ra od momentu Wcielenia zawiera tak\u017ce osobowo\u015b\u0107 ludzk\u0105 (krew, cia\u0142o i dusz\u0119). Celem Wcielenia by\u0142o w\u0142a\u015bnie dokonanie jedynej i niepowtarzalnej, doskona\u0142ej Ofiary, kt\u00f3ra wype\u0142nia i niesko\u0144czenie przewy\u017csza wszystkie i wszelkie ofiary Starego Przymierza (m\u00f3wi o tym dobitnie List do Hebrajczyk\u00f3w). Dlatego w\u0142a\u015bnie Syn Bo\u017cy sta\u0142 si\u0119 Cz\u0142owiekiem: On z\u0142o\u017cy\u0142 swoje Cz\u0142owiecze\u0144stwo w ofierze na krzy\u017cu. Uczyni\u0142 to jako B\u00f3g-Cz\u0142owiek, Syn Bo\u017cy i syn Maryi Dziewicy, ale nie ofiarowa\u0142 Swego b\u00f3stwa lecz Swoje cz\u0142owiecze \u017cycie, Swoje Cz\u0142owiecze\u0144stwo (cia\u0142o, krew i dusz\u0119), gdy\u017c tylko ono wed\u0142ug naturalnych w\u0142a\u015bciwo\u015bci natury ludzkiej by\u0142o \u015bmiertelne (a po Zmartwychwstaniu jest nie\u015bmiertelne).
\nTak wi\u0119c teologicznie poprawnie m\u00f3wimy o Obecno\u015bci „cia\u0142a i krwi, duszy i b\u00f3stwa” Jezusa Chrystusa w Eucharystii. Jednak niepoprawne – a w\u0142a\u015bciwie heretyckie – jest m\u00f3wienie o ofiarowaniu „cia\u0142a i krwi, duszy i b\u00f3stwa” Jezusa Chrystusa. Powiedzmy jeszcze raz, z prostego powodu: poniewa\u017c sam Jezus Chrystus nie ofiarowa\u0142, tzn. ani nie zniszczy\u0142, ani nie unicestwi\u0142, ani nie przemieni\u0142 Swojego B\u00f3stwa na krzy\u017cu.
\nM\u00f3wienie o ofiarowaniu b\u00f3stwa Jezusa Chrystusa jest tylko wtedy logicznie sp\u00f3jne, gdy si\u0119 to „b\u00f3stwo” rozumie jako niewsp\u00f3\u0142istotne Ojcu, czyli r\u00f3\u017cne od Boskiej Natury Boga Ojca, czyli jakby stworzone, a to jest nic innego jak pogl\u0105d judaizuj\u0105cej herezji aria\u0144skiej.
\nPost scriptum.
\nOczywi\u015bcie od dawna problem zosta\u0142 zauwa\u017cony i dyskutowany. Spraw\u0119 podnosi\u0142 zw\u0142aszcza najwybitniejszy profesor dogmatyki katolickiej i autor podr\u0119cznik\u00f3w x. Wincenty Granat. Jego zastrze\u017cenia s\u0105 tego samego rodzaju co wyra\u017cone powy\u017cej.
\nZrzuty pochodz\u0105 z ksi\u0105\u017cki:\u00a0Ewa K. Czaczkowska,\u00a0Siostra Faustyna. Biografia \u015bwi\u0119tej<\/i>.\u00a0<\/span><\/p>\n

<\/a><\/div>\n
<\/div>\n
<\/div>\n

 <\/p>\n

<\/div>\n

Nie dziwi\u0105 te\u017c pr\u00f3by obrony. S\u0105 one zasadniczo r\u00f3\u017cne i ze sob\u0105 niesp\u00f3jne.
\n1. X. Sopo\u0107ko twierdzi\u0142, \u017ce ofiarowana jest Osoba Jezusa Chrystusa, kt\u00f3ra oczywi\u015bcie obejmuje zar\u00f3wno Cz\u0142owiecze\u0144stwo jak te\u017c B\u00f3stwo.
\nTen argument jest nietrafny, gdy\u017c zawiera pomieszanie natur. Punktem wyj\u015bcia jest prawda, \u017ce ofiara Ko\u015bcio\u0142a jest uobecnieniem i w\u0142\u0105czeniem si\u0119 w Ofiar\u0119, kt\u00f3r\u0105 z\u0142o\u017cy\u0142 sam Jezus Chrystus. Jezus Chrystus nie ofiarowa\u0142 Swojej Osoby, gdy\u017c jest jako Syn drug\u0105 Osob\u0105 Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej wsp\u00f3\u0142istotn\u0105 Ojcu, lecz Swoje Cz\u0142owiecze\u0144stwo. Jedno\u015b\u0107 bosko-ludzkiej Osoby Jezusa Chrystusa, \u0142\u0105cz\u0105cej B\u00f3stwo i Cz\u0142owiecze\u0144stwo w jednym podmiocie dzia\u0142ania, nie oznacza ani utraty przymiot\u00f3w boskich ani ludzkich. Tym samym: o ile Osoba Jezusa Chrystusa jest prawdziwym Bogiem, nie mo\u017ce by\u0107 ofiarowana. Mo\u017ce by\u0107 ofiarowana wy\u0142\u0105cznie jako Cz\u0142owiek, czyli „cia\u0142o, krew i dusza”.
\nDogmatyczna regu\u0142a „wymiany przymiot\u00f3w” (communicatio idiomatum<\/i>) dotyczy wy\u0142\u0105cznie przyj\u0119cia przymiot\u00f3w drugiej natury, a nie utraty w\u0142asnych przymiot\u00f3w. Konkretnie: poprawne jest powiedzenie, \u017ce Syn Bo\u017cy (w znaczeniu bosko-ludzkiej Osoby) umar\u0142 na krzy\u017cu, podobnie jak powiedzenie, \u017ce Syn Maryi (w znaczeniu bosko-ludzkiej Osoby) odpuszcza\u0142 grzechy i zbawi\u0142 \u015bwiat. Jednak herezj\u0105 jest powiedzenie, \u017ce B\u00f3stwo Jezusa Chrystusa umar\u0142o na krzy\u017cu czy \u017ce Jego Cz\u0142owiecze\u0144stwo (w znaczeniu natury ludzkiej) odpuszcza\u0142o grzechy i zbawi\u0142o \u015bwiat.
\n2. X. R\u00f3\u017cycki argumentowa\u0142, \u017ce „b\u00f3stwo” w tej formule nie oznacza natury boskiej lecz „Osob\u0119 Bosk\u0105 Jezusa” i tym samym mo\u017ce by\u0107 ofiarowane. W ten spos\u00f3b x. R\u00f3\u017cycki odszed\u0142 od linii argumentacji x. Sopo\u0107ki, po\u015brednio przyznaj\u0105c, \u017ce nie jest ona trafna.
\nOdpowied\u017a jest ju\u017c cz\u0119\u015bciowo zawarta w odpowiedzi na argumentacj\u0119 x. Sopo\u0107ki. Nale\u017cy zauwa\u017cy\u0107 sprzeczno\u015b\u0107 zar\u00f3wno wobec interpretacji s\u0142owa „b\u00f3stwo” u x. Sopo\u0107ki jak te\u017c wobec textu samej formu\u0142y.
\nPo pierwsze nic nie wskazuje na s\u0142uszno\u015b\u0107 takiej interpretacji. S\u0142owo polskie „b\u00f3stwo” w j\u0119zyku teologicznym jest zawsze synonimem „natury boskiej”. Jedynie w j\u0119zyku potocznym mo\u017ce by\u0107 synonimem s\u0142owa „bo\u017cek” czy „idol”. Czy\u017cby x. R\u00f3\u017cycki na prawd\u0119 uwa\u017ca\u0142, \u017ce to drugie znaczenie mog\u0142o zosta\u0107 u\u017cyte przez samego Pana Jezusa (wed\u0142ug relacji s. Faustyny)?
\nPo drugie x. R\u00f3\u017cycki widocznie tutaj nie tylko rozr\u00f3\u017cnia, ale wprowadza podzia\u0142 mi\u0119dzy Osob\u0105 Syna Bo\u017cego w znaczeniu trynitarnym i Osob\u0105 Jezusa Chrystusa obejmuj\u0105c\u0105 B\u00f3stwo i Cz\u0142owiecze\u0144stwo. Ten podzia\u0142 jest teologicznie fa\u0142szywy, w\u0142a\u015bciwie heretycki, gdy\u017c stoi w sprzeczno\u015bci z nauczaniem Soboru Chalcedo\u0144skiego o jedno\u015bci bosko-ludzkiej Osoby Jezusa Chrystusa, czyli jedno\u015bci przedwiecznego Syna Bo\u017cego i cz\u0142owiecze\u0144stwa.
\nPo trzecie, x. R\u00f3\u017cycki fa\u0142szywie interpretuje s\u0142owa Soboru Trydenckiego, kt\u00f3re zosta\u0142y u\u017cyte w tej formule. Ot\u00f3\u017c formu\u0142a soborowa z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 m\u00f3wi o tym, \u017ce w Eucharystii jest obecne nie tylko Cz\u0142owiecze\u0144stwo („cia\u0142o, krew, dusza”), lecz tak\u017ce B\u00f3stwo Jezusa Chrystusa, czyli prawdziwy B\u00f3g. Dlaczego wi\u0119c nie mo\u017cna ofiarowa\u0107 tego B\u00f3stwa? Ano dlatego, poniewa\u017c czym innym jest orzeczenie o obecno\u015bci, a czym innym orzeczenie o ofiarowaniu. To drugie mo\u017ce by\u0107 wy\u0142\u0105cznie w\u0142\u0105czeniem si\u0119 do Ofiary Jezusa Chrystusa: On jako prawdziwy B\u00f3g i prawdziwy Cz\u0142owiek ofiarowa\u0142 Swoje Cz\u0142owiecze\u0144stwo, nie Swoje B\u00f3stwo, gdy\u017c ani nie przesta\u0142 by\u0107 Bogiem, ani Jego B\u00f3stwo nie uleg\u0142o przemianie.
\nPo czwarte x. R\u00f3\u017cycki wskazuje na List do Efezjan na potwierdzenie swojej interpretacji. Jest to r\u00f3wnie\u017c nietrafne. Ot\u00f3\u017c przede wszystkim chodzi zapewne o List do Filipian 2,5-11.<\/p>\n

<\/div>\n

Te s\u0142owa w \u017caden spos\u00f3b nie potwierdzaj\u0105, jakoby Jezus Chrystus ofiarowa\u0142 Swoje B\u00f3stwo, lecz m\u00f3wi\u0105 o Jego uni\u017ceniu samego Siebie do postaci „s\u0142ugi”, bez zatracenia Bosko\u015bci i\u00a0 tym samym bez jej ofiarowania.
\n3. Trzeci argument obro\u0144c\u00f3w tej formu\u0142y wskazuje na tzw. modlitw\u0119 anio\u0142a z Fatimy.
\nPo pierwsze ta modlitwa jest znana dopiero z p\u00f3\u017aniejszych zapisk\u00f3w s. \u0141ucji i nie jest zawarta w aktach z 1930 r. zatwierdzaj\u0105cych objawienia Matki Bo\u017cej z 1917 r. Tym samym ta modlitwa nie ma ze strony Ko\u015bcio\u0142a \u017cadnego potwierdzenia zgodno\u015bci z wiar\u0105 katolick\u0105 czy nadprzyrodzono\u015bci.
\nPo drugie znamienna jest rzekoma wypowied\u017a s. \u0141ucji wobec zastrze\u017ce\u0144 teologicznych odno\u015bnie tych rzekomych s\u0142\u00f3w anio\u0142a, mianowicie sarkastyczne zdanie, \u017ce „widocznie anio\u0142 nie studiowa\u0142 teologii<\/i>„. Ot\u00f3\u017c przede wszystkim musia\u0142oby by\u0107 solidnie po\u015bwiadczone, \u017ce s. \u0141ucja tak powiedzia\u0142a. Gdy\u017c taka wypowied\u017a odno\u015bnie prawd wiary nauczanych przez Ko\u015bci\u00f3\u0142 uroczy\u015bcie od staro\u017cytno\u015bci z pewno\u015bci\u0105 nie \u015bwiadczy ani o szacunku dla asystencji Ducha \u015awi\u0119tego w Ko\u015bciele, ani o pokorze. Sprawa nie dotyczy bowiem jakich\u015b drobiazgowych spor\u00f3w teologicznych, lecz
\n– formu\u0142y dogmatycznej, kt\u00f3ra bez w\u0105tpienia zosta\u0142a u\u017cyta w tym zdaniu, a kt\u00f3rej
\n– u\u017cycie w danym kontek\u015bcie i znaczeniu uderza w elementarne zasady nauczania Ko\u015bcio\u0142a odno\u015bnie zar\u00f3wno Osoby Jezusa Chrystusa jak te\u017c Jego dzie\u0142a zbawczego.
\nW ko\u0144cu po trzecie: przywo\u0142ywanie tych s\u0142\u00f3w w argumentacji jest w\u0142a\u015bciwie przyznaniem, \u017ce zastrze\u017cenia teologiczne s\u0105 s\u0142uszne, skoro pozostaje tylko sarkazm.
\nWarto tak\u017ce odnotowa\u0107, \u017ce niemiecki ksi\u0105dz i s\u0142ynny pisarz katolicki Wilhelm H\u00fcnermann w swojej ksi\u0105\u017cce z 1954 r. – wydanej oczywi\u015bcie z imprimatur ko\u015bcielnym – podaje s\u0142owa tzw. modlitwy anio\u0142a z Fatimy nie zawieraj\u0105ce ofiarowania b\u00f3stwa:<\/p>\n

<\/div>\n
<\/div>\n
<\/div>\n
<\/div>\n
<\/div>\n
<\/div>\n
<\/div>\n

Sprawa jest o tyle powa\u017cna, \u017ce dotyczy nie tylko miejsca i znaczenia teologii w Ko\u015bciele, lecz istoty wiary katolickiej. Wed\u0142ug nauczania Ko\u015bcio\u0142a nadprzyrodzony akt wiary nie jest \u015blep\u0105 uleg\u0142o\u015bci\u0105, wymagaj\u0105c\u0105 pogardy i odrzucenia racjonalnego, poprawnego my\u015blenia (jak to jest zar\u00f3wno w protestanty\u017amie, jak te\u017c w talmudy\u017amie i islamie). Wiara katolicka zak\u0142ada poprawne u\u017cywanie zasad rozumowych, nawet my\u015blenia filozoficznego we w\u0142a\u015bciwym sensie. Argumenty rozumowe zar\u00f3wno podprawadzaj\u0105 do aktu wiary, jak te\u017c mu towarzysz\u0105, wspieraj\u0105, a tak\u017ce czerpi\u0105 nadprzyrodzone \u015bwiat\u0142o z prawd objawionych. Naucza o tym zw\u0142aszcza Sob\u00f3r Watyka\u0144ski I, a tak\u017ce Sob\u00f3r Watyka\u0144ski II. Tak wi\u0119c chodzi ostatecznie o istot\u0119 i charakter wiary katolickiej.
\nks. Dariusz Olewi\u0144ski
\nhttps:\/\/teologkatolicki.blogspot.com\/
\n 
\nSuplement<\/strong><\/p>\n

\n
Adam Brzozowski<\/a><\/cite>18 marca 2018 08:57<\/a><\/span><\/div>\n

Czcigodny Ksi\u0119\u017ce dzi\u0119kuj\u0119 za to wyja\u015bnienie. Mam wra\u017cenie, \u017ce koresponduje ono (przynajmniej w warstwie obja\u015bnienia cho\u0107 niekoniecznie konkluzji) z wywodem ks. Czes\u0142awa Bartnika (https:\/\/www.google.pl\/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http:\/\/www.dogmatyka.pl\/TwP\/2,2\/TwP_02,2(2008)267-270.pdf&ved=2ahUKEwix35H2r_XZAhUpAZoKHR_xBMIQFjAAegQICBAB&usg=AOvVaw0Ss7TWdW3XyhR2A2S3r1cK). Mam jednak pytanie o wnioski p\u0142yn\u0105ce z tego wyja\u015bnienia. Czy zatem odmawianie Koronki do Mi\u0142osierdzia Bo\u017cego w obecnym kszta\u0142cie wi\u0105\u017ce si\u0119 z wypowiadaniem heretyckich sformu\u0142owa\u0144? A w zwi\u0105zku z tym kolejne: czy (czasem przecie\u017c zadaj\u0105 j\u0105 spowednicy) albo jak odmawia\u0107 w\u0142a\u015bciwie koronk\u0119?
\nZ g\u00f3ry B\u00f3g zap\u0142a\u0107 za odpowied\u017a.<\/p>\n

ODPOWIEDZ<\/a><\/span><\/div>\n

\n
\n
\n