{"id":1279,"date":"2017-08-29T16:37:08","date_gmt":"2017-08-29T14:37:08","guid":{"rendered":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/?p=1279"},"modified":"2017-08-29T16:37:08","modified_gmt":"2017-08-29T14:37:08","slug":"anatomia-eksterminacji-5-zdarzen-ktore-przesadzily-o-klesce-slowian-polabskic","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/anatomia-eksterminacji-5-zdarzen-ktore-przesadzily-o-klesce-slowian-polabskic\/","title":{"rendered":"Anatomia eksterminacji. 5 zdarze\u0144, kt\u00f3re przes\u0105dzi\u0142y o kl\u0119sce S\u0142owian Po\u0142abskich"},"content":{"rendered":"
\n

<\/h2>\n<\/header>\n

\nPo\u0142owa dzisiejszych Niemiec nale\u017ca\u0142a tysi\u0105c lat temu do S\u0142owian. Dzi\u015b prawie nie ma tam po nich \u015bladu. Zadecydowa\u0142a o tym seria niefortunnych przypadk\u00f3w. Oto 5 najwa\u017cniejszych z nich. Ku przestrodze.<\/strong><\/section>\n
\n

5. \u0141owca staje si\u0119 zwierzyn\u0105<\/h2>\n

 
\nW 955 roku koalicja Lutyk\u00f3w i Obodryt\u00f3w (dw\u00f3ch najwi\u0119kszych zwi\u0105zk\u00f3w plemiennych na Po\u0142abiu) zatrzymuje poch\u00f3d wojsk cesarza Ottona I nad rzek\u0105 Rzekienic\u0105<\/strong> (Rax\u0105). Niemcy, utkn\u0105wszy na b\u0142otnistym brzegu, maj\u0105 odci\u0119ty odwr\u00f3t. Zmuszeni s\u0105 zmaga\u0107 si\u0119 z g\u0142odem i chorobami. Wyborowej niemieckiej armii przed oczami staje widmo haniebnej kl\u0119ski.
\nS\u0142owia\u0144ski w\u00f3dz Stojgniew trzyma ich w gar\u015bci. Zrozpaczony Otton I pr\u00f3buje desperackiego manewru: jeden oddzia\u0142 pozoruje atak, podczas gdy drugi biegnie w kierunku brodu po wewn\u0119trznej stronie zakola rzeki. S\u0142owianie rzecz jasna pilnuj\u0105 drugiego brzegu, ale ich oddzia\u0142 reaguje zbyt wolno. Nast\u0119puje nieoczekiwany zwrot akcji. Dot\u0105d pewne swego zwyci\u0119stwa, zjednoczone si\u0142y s\u0142owia\u0144skie trafiaj\u0105 w jednej chwili w \u017celazne kleszcze.<\/p>\n

\n\"Otto<\/a><\/p>\n

Otto I m\u00f3g\u0142 ruszy\u0107 na Stojgniewa, gdy\u017c dopiero co rozgromi\u0142 Madziar\u00f3w nad rzek\u0105 Lech (bitwa na Lechowym Polu na ilustracji Hektora M\u00fclicha z 1457 roku, \u017ar\u00f3d\u0142o: domena publiczna).<\/p>\n<\/div>\n

Ginie Stojgniew, jego doradca zostaje okrutnie okaleczony; nast\u0119pnego dnia dla zasiana grozy Niemcy morduj\u0105 700 s\u0142owia\u0144skich je\u0144c\u00f3w. Do roku 963 odbywa si\u0119 jeszcze kilka mniejszych wypraw, po czym op\u00f3r S\u0142owian zostaje z\u0142amany na d\u0142u\u017cszy czas. Serbo-\u0142u\u017cyczan na zawsze.<\/p>\n

4. Zwyci\u0119stwo, kt\u00f3re jest pora\u017ck\u0105<\/h2>\n
<\/div>\n

10 wrze\u015bnia 1056 roku sytuacja ma si\u0119 z pozoru odwrotnie. S\u0142owianie ze Zwi\u0105zku Lutyckiego odnosz\u0105 decyduj\u0105ce zwyci\u0119stwo zbrojne. Ogromna armia saska zostaje rozbita w py\u0142 pod Prz\u0119c\u0142aw\u0105<\/strong>.
\nKl\u0119ska jest tak dojmuj\u0105ca, \u017ce na wie\u015b\u0107 o niej cesarz Henryk III umiera ze zgryzoty. Droga do dominacji w regionie staje przed Lutykami otworem. Zwyci\u0119stwo wcale jednak nie dodaje si\u0142 S\u0142owianom. Dochodzi do za\u017cartych spor\u00f3w pomi\u0119dzy plemionami wchodz\u0105cymi w sk\u0142ad zwi\u0105zku.
\nCzrezpienianie i Chyczanie wyst\u0119puj\u0105 przeciwko Redarom pe\u0142ni\u0105cym dot\u0105d wiod\u0105c\u0105 rol\u0119. Trzykrotnie pokonani Redarowie wzywaj\u0105 na pomoc wrogich Du\u0144czyk\u00f3w i Obodrzyc\u00f3w. Czrezpienianie i Chyczanie popadaj\u0105 w zale\u017cno\u015b\u0107 od s\u0105siad\u00f3w. Zwi\u0105zek Lutycki, przed kt\u00f3rym jeszcze nie dawno dr\u017ca\u0142y ca\u0142e Niemcy, rozpada si\u0119.<\/p>\n

\n\"Niespe\u0142na<\/a><\/p>\n

Niespe\u0142na 40-letni cesarz Henryk III na wie\u015b\u0107 o kl\u0119sce zadanej z r\u0105k Wielet\u00f3w wyzion\u0105\u0142 ducha. Teraz spoczywa pod tym sarkofagiem w Spirze (\u017ar\u00f3d\u0142o: domena publiczna).<\/p>\n<\/div>\n

3. Demokratyczna rezygnacja z triumfu<\/h2>\n

Fortuna postanawia si\u0119 mimo wszystko ponownie u\u015bmiechn\u0105\u0107 do Lutyk\u00f3w. W 1073 r. Sasi powstaj\u0105 przeciwko kr\u00f3lowi Henrykowi IV. Obie strony konfliktu wyci\u0105gaj\u0105 r\u0119ce do Redar\u00f3w i Tol\u0119\u017can, czyli resztek rozbitego Zwi\u0105zku Lutyckiego, by wr\u00f3cili do gry o najwy\u017csz\u0105 stawk\u0119 i stan\u0119li po ich stronie.<\/p>\n

\n\"Artyku\u0142<\/a><\/p>\n

Artyku\u0142 powsta\u0142 mi\u0119dzy innymi w oparciu o ksi\u0105\u017ck\u0119 Artura Szrejtera pod tytu\u0142em \u201ePod poga\u0144skim sztandarem\u201d (Instytut Wydawniczy Erica 2014).<\/p>\n<\/div>\n

Wykorzysta\u0107 okoliczno\u015bci i bezkarnie spl\u0105drowa\u0107 bogat\u0105 Saksoni\u0119, czy odebra\u0107 profity z jakie b\u0119d\u0105 p\u0142yn\u0105\u0107 z otwarcia drogi do w\u0142adzy Sasom? Wyp\u0142yn\u0105\u0107 ponownie na wody wielkiej polityki czy dba\u0107 wy\u0142\u0105cznie o swoje sprawy? Uczestnicy lucickiego wiecu nie mog\u0105 si\u0119 zdecydowa\u0107. W ko\u0144cu wybieraj\u0105 najgorsz\u0105 opcj\u0119 ze wszystkich \u2013 neutralno\u015b\u0107<\/strong>. Dobrowolnie rezygnuj\u0105 z szansy na powr\u00f3t do grona rozgrywaj\u0105cych. Tym razem ju\u017c ostatecznie.<\/p>\n

2. \u015amier\u0107 znienacka<\/h2>\n

Henryk Gotszalkowic morduje w 1093 roku obodrzyckiego w\u0142adc\u0119, by samemu zaj\u0105\u0107 jego miejsce. Pod jego przewodem pa\u0144stwo obodrzyckie znacznie powi\u0119ksza swe terytorium. Ch\u0119tnych do uszczkni\u0119cia z tego tortu cho\u0107 kawa\u0142ka dla siebie jest wielu. Mimo to \u201ekr\u00f3l S\u0142owian i Nordalbing\u00f3w\u201d, chrze\u015bcija\u0144ski w\u0142adca w poga\u0144skim kraju, nie jest w stanie przewidzie\u0107, \u017ce mo\u017ce mu si\u0119 przydarzy\u0107 to samo, co jego poprzednikom. Nie zawraca sobie g\u0142owy uporz\u0105dkowaniem spraw sukcesyjnych.<\/p>\n

\n\"Kanut<\/a><\/p>\n

Kanut Laward z Danii w\u0142ada\u0142 Obodrytami ju\u017c tylko z woli cesarza (obraz z Vigersted w Danii, \u017ar\u00f3d\u0142o: domena publiczna).<\/p>\n<\/div>\n

Kiedy Henryk zostaje zamordowany<\/strong> w 1127 roku, w walce o w\u0142adz\u0119 szybko gin\u0105 jego synowie. R\u00f3d wygasa. Nast\u0119pny w\u0142adca, Kanut Laward, narzucony zostaje przez cesarza i rz\u0105dzi ju\u017c obszarem znacznie skromniejszym.
\nWkr\u00f3tce r\u00f3wnie\u017c zostaje zamordowany a kraj rozpada si\u0119 na dwie cz\u0119\u015bci. To jednak nie koniec zjazdu po r\u00f3wni pochy\u0142ej. Rozk\u0142ad trwa i po pa\u0144stwie Obodrzyc\u00f3w wkr\u00f3tce nie pozostanie \u017caden \u015blad\u2026<\/p>\n

1. Dzieci\u0119ca zabawa niszczy Arkon\u0119<\/h2>\n

Po wszystkich tych zawirowaniach istnieje ju\u017c tylko jedna niepodleg\u0142a cz\u0119\u015b\u0107 Po\u0142abia \u2013 wyspa Rugia. Kraj Rugian rozwija si\u0119 lepiej lub gorzej, ale jednak radzi sobie z kolejnymi najazdami wrog\u00f3w. Da\u0107 odp\u00f3r wyprawie kr\u00f3la du\u0144skiego Waldemara I<\/strong> wraz z Sasami i Pomorzanami w 1168 r. to dla wyspiarzy nie pierwszyzna!
\nNaczelny gr\u00f3d, Arkona, jest \u015bwietnie chroniony wysokim obwa\u0142owaniem ziemnym i nie daje dost\u0119pu naje\u017ad\u017acom. Pozostaje im roz\u0142o\u017cy\u0107 si\u0119 obozem i sp\u0119dza\u0107 czas na krotochwilach. Obro\u0144cy s\u0105 zupe\u0142nie pewni siebie \u2013 wiedz\u0105, \u017ce maj\u0105 zapasy i \u017ce Du\u0144czycy b\u0119d\u0105 zmuszeni wraca\u0107 do domu z niczym.<\/p>\n

\n\"Zniszczenie<\/a><\/p>\n

Zniszczenie Arkony \u2013 du\u0144ski biskup Absalom niszczy pos\u0105g \u015awi\u0119towita (XIX-wieczny obraz Lauritsa Tuxena, \u017ar\u00f3d\u0142o: domena publiczna).<\/p>\n<\/div>\n

Nikt w tej sytuacji nie zwraca uwagi na zabawy dzieci. Te tymczasem zapuszczaj\u0105 si\u0119 w okolice bramy grodu i.. zapr\u00f3szaj\u0105 tam ogie\u0144. Brama staje w ogniu, p\u0142on\u0105 chor\u0105gwie \u015awi\u0119towita, po chwili zapadaj\u0105 si\u0119 zgliszcza. Gr\u00f3d staje otworem. Zaskoczeni \u201ezwyci\u0119zcy\u201d wpadaj\u0105 do \u015brodka i zaprowadzaj\u0105 w Arkonie swoje porz\u0105dki. Upada ostatnia poga\u0144ska twierdza.<\/p>\n

Bibliografia:<\/h2>\n
    \n
  1. Adam Turasiewicz, Dzieje polityczne Obodrzyc\u00f3w: od IX wieku do utraty niepodleg\u0142o\u015bci w latach 1160-1164<\/em>, Nomos, 2004.<\/li>\n
  2. Gerard Labuda, Fragmenty dziej\u00f3w S\u0142owia\u0144szczyzny Zachodniej<\/em>, PTPN, 2002.<\/li>\n
  3. Artur Szrejter, Pod poga\u0144skim sztandarem. Dzieje tysi\u0105ca wojen S\u0142owian po\u0142abskich od VII do XII wieku<\/em>, Erica, 2014.<\/li>\n
  4. Jerzy Strzelczyk, Po tamtej stronie Odry. Dzieje i upadek S\u0142owian po\u0142abskich<\/em>, Ksi\u0105\u017cka i Wiedza, 1968.<\/li>\n
  5. Jerzy Strzelczyk, S\u0142owianie i Germanie w Niemczech \u015brodkowych we wczesnym \u015bredniowieczu<\/em>, Wydawnictwo Naukowe UAM, 1976.<\/li>\n
  6. Jerzy Strzelczyk, S\u0142owianie po\u0142abscy<\/em>, Wydawnictwo Pozna\u0144skie, 2013.<\/li>\n<\/ol>\n<\/section>\n

    \u00a0Autor: Grzegorz Antosik<\/a><\/span>
    \nhttp:\/\/ciekawostkihistoryczne.pl\/2016\/01\/04\/anatomia-eksterminacji-5-zdarzen-ktore-przesadzily-o-klesce-slowian-polabskich\/<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

    Po\u0142owa dzisiejszych Niemiec nale\u017ca\u0142a tysi\u0105c lat temu do S\u0142owian. Dzi\u015b prawie nie ma tam po nich \u015bladu. Zadecydowa\u0142a o tym seria niefortunnych przypadk\u00f3w. Oto 5 najwa\u017cniejszych z nich. Ku przestrodze. 5. \u0141owca staje si\u0119 zwierzyn\u0105   W 955 roku koalicja… <\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_sitemap_exclude":false,"_sitemap_priority":"","_sitemap_frequency":"","footnotes":""},"categories":[1061],"tags":[891],"class_list":["post-1279","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-varia","tag-varia"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1279","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1279"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1279\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1279"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1279"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/beniuk.gr5.pl\/apologetyka2\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1279"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}