{"id":148,"date":"2017-07-20T08:19:33","date_gmt":"2017-07-20T06:19:33","guid":{"rendered":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/?p=148"},"modified":"2017-07-20T08:19:33","modified_gmt":"2017-07-20T06:19:33","slug":"czy-mozemy-byc-pewni-swojego-zbawienia","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/czy-mozemy-byc-pewni-swojego-zbawienia\/","title":{"rendered":"Czy mo\u017cemy by\u0107 pewni swojego zbawienia?"},"content":{"rendered":"

Na lekcji religii uczennica „zastrzeli\u0142a” mnie nast\u0119puj\u0105cym pogl\u0105dem: „Prawdziwy chrze\u015bcijanin powinien by\u0107 pewien swojego zbawienia. Ot\u00f3\u017c katolikom obca jest rado\u015b\u0107 pierwszych chrze\u015bcijan, kt\u00f3rzy bardzo umieli cieszy\u0107 si\u0119 tym, \u017ce zbawieni b\u0119dziemy na pewno. Dzisiaj katolik\u00f3w niegorliwych sprawa zbawienia niewiele obchodzi, natomiast gorliwych nawiedzaj\u0105 raczej l\u0119ki przed pot\u0119pieniem wiecznym”. Rozmawiaj\u0105c z ni\u0105 po lekcji, zorientowa\u0142am si\u0119, \u017ce dziewczyna jest pod wp\u0142ywem jakiej\u015b grupy niekatolickiej i powt\u00f3rzy\u0142a tylko zas\u0142yszane tam pogl\u0105dy. Na lekcji religii by\u0142 to chyba ma\u0142o znacz\u0105cy incydent. Zacz\u0119\u0142am si\u0119 jednak zastanawia\u0107 sama nad sob\u0105. Serdecznie ufam Panu Jezusowi, \u017ce b\u0119d\u0119 na wieki nale\u017ca\u0142a do Niego, ale chyba nie mog\u0119 sobie z r\u0119k\u0105 na sercu powiedzie\u0107, \u017ce nie ma we mnie l\u0119ku przed pot\u0119pieniem wiecznym. Czy Ojciec s\u0105dzi, \u017ce jest w tym co\u015b niew\u0142a\u015bciwego? Mo\u017ce faktycznie jest w nas za ma\u0142o rado\u015bci oczekiwania na \u017cycie wieczne?<\/i>
\nUfam, \u017ce wspomniana przez Pani\u0105 grupa religijna nie odesz\u0142a od Ewangelii a\u017c tak daleko, jak „Bracia z Plymouth”, o kt\u00f3rych wspomina Gandhi w swej autobiografii. „Skoro wierzymy, \u017ce Chrystus jest Odkupicielem naszych grzech\u00f3w – t\u0142umaczy\u0142 Gandhiemu jeden z nich – to pope\u0142niane przez nas grzechy nas nie obci\u0105\u017caj\u0105”. Pr\u00f3bowa\u0142 on przyci\u0105gn\u0105\u0107 Gandhiego do swojej wiary mira\u017cem idealnego uwolnienia si\u0119 od wyrzut\u00f3w sumienia: kto w ten spos\u00f3b uwierzy, mo\u017ce si\u0119 w og\u00f3le nie przejmowa\u0107 swoimi grzechami i ma zapewniony niczym nie zm\u0105cony spok\u00f3j sumienia. „\u00d3w brat – pisze Gandhi – usi\u0142owa\u0142 czynami potwierdzi\u0107 s\u0142uszno\u015b\u0107 swych s\u0142\u00f3w. Celowo pope\u0142nia\u0142 r\u00f3\u017cne uchybienia, aby mi udowodni\u0107, \u017ce \u015bwiadomo\u015b\u0107 dopuszczenia si\u0119 grzechu bynajmniej nie zak\u0142\u00f3ca\u0142a mu spokoju”.
\nW Ko\u015bciele katolickim tak\u0105 postaw\u0119 nazywamy zuchwa\u0142ym liczeniem na mi\u0142osierdzie Bo\u017ce i umieszczamy j\u0105 w pobli\u017cu grzech\u00f3w przeciw Duchowi \u015awi\u0119temu. „Nie \u0142ud\u017acie si\u0119 – ostrzega Aposto\u0142 Pawe\u0142 – B\u00f3g nie dozwoli z siebie szydzi\u0107. A co cz\u0142owiek sieje, to i \u017c\u0105\u0107 b\u0119dzie: kto sieje w ciele swoim, jako plon cia\u0142a zbierze zag\u0142ad\u0119; kto sieje w duchu, jako plon ducha zbierze \u017cycie wieczne” (Ga\u00a06,7n<\/a>). Mi\u0142osierdzie Bo\u017ce jest, rzecz jasna, najdos\u0142owniej niesko\u0144czone, ale z tego nie wynika, jakoby wolno nam by\u0142o nie przejmowa\u0107 si\u0119 naszymi grzechami.
\nDla naszego tematu jest to w\u0105tek uboczny, ale sko\u0144czmy go, a\u017ceby uwolni\u0107 si\u0119 od jego cienia, kiedy podejmiemy ju\u017c samo pytanie, czy mo\u017cemy by\u0107 pewni naszego zbawienia. Ot\u00f3\u017c ju\u017c w\u015br\u00f3d staro\u017cytnych gnostyk\u00f3w pojawi\u0142y si\u0119 po\u017ca\u0142owania godne opinie, \u017ce tak zwany pneumatyk, czyli gnostyk doskona\u0142y, niezdolny jest do grzechu do tego stopnia, \u017ce nawet kiedy cudzo\u0142o\u017cy, zabija itp., nie jest to grzechem. Na \u015bwiadka tych opinii przywo\u0142ywano blu\u017anierczo samego Boga, cytuj\u0105c wyrwan\u0105 z ca\u0142o\u015bci Listu wypowied\u017a Aposto\u0142a Jana: „Ka\u017cdy, kto narodzi\u0142 si\u0119 z Boga, nie grzeszy, gdy\u017c trwa w nim nasienie Bo\u017ce. Taki nie mo\u017ce grzeszy\u0107, bo si\u0119 narodzi\u0142 z Boga” (1\u00a0J\u00a03,9<\/a>).
\nOpinie tego rodzaju zapewne od\u017cy\u0142y w niekt\u00f3rych radykalnych grupach protestanckich, skoro Sob\u00f3r Trydencki – w dwunastym rozdziale Dekretu o usprawiedliwieniu – odrzuca dwie z nich: 1) jakoby ten, kto dost\u0105pi\u0142 usprawiedliwienia, nie m\u00f3g\u0142 ju\u017c wi\u0119cej grzeszy\u0107; 2) jakoby mo\u017cna by\u0142o w taki spos\u00f3b nale\u017ce\u0107 do liczby przeznaczonych do zbawienia, \u017ce nawet popadni\u0119cie w grzech nie stanowi zagro\u017cenia dla losu wiecznego takiego cz\u0142owieka, bo mo\u017ce on na pewno liczy\u0107 na swoj\u0105 popraw\u0119. Jednak zamknijmy ju\u017c ten w\u0105tek i przejd\u017amy do Pani pytania.
\nStwierdza Pani w sobie serdeczn\u0105 nadziej\u0119 na \u017cycie wieczne, a zarazem l\u0119k przed pot\u0119pieniem. Dok\u0142adnie tak jak Aposto\u0142 Pawe\u0142! Nadzieja jest w nim tak gor\u0105ca, \u017ce jest pewien swojego zbawienia: „Wiem, komu uwierzy\u0142em, i jestem pewien, \u017ce mocen jest ustrzec m\u00f3j depozyt a\u017c do owego dnia” (2\u00a0Tm\u00a01,12<\/a>). Ale zarazem nie jest tak, \u017ceby obcy mu by\u0142 l\u0119k przed odrzuceniem: „Poskramiam moje cia\u0142o i bior\u0119 je w niewol\u0119, abym innym g\u0142osz\u0105c nauk\u0119, sam przypadkiem nie zosta\u0142 uznany za niezdatnego” (1\u00a0Kor\u00a09,27<\/a>).
\nTymi dwoma sposobami nasza wiara reaguje na dwie bardzo realne przes\u0142anki, kszta\u0142tuj\u0105ce spraw\u0119 naszego zbawienia. Z jednej strony, gwarantem naszego zbawienia jest sam B\u00f3g i \u015bwi\u0119ta M\u0119ka Jego Jednorodzonego Syna. Je\u015bli zatem nasze zbawienie jest gwarantowane przez Instancj\u0119 Absolutnie Najwy\u017csz\u0105, jest ono czym\u015b absolutnie pewnym. Tote\u017c, opieraj\u0105c si\u0119 na tej przes\u0142ance, Aposto\u0142 Pawe\u0142 powie, \u017ce „nadzieja zawie\u015b\u0107 nie mo\u017ce, poniewa\u017c mi\u0142o\u015b\u0107 Bo\u017ca rozlana jest w sercach naszych przez Ducha \u015awi\u0119tego, kt\u00f3ry jest nam dany” (Rz\u00a05,5<\/a>).
\nRealna jest r\u00f3wnie\u017c druga przes\u0142anka, niestety, raczej kiepska: nasza grzeszno\u015b\u0107 i nasz brak wytrwa\u0142o\u015bci. Z tej przes\u0142anki p\u0142yn\u0105 inne wezwania s\u0142owa Bo\u017cego: „Niech przeto ten, komu si\u0119 zdaje, \u017ce stoi, baczy, aby nie upad\u0142” (1\u00a0Kor\u00a010,12<\/a>); „Przyjrzyj si\u0119 dobroci i surowo\u015bci Bo\u017cej. Surowo\u015bci wobec tych, co upadli, a dobroci Bo\u017cej wobec ciebie, je\u017celi tylko wytrwasz w tej dobroci – w przeciwnym razie i ty b\u0119dziesz wyci\u0119ty” (Rz\u00a011,22<\/a>); „Je\u017celi czuwa\u0107 nie b\u0119dziesz, przyjd\u0119 jak z\u0142odziej i nie poznasz, o kt\u00f3rej godzinie przyjd\u0119 do ciebie” (Ap\u00a03,3<\/a>).
\nWierno\u015b\u0107 s\u0142owu Bo\u017cemu wymaga od nas, \u017ceby\u015bmy starali si\u0119 s\u0142ysze\u0107 wezwania jedne i drugie: i te do radosnego zawierzenia Panu Bogu, \u017ce obroni mnie nawet przede mn\u0105 samym, gdybym chcia\u0142 si\u0119 wyrwa\u0107 z Jego kochaj\u0105cych ramion, i te do niedowierzania sobie, bo przecie\u017c nie wolno mi zapomina\u0107, \u017ce jestem tylko grzesznikiem.
\nZauwa\u017cmy: podobnej logiki domaga si\u0119 na przyk\u0142ad prawdziwa mi\u0142o\u015b\u0107 ma\u0142\u017ce\u0144ska. Z jednej strony musi j\u0105 cechowa\u0107 radosna pewno\u015b\u0107, \u017ce my jeste\u015bmy dla siebie na zawsze. A z drugiej strony nie mo\u017ce to by\u0107 pewno\u015b\u0107 posiadacza, bo wsp\u00f3\u0142ma\u0142\u017conek nie jest i nigdy nie b\u0119dzie moj\u0105 w\u0142asno\u015bci\u0105. I nigdy nie b\u0119dzie tak, \u017ceby wolno mi by\u0142o zaprzesta\u0107 zabiegania o jego mi\u0142o\u015b\u0107 albo pozby\u0107 si\u0119 l\u0119ku, \u017ce mog\u0119 nasz\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 ma\u0142\u017ce\u0144sk\u0105 zmarnowa\u0107.
\nJest jednak l\u0119k i l\u0119k. Jest l\u0119k nerwicowy, ja\u0142owy, a nawet niszcz\u0105cy, i jest l\u0119k tw\u00f3rczy, pobudzaj\u0105cy do dzia\u0142ania. Jest l\u0119k egocentryczny i jest l\u0119k, kt\u00f3ry p\u0142ynie z mi\u0142o\u015bci. Wystarczy u\u015bwiadomi\u0107 sobie istnienie tych dw\u00f3ch rodzaj\u00f3w l\u0119ku, \u017ceby nie mie\u0107 najmniejszej w\u0105tpliwo\u015bci co do tego, jaki powinien by\u0107 nasz l\u0119k o zbawienie wieczne. Zreszt\u0105 niech si\u0119 Pani wczyta uwa\u017cnie w pouczenie Aposto\u0142a Paw\u0142a: „Z boja\u017ani\u0105 i dr\u017ceniem zabiegajcie o w\u0142asne zbawienie. (…) Czy\u0144cie wszystko zgodnie z Jego wol\u0105 bez szemra\u0144 i pow\u0105tpiewa\u0144, aby\u015bcie si\u0119 stali bez zarzutu i bez winy jako nienaganne dzieci Bo\u017ce po\u015br\u00f3d narodu zepsutego i przewrotnego” (Flp\u00a02,12.14n<\/a>).
\nOt\u00f3\u017c l\u0119k mi\u0142o\u015bci jest r\u00f3wnie\u017c w tym sensie przeciwie\u0144stwem l\u0119ku nerwicowego i egocentrycznego, \u017ce w miar\u0119 jak nas ogarnia, ogarnia nas zarazem coraz wi\u0119cej rado\u015b\u0107 mi\u0142o\u015bci. Tote\u017c je\u015bli powodowani tym l\u0119kiem b\u0119dziemy si\u0119 umacniali do trwania przy Bogu, a\u017c do ko\u0144ca (por. Mt\u00a010,22<\/a>;\u0141k\u00a021,19<\/a>; Hbr\u00a010,36<\/a>; Ap\u00a02,10<\/a>), tym bardziej oczywi\u015bcie b\u0119dziemy doznawali tej rado\u015bci, o kt\u00f3rej m\u00f3wi\u0142 sam Pan Jezus: „Cieszcie si\u0119, \u017ce imiona wasze zapisane s\u0105 w niebie” (\u0141k\u00a010,20<\/a>).
\nBo tak prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c, l\u0119k mi\u0142o\u015bci nie jest wcale l\u0119kiem. Jest jedn\u0105 z niezb\u0119dnych na tej ziemi postaci mi\u0142o\u015bci.
\nO. Jacek Salij OP,\u00a0Nadzieja poddawana pr\u00f3bom,
\nW drodze \u2013\u00a0Wydawnictwo Polskiej Prowincji Dominikan\u00f3w
\n