{"id":139,"date":"2017-07-19T22:16:31","date_gmt":"2017-07-19T20:16:31","guid":{"rendered":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/?p=139"},"modified":"2017-07-19T22:16:31","modified_gmt":"2017-07-19T20:16:31","slug":"co-tak-naprawde-oznacza-kara-boza","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/co-tak-naprawde-oznacza-kara-boza\/","title":{"rendered":"Co tak naprawd\u0119 oznacza "Kara Bo\u017ca"."},"content":{"rendered":"

Nie wiem, sk\u0105d mi si\u0119 wzi\u0119\u0142o takie przekonanie, \u017ce Ko\u015bci\u00f3\u0142 wsp\u00f3\u0142czesny nie naucza ju\u017c o karze Bo\u017cej, gdy\u017c by\u0142o to nazbyt ludzkie ujmowanie stosunku Boga do ludzi. Jakie\u017c by\u0142o moje zdziwienie, kiedy w Apokalipsie przeczyta\u0142am t\u0119 oto modlitw\u0119: „Dok\u0105d\u017ce, W\u0142adco \u015bwi\u0119ty i prawdziwy, nie b\u0119dziesz s\u0105dzi\u0142 i wymierza\u0142 za krew nasz\u0105 kary tym, co mieszkaj\u0105 na ziemi?” (6,10<\/a>) Jak si\u0119 wtedy poczu\u0142am, zachowam to dla siebie. W ka\u017cdym razie zrozumia\u0142am, \u017ce Pismo \u015awi\u0119te nie tylko m\u00f3wi o karze Bo\u017cej za grzechy, ale m\u00f3wi to jeszcze w taki spos\u00f3b, \u017ce nawet gdyby kto\u015b nie zna\u0142 teorii resentymentu, to i tak w duchu tej teorii przytoczon\u0105 tu modlitw\u0119 zrozumie. My\u015bl\u0119, \u017ce Ko\u015bci\u00f3\u0142 i teologia maj\u0105 takie\u015b metody ochrony wiernych przed nazbyt ludzkim rozumieniem takich wypowiedzi Pisma \u015awi\u0119tego. Sama nie wiem, czego ja od Ojca oczekuj\u0119. Najpro\u015bciej by by\u0142o, gdyby Ojciec napisa\u0142, co my\u015bli na temat kary Bo\u017cej.<\/i>
\nPostaram si\u0119 nie powtarza\u0107 tego, co napisa\u0142em w tek\u015bcie o gniewie Bo\u017cym (znajduje si\u0119 on w mojej ksi\u0105\u017cce pt. Pytania\u00a0nieoboj\u0119tne<\/i>). Pr\u00f3bowa\u0142em tam pokaza\u0107, i\u017c nie tylko jest tak, \u017ce mi\u0142osierdzie Bo\u017ce jest wi\u0119ksze od Jego gniewu, ale r\u00f3wnie\u017c sam gniew Bo\u017cy jest przejawem Jego mi\u0142o\u015bci do nas. To po prostu niemo\u017cliwe, \u017ceby B\u00f3g by\u0142 oboj\u0119tny wobec z\u0142a, jakie czynimy. Znaczy\u0142oby to, \u017ce my sami jeste\u015bmy Mu oboj\u0119tni, czyli \u017ce nas nie kocha.
\nPrzeinaczyliby\u015bmy r\u00f3wnie\u017c prawd\u0119 o karze Bo\u017cej, gdyby\u015bmy nie umieli w niej dostrzec przejawu Bo\u017cej mi\u0142o\u015bci. Najpierw zauwa\u017cmy, \u017ce tak ju\u017c jeste\u015bmy stworzeni, \u017ce czynienie z\u0142a i trwanie w z\u0142u niszczy nas i sprowadza na nas nieszcz\u0119\u015bcie. Tutaj nie potrzeba nawet \u017cadnej dodatkowej kary. Po prostu tak to ju\u017c jest, \u017ce kto szuka korzy\u015bci lub szcz\u0119\u015bcia, nie licz\u0105c si\u0119 z Bo\u017cymi przykazaniami, pr\u0119dzej czy p\u00f3\u017aniej przekona si\u0119, \u017ce dzia\u0142a\u0142 przeciwko samemu sobie. Wprawdzie mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce na syna marnotrawnego B\u00f3g w ko\u0144cu zes\u0142a\u0142 kar\u0119. Ale przecie\u017c samo jego post\u0119powanie prowadzi\u0142o go do coraz to g\u0142\u0119bszej degradacji. Jak powiada przys\u0142owie: „z\u0142o trawi samo siebie”.
\nI to jest pierwsza r\u00f3\u017cnica, jaka dzieli kar\u0119 Bo\u017c\u0105 od kar ludzkich: Ludzie wymierzaj\u0105 kar\u0119 w nast\u0119pstwie jakiego\u015b przest\u0119pstwa, kara Bo\u017ca zawarta jest ju\u017c w samym grzechu, tyle \u017ce grzesznik nie zawsze od razu to spostrzega. „Twoja niegodziwo\u015b\u0107 ci\u0119 karze – wypomina B\u00f3g swojemu grzesznemu ludowi – twoje przest\u0119pstwo jest tym, co ci\u0119 ch\u0142oszcze. Poznaj i zobacz, jak \u017ale ci i gorzko, \u017ce\u015b opu\u015bci\u0142a Pana, Boga twego, i \u017cadnej trwogi nie mia\u0142a\u015b przede Mn\u0105” (Jr\u00a02,19<\/a>; por. 6,19<\/a>).
\nPomy\u015blmy sobie teraz, jakie to by by\u0142o straszne, gdyby grzech nie sprowadza\u0142 na nas nieszcz\u0119\u015bcia. To by by\u0142o gorzej jeszcze, ni\u017c kiedy \u017conie m\u0105\u017c nie jest potrzebny do szcz\u0119\u015bcia. Bo wprawdzie nie jest to normalne, \u017ce ma\u0142\u017conkowie nie s\u0105 sobie potrzebni do szcz\u0119\u015bcia, ale tak\u0105 sytuacj\u0119 da si\u0119 jeszcze wyobrazi\u0107. Jak\u017ce jednak cz\u0142owiek mo\u017ce by\u0107 szcz\u0119\u015bliwy bez Boga? To troch\u0119 tak, jakby kto\u015b chcia\u0142 oddycha\u0107 bez powietrza albo naje\u015b\u0107 si\u0119 tym, \u017ce mu si\u0119 \u015bni\u0142o jedzenie. Skoro grzech jest odej\u015bciem od Boga, rozumie si\u0119 samo przez si\u0119, \u017ce jest to droga ku samozniszczeniu. \u015awiat by\u0142by absurdalny, gdyby by\u0142o inaczej.
\n„Grzech sam w sobie jest kar\u0105” – powiada m\u0105dre przys\u0142owie. To prawda, \u017ce czasem dzia\u0142a on jak narkotyk i mo\u017ce da\u0107 cz\u0142owiekowi na jaki\u015b czas poczucie szcz\u0119\u015bcia i spe\u0142nienia, ale obiektywnie ka\u017cdy grzech zmienia sytuacj\u0119 cz\u0142owieka na gorsze. Tote\u017c najbardziej tragiczn\u0105 i przekl\u0119t\u0105 kar\u0105 za grzech jest to, \u017ce otwiera on wrota do grzech\u00f3w nast\u0119pnych. Jak powiada Aposto\u0142 Pawe\u0142: Tych, kt\u00f3rzy nie licz\u0105 si\u0119 z Bogiem, „wyda\u0142 B\u00f3g na pastw\u0119 ich bezu\u017cytecznego rozumu, tak \u017ce czyni\u0105 to, co si\u0119 nie godzi” (Rz\u00a01,28<\/a>).
\nMy czasem s\u0105dzimy, \u017ce utrapienia, kt\u00f3re nas spotykaj\u0105, s\u0105 kar\u0105 za nasze grzechy. Ot\u00f3\u017c tylko w szerokim sensie mo\u017ce to by\u0107 prawda. Przecie\u017c nawet w\u00f3wczas, kiedy s\u0105 one oczywistym skutkiem jakich\u015b naszych grzech\u00f3w, stanowi\u0105 raczej mi\u0142osierne upomnienie, \u017ceby\u015bmy jak najszybciej porzucili grzech, gdy\u017c niszczy w nas sam\u0105 dusz\u0119. W Pi\u015bmie \u015awi\u0119tym czytamy nieraz, \u017ce grzesznik, kt\u00f3remu wszystko wiedzie si\u0119 pomy\u015blnie, powinien si\u0119 tym bardzo zaniepokoi\u0107 – kto wie, mo\u017ce to jest znak, \u017ce sam B\u00f3g traci ju\u017c nadziej\u0119 na jego nawr\u00f3cenie.
\nPami\u0119tny wyraz tej intuicji da\u0142 Adam Mickiewicz:
\nOnego czasu w upa\u0142 przyszli ludzie r\u00f3\u017cni
\nZasn\u0105\u0107 pod cieniem muru; byli to podr\u00f3\u017cni.
\nMi\u0119dzy nimi by\u0142 zb\u00f3jca; a gdy inni spali,
\nAnio\u0142 Pa\u0144ski zbudzi\u0142 go: „Wsta\u0144, bo mur si\u0119 wali”.
\nOn zb\u00f3jca by\u0142 ze wszystkich innych najz\u0142o\u015bliwszy:
\nWsta\u0142, a mur inne pobi\u0142. On r\u0119ce z\u0142o\u017cywszy
\nBogu dzi\u0119kowa\u0142, \u017ce mu ocalono zdrowie.
\nA Anio\u0142 Pa\u0144ski stan\u0105\u0142 przed nim i tak powie:
\n„Ty najwi\u0119cej zgrzeszy\u0142e\u015b! kary nie wyminiesz,
\nLecz ostatni najg\u0142o\u015bniej, najhaniebniej zginiesz”.<\/cite>
\nNie b\u0119d\u0119 tu wskazywa\u0142 wszystkich biblijnych \u017ar\u00f3de\u0142 tej poetyckiej przypowie\u015bci z Dziad\u00f3w, cz\u0119\u015bci trzeciej, ale warto przynajmniej przytoczy\u0107 tu nast\u0119puj\u0105c\u0105 wypowied\u017a Drugiej Ksi\u0119gi Machabejskiej: „Znakiem wielkiego dobrodziejstwa jest to, i\u017c grzesznicy nie s\u0105 pozostawieni w spokoju przez d\u0142ugi czas, ale \u017ce zaraz dosi\u0119ga ich kara. Nie uwa\u017ca\u0142 bowiem Pan, \u017ce z nami trzeba post\u0119powa\u0107 tak samo, jak z innymi narodami, co do kt\u00f3rych pozostaje cierpliwy i nie karze ich tak d\u0142ugo, a\u017c wype\u0142ni\u0105 miar\u0119 grzech\u00f3w. Nie chcia\u0142 bowiem kara\u0107 nas na ko\u0144cu, dopiero wtedy, gdyby nasze grzechy przebra\u0142y miar\u0119. A wi\u0119c nigdy nie cofa On od nas swojego mi\u0142osierdzia; cho\u0107 wychowuje przez prze\u015bladowania, to jednak nie opuszcza swojego ludu” (2\u00a0Mch\u00a06,13-16<\/a>; por. Am\u00a04,6-12<\/a>).
\nSami wiemy najlepiej, \u017ce to trudne mi\u0142osierdzie Boga wobec nas – mi\u0142osierdzie wyra\u017caj\u0105ce si\u0119 spuszczaniem na nas utrapie\u0144 – bywa szczeg\u00f3lnie skuteczne. Ilu\u017c to ludzi pod wp\u0142ywem doznanych utrapie\u0144 opami\u0119ta\u0142o si\u0119! „Wszystko, co na nas sprowadzi\u0142e\u015b – modli si\u0119 pokornie Azariasz – i wszystko, co nam uczyni\u0142e\u015b, uczyni\u0142e\u015b wed\u0142ug sprawiedliwego s\u0105du. (…) Niech jednak dusza strapiona i duch uni\u017cony znajd\u0105 u Ciebie upodobanie. (…) Nie zawstydzaj nas, lecz post\u0119puj z nami wed\u0142ug swojej \u0142agodno\u015bci i wed\u0142ug wielkiego swego mi\u0142osierdzia!” (Dn\u00a03,31.39.42<\/a>)
\nW\u0142a\u015bnie w tej perspektywie nale\u017cy rozumie\u0107 modlitw\u0119 z Apokalipsy, kt\u00f3ra tak Pani\u0105 zaniepokoi\u0142a. Prosz\u0119 zauwa\u017cy\u0107, \u017ce nie jest to modlitwa ludzi takich samych jak my, a wi\u0119c nara\u017conych na subiektywizm oraz ciemne uczucia wobec swych prze\u015bladowc\u00f3w. Jest to modlitwa m\u0119czennik\u00f3w, kt\u00f3rzy ju\u017c ogl\u0105daj\u0105 \u015bwi\u0119te oblicze Boga. Czy\u017c serce nie podpowiada nam, \u017ce oni b\u0142agaj\u0105 Boga, aby nie zra\u017ca\u0142 si\u0119 zatwardzia\u0142o\u015bci\u0105 swoich nieprzyjaci\u00f3\u0142, ale mi\u0142osiernie spu\u015bci\u0142 na nich utrapienia? Przecie\u017c nawet ska\u0142\u0119 da si\u0119 skruszy\u0107!
\nPodsumujmy. O karze za grzechy m\u00f3wi s\u0142owo Bo\u017ce jakby na dw\u00f3ch p\u0142aszczyznach. W sensie \u015bcis\u0142ym kar\u0105 za grzech s\u0105 ciemno\u015bci przebywania poza obecno\u015bci\u0105 Bo\u017c\u0105, wystawienie samego siebie na pustk\u0119 i bezsens. M\u00f3wi\u0105c inaczej, kar\u0105 za grzech jest sam grzech; nasze przebywanie w \u015bwiecie bez Boga.
\nPismo \u015awi\u0119te m\u00f3wi ponadto o karze za grzech w sensie nie\u015bcis\u0142ym. S\u0105 to utrapienia, b\u0119d\u0105ce albo zwyczajn\u0105 konsekwencj\u0105 naszych grzech\u00f3w, albo nawet przychodz\u0105ce na nas w wyniku szczeg\u00f3lnej ingerencji Bo\u017cej Opatrzno\u015bci w nasze \u017cycie: aby\u015bmy zaprzestali wreszcie i\u015b\u0107 do w\u0142asnej zguby. Tego rodzaju „kara” jest znakiem Bo\u017cego mi\u0142osierdzia: B\u00f3g usi\u0142uje w ten spos\u00f3b przywr\u00f3ci\u0107 nas do duchowej przytomno\u015bci, aby\u015bmy nie spadli do przepa\u015bci.
\nDla unikni\u0119cia nieporozumie\u0144 dodajmy jeszcze, \u017ce nie wszystkie utrapienia, kt\u00f3re nas spotykaj\u0105, musz\u0105 mie\u0107 w\u0142a\u015bnie ten sens. B\u00f3g dopuszcza na nas r\u00f3wnie\u017c takie utrapienia, kt\u00f3re stanowi\u0105 raczej pr\u00f3b\u0119 i oczyszczenie ni\u017c wezwanie do opami\u0119tania. „Bo kogo B\u00f3g mi\u0142uje, tego karze. Ch\u0142oszcze za\u015b ka\u017cdego, kogo uznaje za syna” (Prz\u00a03,12<\/a>; Hbr\u00a012,6<\/a>).
\nO. Jacek Salij OP,\u00a0Nadzieja poddawana pr\u00f3bom,
\nW drodze \u2013\u00a0Wydawnictwo Polskiej Prowincji Dominikan\u00f3w
\n