{"id":135,"date":"2017-07-19T22:03:16","date_gmt":"2017-07-19T20:03:16","guid":{"rendered":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/?p=135"},"modified":"2017-07-19T22:03:16","modified_gmt":"2017-07-19T20:03:16","slug":"dlaczego-moja-wiara-jest-tak-mala","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/dlaczego-moja-wiara-jest-tak-mala\/","title":{"rendered":"Dlaczego moja wiara jest tak ma\u0142a?"},"content":{"rendered":"

Czytam w Ksi\u0119dze Liczb o ci\u0105g\u0142ym niedowiarstwie Izraelit\u00f3w i widz\u0119, \u017ce ze mn\u0105 jest tak samo. Dlaczego moja wiara jest tak ma\u0142a? Tyle we mnie my\u015bli negatywnych, tyle l\u0119k\u00f3w, tyle niepokoju – zamiast spokojnego zawierzenia si\u0119 Bogu, pokoju, rado\u015bci. Czy powodem jest jaki\u015b grzech? Jaki? Czy mog\u0119 to zmieni\u0107? Modl\u0119 si\u0119, czytam Pismo \u015awi\u0119te, chodz\u0119 na Eucharysti\u0119, a wiara moja jest taka mizerna i ma\u0142oduszna.<\/i>
\nKoniecznie musi Pani przeczyta\u0107 bardzo dobr\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119 ks. Tadeusza Dajczera pt. Rozwa\u017cania o wierze<\/i>. Ja ze swej strony spr\u00f3buj\u0119 zastanowi\u0107 si\u0119 nad tym, kiedy nasza wiara jest g\u0142\u0119boka i autentyczna. Nast\u0119pnie przypomn\u0119 jedno szczeg\u00f3lnie znane przej\u015bcie od wiary ja\u0142owej i nie\u015bmia\u0142ej do wiary, kt\u00f3ra naprawd\u0119 ogarnia ca\u0142ego cz\u0142owieka i ca\u0142e jego \u017cycie. Przypomn\u0119 mianowicie relacj\u0119 \u015bw. Augustyna o swoim w\u0142asnym nawr\u00f3ceniu.
\nKiedy m\u00f3wimy o wierze, zawsze musimy pami\u0119ta\u0107 o tym, \u017ce jest ona darem Bo\u017cym, i to takim darem, za pomoc\u0105 kt\u00f3rego B\u00f3g wzywa mnie do tego, \u017cebym ja si\u0119 do Niego coraz wi\u0119cej zbli\u017ca\u0142 i Go pokocha\u0142. Zatem im wi\u0119cej b\u0119dzie mi zale\u017ca\u0142o na tym darze, tym wi\u0119cej b\u0119d\u0119 go otrzymywa\u0142. Pod tym wzgl\u0119dem z wiar\u0105 jest troch\u0119 podobnie jak z innymi naszymi uzdolnieniami: niewiele przyjdzie mi z tego, \u017ce mam talent muzyczny albo szczeg\u00f3lne zdolno\u015bci do j\u0119zyk\u00f3w obcych, je\u015bli ja te moje talenty zakopuj\u0119 w ziemi i nie staram si\u0119 ich rozwija\u0107.
\nNajwi\u0119ksze nasze talenty marnujemy prawdopodobnie najcz\u0119\u015bciej. Wszyscy bez wyj\u0105tku otrzymali\u015bmy od Boga zdolno\u015b\u0107 do wzajemnej mi\u0142o\u015bci. Gdyby\u015bmy starali si\u0119 troch\u0119 wi\u0119cej ten talent wykorzysta\u0107, nie by\u0142oby w\u015br\u00f3d nas tyle egoizmu, samotno\u015bci, krzywdy, bezduszno\u015bci, nie chodziliby\u015bmy tak bardzo poranieni przez siebie wzajemnie.
\nWiara jest talentem, przekraczaj\u0105cym miar\u0119 ludzkiej natury, i by\u0107 mo\u017ce marnujemy go jeszcze cz\u0119\u015bciej ni\u017c zdolno\u015b\u0107 do wzajemnej mi\u0142o\u015bci. Stanowczo zbyt wiele w\u015br\u00f3d nas wiary byle jakiej, martwej, niewiele nas do Boga zbli\u017caj\u0105cej. Jest tak nie dlatego, \u017ce B\u00f3g sk\u0105po obdarza \u0142ask\u0105 wiary, ale dlatego, \u017ce otrzymany od Niego talent wiary my lubimy zamkn\u0105\u0107 w sejfie i nie pozwalamy mu si\u0119 rozwija\u0107. Tote\u017c pierwsz\u0105 moj\u0105 reakcj\u0105 na Pani list by\u0142o dzi\u0119kczynne westchnienie: „Dzi\u0119ki Ci, Bo\u017ce, \u017ce budzisz w naszych sercach tak\u0105 t\u0119sknot\u0119 za wi\u0119kszym oddaniem si\u0119 Tobie!”
\nBo \u017cyw\u0105 wiar\u0119 pozna\u0107 przede wszystkim po tym, co jest tak wyra\u017ane w Pani li\u015bcie: po pragnieniu ca\u0142kowitego zawierzenia siebie Bogu. Cz\u0142owiek g\u0142\u0119boko wierz\u0105cy stara si\u0119 przezwyci\u0119\u017cy\u0107 w sobie odziedziczony po pierwszych rodzicach odruch podejrzewania Pana Boga o to, \u017ce mo\u017ce jest nam za ma\u0142o \u017cyczliwy albo \u017ce Mu na nas nie zale\u017cy, albo \u017ce ma wobec nas jakie\u015b inne plany ni\u017c te, o kt\u00f3rych nam m\u00f3wi.
\nWiara autentyczna ka\u017ce nam zawierza\u0107 siebie Bogu w doli i w niedoli. W doli – \u017cebym nie zmarnowa\u0142 swego zdrowia, pomy\u015blno\u015bci, dobrych relacji z bli\u017animi, r\u00f3\u017cnych mo\u017cliwo\u015bci dzia\u0142ania, ale \u017cebym umia\u0142 w ca\u0142ej tej mojej pomy\u015blno\u015bci by\u0107 blisko Boga, kt\u00f3ry jest \u0179r\u00f3d\u0142em wszelkiego dobra i moim Szcz\u0119\u015bciem ostatecznym. R\u00f3wnie\u017c w niedoli cz\u0142owiek autentycznie wierz\u0105cy zawierza siebie Bogu, kt\u00f3rego wszechmocna, ale zarazem pokorna i m\u0105dra mi\u0142o\u015b\u0107 chce mnie bezpiecznie przeprowadzi\u0107 przez to nieszcz\u0119\u015bcie, krzywd\u0119, samotno\u015b\u0107, chorob\u0119 oraz wszelk\u0105 inn\u0105 niepomy\u015blno\u015b\u0107, jaka na mnie spad\u0142a. Cz\u0142owiek nie podburza wtedy sam siebie przeciwko Panu Bogu pytaniami: „Jak B\u00f3g m\u00f3g\u0142 do tego dopu\u015bci\u0107? Dlaczego nie po\u0142o\u017cy kresu temu z\u0142u? Czy\u017cby nasz los by\u0142 Mu oboj\u0119tny?” Owszem, modli si\u0119 o oddalenie kielicha goryczy, ale stara si\u0119 to robi\u0107 na podobie\u0144stwo modlitwy z Ogrodu Oliwnego. Przede wszystkim jednak wiara ka\u017ce mu w dniach utrapie\u0144 jeszcze wi\u0119cej powierza\u0107 si\u0119 Bogu: „Bo\u017ce, tylko Ty mo\u017cesz mnie ochroni\u0107 przed moj\u0105 s\u0142abo\u015bci\u0105. Nie dopu\u015b\u0107 do tego, aby te utrapienia oddali\u0142y mnie od Ciebie. Niech Twoja \u015bwi\u0119ta obecno\u015b\u0107 i moc roz\u015bwietlaj\u0105 to wszystko, co dla mnie tak trudne”. Poniewa\u017c za\u015b taka postawa cz\u0142owiekowi udr\u0119czonemu, nawet je\u015bli jest bardzo szczerze oddany Bogu, wydaje si\u0119 nieraz ponad si\u0142y, wiara pobudza w\u00f3wczas cz\u0142owieka do pokazywania Bogu swojej s\u0142abo\u015bci i niedowiarstwa: „Wierz\u0119, Panie, ale zaradzaj memu niedowiarstwu. Wierz\u0119, \u017ce Tobie bardziej ni\u017c mnie samemu zale\u017cy na moim dobru. Ale Ty sam racz usuwa\u0107 we mnie te przeszkody, kt\u00f3re stawiam Twojej \u0142asce. Ty sam racz mnie uzdalnia\u0107 do tego, \u017cebym w doli i niedoli ca\u0142y zawierza\u0142 si\u0119 Tobie”. Z postawy ca\u0142kowitego zawierzenia si\u0119 Bogu p\u0142yn\u0105 wszystkie inne cechy wiary g\u0142\u0119bokiej. Cz\u0142owieka, oddaj\u0105cego Bogu ca\u0142e serce, ogarnia wewn\u0119trzna rado\u015b\u0107 i pok\u00f3j, i \u017cyczliwo\u015b\u0107 wobec wszystkich ludzi i ca\u0142ego stworzenia, i ch\u0119\u0107 dzielenia si\u0119 swoj\u0105 rado\u015bci\u0105 z innymi. Cz\u0142owiek jest w\u00f3wczas ca\u0142y przenikni\u0119ty duchem wdzi\u0119czno\u015bci wobec Boga, a modlitwa staje si\u0119 dla niego potrzeb\u0105 r\u00f3wnie oczywist\u0105 jak jedzenie czy oddychanie.
\nBiada mi, gdybym choremu wmawia\u0142, \u017ce jest zdrowy. Tote\u017c zastrzegam si\u0119, \u017ce by\u0107 mo\u017ce intuicja mnie tu zawodzi. Musz\u0119 to jednak napisa\u0107: Z tonu Pani listu wnosz\u0119, \u017ce wbrew temu, co Pani pisze o my\u015blach negatywnych, l\u0119kach i niepokoju, jest w Pani wierze wiele prawdziwej rado\u015bci i pokoju. To zdarza si\u0119 nam wr\u0119cz cz\u0119sto, \u017ce zauwa\u017camy w sobie to, co bardziej powierzchowne, a nie zauwa\u017camy tego, co g\u0142\u0119bokie, \u017ce to, co szybko przeminie, nie pozwala nam zauwa\u017cy\u0107 w sobie tego, co dobrze zakorzenione. Na przyk\u0142ad, cz\u0142owiek zm\u0119czony bardziej zauwa\u017ca swoje zm\u0119czenie ni\u017c to, \u017ce jego \u017cycie jest pi\u0119kne i pe\u0142ne sensu. Kochaj\u0105cy si\u0119 ma\u0142\u017conkowie w momencie sprzeczki ca\u0142\u0105 swoj\u0105 uwag\u0119 zwracaj\u0105 na drobiazg, kt\u00f3ry ich podzieli\u0142, i prawie znika z ich pola widzenia ca\u0142a mi\u0142o\u015b\u0107, jaka ich g\u0142\u0119boko \u0142\u0105czy. Ot\u00f3\u017c czuj\u0119 przez sk\u00f3r\u0119, \u017ce te wszystkie „my\u015bli negatywne, l\u0119ki i niepok\u00f3j”, o jakich Pani pisze, to tylko niewielka cz\u0105stka Pani sytuacji duchowej. Przypuszczam, \u017ce ju\u017c teraz nosi Pani w sobie niema\u0142o rado\u015bci i pokoju. \u015awiadczy o tym to intensywne pragnienie zawierzenia si\u0119 Bogu ca\u0142kowicie, o kt\u00f3rym Pani pisze. Z czego nie wynika, \u017ce nie musi ju\u017c Pani pracowa\u0107 nad oczyszczeniem i pog\u0142\u0119bieniem swojej wiary. To jest potrzebne ka\u017cdemu z nas. Taka jest przecie\u017c logika naszego powo\u0142ania do \u017cycia wiecznego, \u017ce \u015bwiat\u0142o, kt\u00f3re w sobie nosimy, ro\u015bnie w nas i \u015bwieci coraz ja\u015bniej, a\u017ceby mog\u0142a nas w ko\u0144cu ogarn\u0105\u0107 ca\u0142kowicie i bez reszty \u015awiat\u0142o\u015b\u0107 Wiekuista.
\nSzczeg\u00f3lnie istotny odcinek tego procesu – swoje przej\u015bcie od wiary byle jakiej do wiary autentycznej – opisa\u0142 z wielk\u0105 psychologiczn\u0105 wnikliwo\u015bci\u0105 \u015bw. Augustyn. Zwierzenia Augustyna cytuj\u0119 w znakomitym przek\u0142adzie Zygmunta Kubiaka: „Zdumiewa\u0142o mnie – wspomina Augustyn ten okres w swoim \u017cyciu, kiedy ju\u017c odnalaz\u0142 Boga, ale nie umia\u0142 jeszcze podj\u0105\u0107 \u017cycia w pe\u0142ni chrze\u015bcija\u0144skiego – \u017ce chocia\u017c mi\u0142owa\u0142em ju\u017c Ciebie, a nie jakie\u015b widmo zamiast Ciebie, jednak nie by\u0142em sta\u0142y w radowaniu si\u0119 moim Bogiem. Oto Tw\u00f3j czar porywa\u0142 mnie ku Tobie, a niebawem odrywa\u0142a mnie od Ciebie moja w\u0142asna si\u0142a ci\u0119\u017cko\u015bci i znowu spada\u0142em ku rzeczom tego \u015bwiata, p\u0142acz\u0105c. Owa si\u0142a ci\u0119\u017cko\u015bci to by\u0142y nawyki cielesne. Ale pami\u0119\u0107 o Tobie nie gas\u0142a we mnie ani te\u017c w \u017cadnej mierze nie w\u0105tpi\u0142em, \u017ce w\u0142a\u015bnie do Ciebie powinienem przylgn\u0105\u0107. Tylko jeszcze nie by\u0142em do tego zdolny. Albowiem „cia\u0142o, ulegaj\u0105ce zepsuciu, obci\u0105\u017ca dusz\u0119; ziemskie mieszkanie przyt\u0142acza umys\u0142 pe\u0142en my\u015bli” (Mdr\u00a09,15<\/a>)” (Wyznania 7,17).
\nCz\u0142owiek o tak w\u0105t\u0142ej i ja\u0142owej wierze jest w Li\u015bcie Aposto\u0142a Jakuba (4,8<\/a>). Augustyn czu\u0142 to instynktownie. Wierz\u0105c jeszcze tak ja\u0142owo, \u017ce nie rozumia\u0142 nawet, jak bardzo potrzebuje przyst\u0105pienia do sakramentalnych \u017ar\u00f3de\u0142 \u0142aski, tylko domy\u015bla\u0142 si\u0119, \u017ce potrzebuje „mocy, kt\u00f3ra by mu umo\u017cliwi\u0142a radowanie si\u0119 Bogiem” (7,18). P\u00f3\u017aniej, z perspektywy przebytej drogi, zrozumia\u0142, \u017ce by\u0142o w nim co\u015b, co przeszkadza\u0142o przyj\u0119ciu \u0142aski: nie umia\u0142 upokorzy\u0107 si\u0119 przed Tym, kt\u00f3ry z mi\u0142o\u015bci do nas sam si\u0119 uni\u017cy\u0142, aby nas podnie\u015b\u0107 na wy\u017cyny bosko\u015bci.
\nOddajmy jednak g\u0142os jemu samemu: „Jeszcze nie przyjmowa\u0142em naszego Pana Jezusa Chrystusa jako pokorny pokornego i jeszcze nie wiedzia\u0142em, czego mog\u0142aby mnie nauczy\u0107 Jego s\u0142abo\u015b\u0107. Tego mianowicie, \u017ce S\u0142owo Twoje jest wieczn\u0105 Prawd\u0105, kt\u00f3ra niezmiernie przerastaj\u0105c najwy\u017csze nawet cz\u0119\u015bci Twojego stworzenia, wszystkich, co si\u0119 jej poddaj\u0105, podnosi ku sobie. W ni\u017cszej cz\u0119\u015bci stworzenia zbudowa\u0142a sobie ubogi dom z naszej gliny, aby dzi\u0119ki temu mog\u0142a ludzi, kt\u00f3rzy si\u0119 jej poddaj\u0105, wyzwoli\u0107 z nich samych i poci\u0105gn\u0105\u0107 ku sobie, lecz\u0105c ich z pychy i karmi\u0105c w nich mi\u0142o\u015b\u0107, aby ju\u017c nie kroczyli, ufaj\u0105c samym sobie, lecz by sobie raczej u\u015bwiadomili w\u0142asn\u0105 s\u0142abo\u015b\u0107, widz\u0105c u swych st\u00f3p b\u00f3stwo os\u0142abione przyj\u0119ciem szaty naszej \u015bmiertelno\u015bci – aby wreszcie znu\u017ceni rzucili si\u0119 do st\u00f3p tej Prawdy, a ona, podnosz\u0105c si\u0119, r\u00f3wnie\u017c ich pod\u017awign\u0119\u0142a” (7,18).
\nZbyt inteligentny by\u0142 Augustyn, \u017ceby nie zauwa\u017cy\u0107, \u017ce wierzy\u0107 w Boga po\u0142owicznie to jest raczej udawanie wiary ni\u017c wiara prawdziwa. „A nie mog\u0142em si\u0119 ju\u017c usprawiedliwia\u0107 tym, \u017ce nie widz\u0119 jasno prawdy. By\u0142a to wym\u00f3wka, w jakiej nieraz szuka\u0142em usprawiedliwienia mojej opiesza\u0142o\u015bci: tego, \u017ce jeszcze nie wzgardzi\u0142em sprawami doczesnymi i nie zacz\u0105\u0142em s\u0142u\u017cy\u0107 Tobie. Bo prawd\u0119 teraz widzia\u0142em ju\u017c zupe\u0142nie jasno. Ale nadal przykuty do ziemi, wymawia\u0142em si\u0119 od s\u0142u\u017cby pod Twoim znakiem” (8,5).
\nWreszcie przysz\u0142y biskup Hippony odkry\u0142 co\u015b niezwykle istotnego: \u017ce z t\u0105 po\u0142owiczno\u015bci\u0105 w wierze jest mu po prostu wygodnie i \u017ce st\u0105d w\u0142a\u015bnie bior\u0105 si\u0119 jego opory przed oddaniem si\u0119 Bogu ca\u0142kowicie. Zrozumia\u0142 wreszcie, \u017ce zachowuje si\u0119 jak cz\u0142owiek \u015bpi\u0105cy, kt\u00f3remu nie chce si\u0119 wstawa\u0107, a zarazem, \u017ce najwy\u017csza ju\u017c pora, \u017ceby si\u0119 obudzi\u0142.
\nKa\u017cdy chrze\u015bcijanin powinien sobie zapami\u0119ta\u0107 ten obraz \u015bpiocha, kt\u00f3remu nie chce si\u0119 wstawa\u0107. My\u015bl\u0119, \u017ce obraz ten zawiera najistotniejsz\u0105 odpowied\u017a na pytanie, dlaczego nasza wiara tak wiele pozostawia do \u017cyczenia: „Ci\u0119\u017carowi \u015bwiata tak b\u0142ogo si\u0119 poddawa\u0142em, jak si\u0119 nieraz cz\u0142owiek poddaje naporowi snu. A moje rozmy\u015blania o Tobie by\u0142y podobne wysi\u0142kom cz\u0142owieka, kt\u00f3ry si\u0119 usi\u0142uje przebudzi\u0107, ale nie mo\u017ce i, pokonany, znowu w g\u0142\u0119bie snu zapada. Nie ma w\u015br\u00f3d ludzi nikogo, kto by spa\u0107 chcia\u0142 bez przerwy. Ka\u017cdy s\u0142usznie mniema, \u017ce wi\u0119ksz\u0105 ma warto\u015b\u0107 jawa. Nieraz jednak cz\u0142owiek tak jest odr\u0119twia\u0142y, \u017ce odwleka chwil\u0119 otrz\u0105\u015bni\u0119cia si\u0119 ze snu; nie chcia\u0142by d\u0142u\u017cej spa\u0107, ale tym gorliwiej w sen si\u0119 pogr\u0105\u017ca, chocia\u017c nadesz\u0142a ju\u017c pora przebudzenia. (…) Chocia\u017c ze wszystkich stron mi okazywa\u0142e\u015b, \u017ce taka jest prawda, i by\u0142em ju\u017c o tym zupe\u0142nie przekonany, umia\u0142em Ci odpowiada\u0107 tylko sennymi s\u0142owami omdla\u0142ego cz\u0142owieka: „Jeszcze chwil\u0119! Jeszcze tylko chwil\u0119! Poczekaj nieco…”” (8,5)
\nW\u00f3wczas Opatrzno\u015b\u0107 Bo\u017ca mi\u0142osiernie podstawi\u0142a przed oczy Augustyna lusterko, aby m\u00f3g\u0142 si\u0119 w nim przegl\u0105dn\u0105\u0107. Mianowicie jego afryka\u0144ski rodak, niejaki Pontycjan, zacz\u0105\u0142 kiedy\u015b opowiada\u0107 o konkretnych ludziach, kt\u00f3rzy odwa\u017cyli si\u0119 ca\u0142ych siebie zawierzy\u0107 Bogu. Augustyn jakby nie mia\u0142 wyj\u015bcia, poczu\u0142 si\u0119 przymuszony do spojrzenia w to lusterko: „Bo ja samego siebie umie\u015bci\u0142em gdzie\u015b za swoimi plecami, aby siebie nie dostrzega\u0107. I oto mi stawia\u0142e\u015b przed oczyma mnie samego, abym zobaczy\u0142, jaki jestem wstr\u0119tny, pokr\u0119cony, brudny, okryty wrzodami, ociekaj\u0105cy rop\u0105. Patrzy\u0142em i ogarnia\u0142o mnie przera\u017cenie, a nie by\u0142o dok\u0105d uciec od tego widoku. Gdy usi\u0142owa\u0142em od siebie wzrok odwr\u00f3ci\u0107, Pontycjan dalej snu\u0142 opowie\u015b\u0107 swoj\u0105, kt\u00f3r\u0105 Ty znowu stawia\u0142e\u015b mnie naprzeciw mnie samego, oczy mi k\u0142u\u0142e\u015b mn\u0105 samym, abym wreszcie zrozumia\u0142 moj\u0105 niegodziwo\u015b\u0107 i abym j\u0105 znienawidzi\u0142” (8,7). Jednak im wi\u0119cej rozumia\u0142, \u017ce musi si\u0119 nawr\u00f3ci\u0107, tym wi\u0119cej ba\u0142 si\u0119 odda\u0107 Bogu ca\u0142kowicie. „Ci\u0105gle odwleka\u0142em ten moment, w kt\u00f3rym mia\u0142em umrze\u0107 dla \u015bmierci, a dla \u017cycia \u017cy\u0107 zacz\u0105\u0107. Wi\u0119ksz\u0105 mia\u0142o we mnie moc zakorzenione z\u0142o ni\u017c dobro, do kt\u00f3rego nie przywyk\u0142em. Im bli\u017cszy by\u0142 moment, w kt\u00f3rym si\u0119 mia\u0142em sta\u0107 czym\u015b innym ni\u017c by\u0142em, tym wi\u0119ksz\u0105 wzbudza\u0142 on we mnie groz\u0119. Lecz mnie nie cofa\u0142, nie spycha\u0142 z drogi, po kt\u00f3rej szed\u0142em – tylko unieruchamia\u0142 mnie i wi\u0119zi\u0142” (8,11).
\nTeraz ju\u017c Augustyn by\u0142 ca\u0142kowicie dojrza\u0142y do nawr\u00f3cenia. By\u0142 jak ziemia dobrze przygotowana pod siew. Ziemia sama z siebie nie wyda plonu, ale je\u015bli ziarno padnie na ziemi\u0119 dobrze przygotowan\u0105, wyda plon wspania\u0142y. Tak by\u0142o z Augustynem. Na ziemi\u0119 dobrze przygotowan\u0105 B\u00f3g rzuci\u0142 ziarno swego s\u0142owa. S\u0142owem, kt\u00f3re ostatecznie wstrz\u0105sn\u0119\u0142o Augustynem, wstrz\u0105sn\u0119\u0142o a\u017c do samych podstaw jego duszy, by\u0142 fragment Listu do Rzymian 13,13n: „…nie w ucztach i pija\u0144stwie, nie w rozpu\u015bcie i rozwi\u0105z\u0142o\u015bci, nie w zwadzie i zazdro\u015bci. Ale przyobleczcie si\u0119 w Pana Jezusa Chrystusa, a nie ulegajcie staraniom o cia\u0142o i jego po\u017c\u0105dliwo\u015bci”.
\nOczywi\u015bcie, droga ka\u017cdego z nas jest niepowtarzalna. Ale idealnie by by\u0142o, gdyby pod jednym wzgl\u0119dem nasze drogi by\u0142y do siebie podobne: gdyby droga ka\u017cdego z nas zmierza\u0142a do tego, by B\u00f3g coraz bardziej by\u0142 naszym Wszystkim.
\nO. Jacek Salij OP,\u00a0Nadzieja poddawana pr\u00f3bom,
\nW drodze \u2013\u00a0Wydawnictwo Polskiej Prowincji Dominikan\u00f3w<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Czytam w Ksi\u0119dze Liczb o ci\u0105g\u0142ym niedowiarstwie Izraelit\u00f3w i widz\u0119, \u017ce ze mn\u0105 jest tak samo. Dlaczego moja wiara jest tak ma\u0142a? Tyle we mnie my\u015bli negatywnych, tyle l\u0119k\u00f3w, tyle niepokoju – zamiast spokojnego zawierzenia si\u0119 Bogu, pokoju, rado\u015bci. Czy… <\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_sitemap_exclude":false,"_sitemap_priority":"","_sitemap_frequency":"","footnotes":""},"categories":[1049],"tags":[167,592,685,726,896],"class_list":["post-135","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-pytania-odpowiedzi-wiara","tag-augustyn","tag-odpowiedz","tag-pytania","tag-salij","tag-wiara"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/135","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=135"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/135\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=135"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=135"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=135"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}